E diela e faljes dhe fillimi i Kreshmës së Madhe

Në mbrëmjen e të dielës së fundit para Kreshmës së Madhe, besimtarët kthehen nga njëri-tjetri dhe kërkojnë falje reciproke me lot dhe dashuri. Në të njëjtën kohë, ndërsa po dëgjohen himnet e para të ringjalljes së Pashkëve, tempulli mbushet me pritjen e gëzimit të ndritshëm që do të vijë. Kjo ditë quhet e diela e faljes dhe hap zyrtarisht rrugën drejt Pashkëve. Në mëngjes në Liturgji Hyjnore dëgjojmë fjalët e Krishtit, i cili na thotë se nëse ua falim njerëzve gabimet e tyre, Ati Qiellor do të na falë edhe neve. Por nëse ne nuk falim, as ai nuk do të falë tonat. Kështu, fjala e Zotit e vendos faljen në themelin e marrëdhënies sonë me Perëndinë. Në mbrëmje, në darkë, këndohet Kundërshtimi i Madh, i cili i lutet Zotit të mos e kthejë fytyrën nga fëmija i tij. Pasojnë meloditë rrëqethëse, dëshira e Shën Efraimit të Siros dhe pendimet e periudhës. Kisha dëshiron që ne të hyjmë në luftën e agjërimit përmes një stacioni të tillë dashurie dhe paqeje. Por me të drejtë shumë pyesin se cili është kuptimi i kësaj ceremonie dhe pse Kisha e vendos faljen si fillim të agjërimit. Për shumë njerëz, Kreshma nënkupton pothuajse ekskluzivisht një ndryshim në ushqim dhe respektimin e rregullave të agjërimit. Agjërimin e shohin si qëllim në vetvete, një punë të mirë që Zoti e kërkon dhe shpërblehet në vetvete. Por Kisha tregon në çdo mënyrë se agjërimi është një mjet mes shumë gjërave, asnjëherë qëllimi përfundimtar. Qëllimi i tij është ripërtëritja shpirtërore e njeriut, kthimi i tij te Zoti dhe pendimi i vërtetë. Me zë të qartë ai i paralajmëron besimtarët kundër një agjërimi hipokrit dhe farise, i cili e redukton besimin në detyrim formal. Një himn i Kreshmës zakonisht na kujton se shpirti që përmbahet nga ushqimi gëzohet më kot nëse nuk pastrohet nga pasionet e tij. Ai që këmbëngul në mëkat, thotë himni, e bën agjërimin krejtësisht të padobishëm. Kështu falja zë vendin qendror, si kushti i vërtetë i çdo lufte të vërtetë shpirtërore. Falja është në zemër të besimit të krishterë, sepse vetë krishterimi është mbi të gjitha një fe e faljes. Perëndia na fal dhe falja e tij merr fytyrë në Krishtin, Birin e tij, i cili erdhi mes nesh. Duke marrë pjesë në njerëzimin e tij, ne marrim pjesë në dashurinë e tij dhe jemi vërtet të pajtuar me vetë Atin. Në të vërtetë krishterimi nuk ka përmbajtje tjetër përveç dashurisë dhe ripërtëritjes së saj brenda nesh. Kjo është pikërisht ajo që ne kërkojmë në Kreshmën e Madhe, përmes agjërimit, lutjes dhe gjithë frymës së stinës. Prandaj falja bëhet edhe fillimi edhe kusht i domosdoshëm i Kreshmës, pa të cilën asgjë nuk qëndron. Megjithatë, dikush mund të pyesë veten pse duhet të marrë pjesë në këtë ceremoni kur mendon se nuk ka armiq. Pse do të kërkonte falje nga njerëzit që as e lënduan dhe as nuk i njohin mirë. Kjo pyetje zbulon një keqkuptim të mësimit ortodoks mbi faljen. Kisha tregon se ka mënyra shumë më delikate në të cilat ne çdo ditë lëndojmë dashurinë hyjnore rreth nesh. Armiqësia e vërtetë, urrejtja personale dhe ndjeshmëria e fortë mund të mungojnë në jetët tona dhe kjo duket mirë. Por kur ato shfaqen, ndoshta është më e lehtë të pendohen, pasi ato kundërshtojnë qartë urdhërimet hyjnore. Më të rrezikshme janë plagët e fshehura, indiferenca, egoizmi dhe mungesa e interesit për njerëzit e tjerë që na rrethojnë. Është muri që ngremë brenda vetes, duke menduar se me mirësjellje formale po përmbushim urdhërimet e Zotit. Sekuenca e faljes është kaq e rëndësishme pikërisht sepse na bën të vetëdijshëm për këtë gabim. Ai na jep, qoftë edhe për pak minuta, përvojën e takimit të një prej fëmijëve të Perëndisë me një fëmijë tjetër të tij. Ne po provojmë atë njohje reciproke që mungon në mënyrë tragjike në botën tonë moderne dhe çnjerëzore. Në këtë mbrëmje unike, duke dëgjuar himnet e gëzueshme të Pashkëve, ne jemi të ftuar në një zbulim shpirtëror. Ne shijojmë një mënyrë tjetër jetese dhe marrëdhënieje me njerëzit, ku thelbi është dashuria. Ne e kuptojmë se gjithmonë dhe kudo Krishti qëndron mes nesh, duke e shndërruar tjetërsimin e ndërsjellë në vëllazëri të vërtetë nëpërmjet pranisë së tij. Ndërsa unë eci drejt tjetrit dhe ai vjen tek unë, ne fillojmë të kuptojmë se kush na bashkon vërtet. Është Krishti ai që na bashkon me dashurinë e tij për të dy, si pikë e përbashkët e ekzistencës sonë. Ky zbulim përkon me ardhjen e Mbretërisë së Perëndisë brenda shpirtrave tanë. Është Mbretëria e paqes dhe e dashurisë, e pajtimit me Perëndinë dhe me gjithë krijimin. Për këtë arsye dëgjojmë himnet e Pashkëve të asaj feste, e cila një herë në vit na hap dyert e Xhenetit. Pra, ne tani e dimë qartë pse do të agjërojmë dhe do të lutemi gjatë pelegrinazhit të gjatë të Kreshmës. Ne gjithashtu e dimë saktësisht se çfarë duhet të kërkojmë në këtë udhëtim të bekuar drejt Pashkës së Zotit. E diela e faljes është dita në të cilën ne marrim forcën për ta bërë agjërimin tonë një agjërim të vërtetë. Ne marrim forcën për ta bërë luftën tonë një luftë të vërtetë dhe pajtimin tonë me Zotin një pajtim të vërtetë. Kështu At Alexander Schmemann na çon në fillimin e duhur të Kreshmës së Madhe, me zemër të pastër dhe shpirt të hapur.