Όσιος Ιωακείμ ο Ιθακήσιος

Στην κορυφή της προσευχής του τον έβλεπαν να αιωρείται πάνω από το έδαφος, λουσμένο από ένα φως που δεν ήταν αυτού του κόσμου. Με το καΐκι ενός παπά από την Κεφαλονιά γλίτωσε αμέτρητα γυναικόπαιδα από τις επιδρομές του Ιμπραήμ στον Μοριά. Ο κατά κόσμον Ιωάννης Πατρίκιος γεννήθηκε το χίλια εφτακόσια ογδόντα έξι στα Καλύβια της Ιθάκης, από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Άγγελο και την Αγνή.

Έχασε νωρίς τη μητέρα του και η ζωή του άλλαξε όψη όταν ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Η μητριά τον ταλαιπωρούσε σκληρά και τον βασάνιζε με κάθε τρόπο μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια ο μικρός Ιωάννης έμαθε την υπομονή και την ταπείνωση χωρίς γογγυσμό.

Έβρισκε καταφύγιο στο εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνος, εκεί όπου η προσευχή απάλυνε τη θλίψη της παιδικής του καρδιάς. Παράλληλα μελετούσε τα ιερά βιβλία και έτρεφε την ψυχή του με τη σοφία των πατέρων. Έτσι ωρίμασε νωρίς, με μια εσωτερική γαλήνη που εντυπωσίαζε όσους τον συναναστρέφονταν στο μικρό νησί.

Στα εφηβικά του χρόνια εργάστηκε ως ναυτικός στο καΐκι του πατέρα του, μαθαίνοντας τη σκληρή τέχνη της θάλασσας. Το πλήρωμα τον σεβόταν και τον εκτιμούσε βαθιά για τις αρετές και το ήθος του χαρακτήρα του. Σε κάποιο από τα ταξίδια του βρέθηκε στο Άγιο Όρος και ένιωσε εκεί την κλήση του Θεού.

Έμεινε στη μεγίστη μονή Βατοπαιδίου, όπου εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Ιωακείμ. Η ησυχία του Άθωνα έγινε σχολείο της ψυχής του και θεμέλιο της μετέπειτα διακονίας του. Με την έναρξη της Ελληνικής Επαναστάσεως, ο ηγούμενος τον ξεχώρισε και τον απέστειλε ιεροκήρυκα στην Πελοπόννησο.

Εκεί ο Όσιος δίδασκε τον λαό, καθοδηγούσε τους αγωνιστές και στήριζε τις οικογένειες μέσα στη φωτιά του πολέμου. Με τον λόγο και την παρουσία του ενθάρρυνε τους Έλληνες να μην λυγίσουν μπροστά στις δοκιμασίες. Μαζί με τον παπα-Γιάννη Μακρή από την Κεφαλονιά χρησιμοποίησε το καΐκι του για να σώσει αμάχους.

Μετέφερε γέροντες, γυναίκες και παιδιά από τα παράλια της Πελοποννήσου στα Επτάνησα, μακριά από τα στίφη του Ιμπραήμ Πασά. Έτσι έγινε ποιμένας και σωτήρας στις πιο μαύρες ώρες του Γένους. Γύρω στα χίλια οκτακόσια είκοσι επτά έφτασε ο Όσιος Ιωακείμ στην αγγλοκρατούμενη πατρίδα του, την Ιθάκη, ώριμος πλέον στα χρόνια και στη χάρη.

Για σαράντα εννέα ολόκληρα χρόνια διακόνησε μέσα στον κόσμο, χωρίς να αφήσει στιγμή το έργο του ποιμένα. Προφύλασσε το ποίμνιό του από την αμαρτία, από την πλάνη και από τις αιρέσεις που απειλούσαν την Ορθόδοξη πίστη. Διηγούνταν οι Ιθακήσιοι ότι πολλές φορές ο Άγιος, την ώρα της προσευχής, στεκόταν μετέωρος πάνω από το έδαφος.

Το σώμα του πλημμύριζε από ουράνιο φως και οι πιστοί έβλεπαν με δέος αυτό το θαύμα της χάριτος. Ο Θεός του χάρισε το διορατικό χάρισμα και ο Όσιος διέκρινε καθαρά τα κρυφά της κάθε ψυχής που τον πλησίαζε. Έγινε έτσι σύμβουλος των ταραγμένων, παιδαγωγός εν Χριστώ για τους νέους και ιατρός των ψυχικών και σωματικών πληγών.

Οι Ιθακήσιοι έτρεχαν σε αυτόν για κάθε ανάγκη και έβρισκαν παρηγοριά και φως. Εκοιμήθη ειρηνικά το χίλια οκτακόσια εξήντα οκτώ και αναγνωρίστηκε επίσημα Άγιος της Εκκλησίας τον Μάρτιο του χίλια εννιακόσια ενενήντα οκτώ.