Ο Άγιος Δαβίδ της Ουαλίας

Έλεγε απέξω ολόκληρο το Ψαλτήρι βυθισμένος μέσα σε παγωμένα νερά, για να δαμάσει το σώμα και να υψώσει τον νου του στον Θεό. Ο ίδιος άγιος ιεράρχης ίδρυσε δώδεκα μοναστήρια στην Ουαλία και θεωρείται από τους πιο αγαπημένους αγίους ολόκληρων των Βρετανικών Νήσων. Γεννήθηκε στην Ουαλία κατά τον έκτο αιώνα μετά Χριστού και, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν γιος ενός τοπικού Ουαλού άρχοντα.

Από πολύ νεαρή ηλικία πήρε τον δρόμο της μοναχικής ζωής και αφιερώθηκε ολόψυχα στη μελέτη και την προσευχή. Χειροτονήθηκε ιερέας και μαθήτευσε για χρόνια κοντά σε έναν διακεκριμένο μαθητή του Αγίου Γερμανού, ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος της νήσου Μαν. Έπειτα ρίχτηκε με ζήλο στο ιεραποστολικό έργο και περιόδευσε σε πολλές περιοχές, διδάσκοντας τον λόγο του Χριστού και ανεγείροντας ναούς.

Τελικά εγκαταστάθηκε στη νοτιοδυτική γωνιά της Ουαλίας, στη Μενέβια, στο σημερινό Πεμπροκσάιρ. Εκεί θεμελίωσε ένα μοναστήρι ξακουστό για την αυστηρότητα της ζωής του, καθώς οι μοναχοί ζούσαν με πρότυπο τους ερημίτες της αιγυπτιακής ερήμου. Η ζωή του ήταν λιτή, εργατική, γεμάτη πνευματικούς αγώνες και βαθιά αγάπη προς τους ανθρώπους που τον πλησίαζαν.

Στο μοναστήρι του ο Άγιος Δαβίδ καθιέρωσε έναν πολύ αυστηρό κανόνα ζωής, που θύμιζε τους μεγάλους ασκητές της Ανατολής. Οι μοναχοί έπιναν μόνο νερό και τρέφονταν με ψωμί, χόρτα και λαχανικά, μοιράζοντας τη μέρα ανάμεσα σε εργασία και προσευχή. Η χειρωνακτική κόπωση συνδυαζόταν με τη μελέτη των Γραφών και έτσι ο τόπος γρήγορα ανέδειξε πλήθος αγίων ανδρών.

Ο ίδιος ξεχώριζε για τη φιλευσπλαχνία, την πραότητα και τη συνεχή φροντίδα προς τους αδύναμους και τους φτωχούς. Αγαπημένη του άσκηση ήταν να βυθίζεται σε παγωμένα νερά και να απαγγέλλει ολόκληρους τους Ψαλμούς από μνήμης. Κατά την παράδοση, έλαβε μέρος σε μια σημαντική σύνοδο της τοπικής Εκκλησίας στο Μπρέβυ, στα μέσα του έκτου αιώνα μετά Χριστού.

Εκεί, λένε, εξελέγη ομόφωνα αρχιεπίσκοπος, ενώ το μοναστήρι του ανακηρύχθηκε μητέρα Εκκλησία ολόκληρης της Ουαλίας. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, όταν προσκύνησε στους Αγίους Τόπους. Από εκείνη τη στιγμή έγινε ο πνευματικός πατέρας ενός ολόκληρου λαού, που αναγνώρισε σε αυτόν τον αληθινό ποιμένα και διδάσκαλο της Ορθοδόξου πίστεως.

Ο Άγιος Δαβίδ φέρεται να ίδρυσε δώδεκα μοναστήρια σε διάφορα μέρη της Βρετανίας, σε τόπους με μεγάλη πνευματική σημασία για την Εκκλησία. Ένα από αυτά τοποθετείται στο Γκλάστονμπερυ του Σόμερσετ, εκεί όπου, κατά την παράδοση, κήρυξαν πρώτοι το Ευαγγέλιο ο Απόστολος Αριστόβουλος, ένας από τους Εβδομήκοντα, και ο δίκαιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας. Στον ίδιο εκείνο τόπο είχε κτιστεί η πρώτη εκκλησία της Βρετανίας πολλούς αιώνες πριν τον γεννηθεί ο Άγιος Δαβίδ.

Ο ίδιος ο άγιος αξιώθηκε πλήθος θαυμάτων ήδη όσο βρισκόταν στη ζωή και η φήμη του ξεπέρασε γρήγορα τα σύνορα της Ουαλίας. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, ταξίδεψε στην Κορνουάλη και τη Βρετάνη, όπου ίδρυσε και άλλα μοναστήρια και στήριξε τις τοπικές χριστιανικές κοινότητες. Κοιμήθηκε εν Κυρίω γύρω στο έξακοσιοστό έτος μετά Χριστού, αφήνοντας πίσω του πλούσια πνευματική κληρονομιά.

Η τιμή του απλώθηκε γρήγορα στη νότια Ουαλία, στην Ιρλανδία, στην Κορνουάλη και στη Βρετάνη, σε όλη δηλαδή την κελτική παράδοση. Τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται μέχρι σήμερα στον καθεδρικό ναό του Σεν Ντέιβιντς, που πήρε το όνομά του από τον ίδιο τον άγιο και αποτελεί τόπο μεγάλου προσκυνήματος. Η μνήμη του τιμάται την πρώτη Μαρτίου και η γιορτή αυτή έχει γίνει μία από τις σημαντικότερες εθνικές εορτές ολόκληρης της Ουαλίας.

Δύο φυτά συνδέονται στενά με τη μνήμη του και έχουν περάσει στη συνείδηση του ουαλικού λαού ως ιερά σύμβολα της πατρίδας. Το πρώτο είναι ο νάρκισσος, ο γνωστός ασφόδελος, που λέγεται ότι φύτρωσε αυθόρμητα γύρω από την περιοχή του μοναστηριού του Αγίου Δαβίδ. Το δεύτερο είναι το πράσο, που σύμφωνα με την παράδοση φύτρωνε άγριο στον ίδιο τόπο και αποτελούσε βασική τροφή του ίδιου και των μοναχών του.

Έτσι ένα ταπεινό λαχανικό της ασκητικής τράπεζας έγινε τελικά εθνικό έμβλημα ενός ολόκληρου λαού. Ο Άγιος Δαβίδ διδάσκει μέσα από τη ζωή του την αξία της εγκράτειας, της προσευχής και της αδιάκοπης σιωπηλής φιλανθρωπίας. Συνδυάζει την αυστηρή άσκηση με τη γλυκύτητα του ποιμένα και την αγάπη προς κάθε άνθρωπο που βρισκόταν στον δρόμο του.

Στο πρόσωπό του η Ορθόδοξη παράδοση των πατέρων της ερήμου συναντά τη ζωντανή πίστη των κελτικών λαών. Γι' αυτό παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους πιο φωτεινούς και πιο αγαπημένους αγίους ολόκληρης της αρχαίας Δύσης.