Asketët e shkretëtirës siriane Joanii, Antioku, Antoninusi dhe Moisiu

Për njëzet e pesë vjet të tëra Shën Joanii jetoi në një kodër të zhveshur, pa çati, pa pemë, pa asnjë ngushëllim nga natyra. Kur dikush mbillte një bajame për t'i dhënë hije, ai kërkonte menjëherë që ta prisnin, që trupi i tij të mos gjente kurrë prehje. Kjo figurë askete ka jetuar në Siri në shekullin e pestë dhe ka qenë dishepull i Shën Limnaios, i cili ka jetuar si asket në periferi të fshatit Targala. Prej tij iu mësua mënyra e stërvitjes së vështirë dhe të pahijshme dhe e ndoqi me besnikëri gjatë gjithë jetës së tij. Ai zgjodhi për vendbanimin e tij një kodër pranë një lumi, plotësisht të ekspozuar ndaj erërave nga çdo anë. Ai nuk kishte as kasolle as shpellë, vetëm qiellin sipër tij dhe tokën nën këmbët e tij. Gjatë gjithë këtyre viteve ai hante vetëm bukë dhe kripë, ndërsa kishte veshur një rrobë të ashpër prej leshi deleje. Trupi i tij ishte i ngarkuar me zinxhirë të rëndë hekuri, të cilët e shtypnin ditë e natë pa asnjë lehtësim. Nën diellin e zjarrtë sirian, Shën Joanii nuk kërkoi kurrë ujë të ftohtë ose hije të freskët për trupin e tij të vuajtur. Kur vizitori që mbolli bajamen e pa pemën të rritej dhe të bënte hije mbi shenjtorin, u gëzua për ngushëllimin që i ofroi. Por shenjtori nuk mori asnjë lehtësim dhe kërkoi që pema të pritej menjëherë, në mënyrë që të mos kishte vend vesë askund rreth saj. Kështu ai praktikoi asketizmin derisa ia dorëzoi paqësisht shpirtin Zotit në këtë gjendje mizore. Pranë Shën Joaniit, e njëjta flakë dashurie për ushtrimin u ndez në zemrën e Shën Moisiut. Ai u ngjit në një majë mali, që ngrihet mbi fshatin Ramë, dhe ndoqi të njëjtin stil jetese të pastrehë. Ai kishte si model Shën Joaniin dhe përpiqej ta imitonte në çdo gjë, në ushqim, veshje dhe lutje gjatë gjithë natës. Ai kurrë nuk kërkoi prehje njerëzore, por qëndroi i palëkundur në luftën e tij deri në fund të rrugës së tij tokësore. Në një vend tjetër të shkretë në Siri, Antioku i shenjtë, tashmë i moshuar, ngriti një gardh të thjeshtë rreth tij dhe filloi luftën e tij në fshat. Ai nuk ndërtoi shtëpi, nuk kërkoi strehë, por mbeti i ekspozuar ndaj elementeve të natyrës për hir të Krishtit. Pranë tij u vendos i shenjti Antoninus, gjithashtu një plak, i cili në çdo gjë imitonte saktësisht bashkëpraktikuesin e tij. Ata kishin të njëjtin ushqim të thatë, të njëjtat veshje të dobëta, të njëjtën vigjilje dhe të njëjtat lutje të pandërprera ditë e natë. As vitet e kaluara dhe as dobësitë fizike të pleqërisë nuk mund ta përkulnin qëndresën e dy pleqve. Ata duruan me durim çdo vështirësi të jetës asketike, sikur ndjenin brenda vetes forcë dhe vrull rinore. Ata u përpoqën t'i pëlqenin Perëndisë me një zell të tillë, saqë dukeshin pakrahasueshëm më të rinj se mosha e tyre aktuale. Në mes të këtyre betejave, ata të dy ia dorëzuan në mënyrë paqësore shpirtrat e tyre Zotit. Në punët e agjërimit dhe ushtrimeve fizike ata punuan njëlloj me Shën Joaniin, modelin e madh të Sirisë asketike. Kujtimi i tyre nderohet nga Kisha në njëzet e tre shkurt të çdo viti.