Η Εύρεση των Λειψάνων του Αγίου Μηνά του Καλλικέλαδου

Ένας ένδοξος ρήτορας από την Αθήνα, που χάρισε στην Εκκλησία τον λόγο του και έπειτα το αίμα του, κρυβόταν για αιώνες κάτω από την άμμο της Νικομήδειας. Ο Άγιος Μηνάς εμφανίστηκε μια νύχτα σε έναν ευσεβή στρατιώτη και του φανέρωσε τον τόπο όπου αναπαυόταν το τίμιο σώμα του. Η μνήμη της θαυμαστής αυτής εύρεσης τιμάται από την Εκκλησία στις δεκαεπτά Φεβρουαρίου κάθε χρόνου.

Ο Άγιος καταγόταν από την πόλη της Αθήνας και έλαβε μόρφωση εξαιρετική, καθώς σπούδασε κοντά στους πιο φημισμένους δασκάλους της εποχής του. Η ευγλωττία του ήταν τόσο μεγάλη και ο λόγος του τόσο γλυκύς, ώστε οι σύγχρονοί του τον ονόμασαν Καλλικέλαδο, δηλαδή αυτόν που μιλά ωραία και αρμονικά. Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμίνου, όταν διωγμοί σφοδροί ξέσπασαν εναντίον των χριστιανών σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.

Εκεί ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό και δέχτηκε τον μαρτυρικό θάνατο μαζί με τους Αγίους Ερμογένη και Εύγραφο γύρω στα τριακόσια δεκατρία μετά Χριστόν. Η κοίμησή του τιμάται από την Εκκλησία στις δέκα Δεκεμβρίου, ενώ η εύρεση του λειψάνου του απέκτησε δική της ξεχωριστή εορτή στους μεταγενέστερους χρόνους. Η θαυμαστή εύρεση του ιερού λειψάνου συντελέστηκε πολλά χρόνια μετά το μαρτύριο, όταν ο Άγιος φανέρωσε ο ίδιος τον κρυμμένο τόπο της αναπαύσεώς του.

Σύμβα με την παλαιότερη παράδοση, το γεγονός σημειώθηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαρκιανού, που βασίλεψε από το τετρακόσια πενήντα ως το τετρακόσια πενήντα επτά μετά Χριστόν. Μια νύχτα ο μάρτυρας εμφανίστηκε σε έναν άνδρα ονόματι Φιλομμάτη, ο οποίος υπηρετούσε στη στρατιωτική σχολή των Ικανάτων. Ο Άγιος του υπέδειξε με σαφήνεια τον τόπο όπου βρισκόταν κρυμμένο το τίμιο σώμα του εδώ και πολλούς αιώνες.

Το ασυνήθιστο όραμα έφτασε γρήγορα στις ακοές του ίδιου του αυτοκράτορα και προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στην αυλή. Στο μήνυμα γινόταν λόγος για τον αιγιαλό της Νικομήδειας, κοντά στην ακρόπολη της πόλης, όπου έκρυβε η γη τον θησαυρό. Ο βασιλιάς διέταξε αμέσως στρατιώτες να μεταβούν στον τόπο εκείνο και να αρχίσουν με προσοχή τις ανασκαφές.

Έσκαψαν λοιπόν με προσοχή τη γη του παραλιακού εκείνου σημείου και έφεραν στο φως μια βαριά σιδερένια λάρνακα. Μέσα στη λάρνακα φυλασσόταν ακέραιο το ιερό λείψανο, καθώς το είχαν κρύψει εκεί κάποτε οι πιστοί. Πάνω στην εξωτερική επιφάνεια της σιδερένιας λάρνακας οι στρατιώτες παρατήρησαν μια μικρή μετάλλινη πλάκα, στερεωμένη με μεγάλη επιμέλεια από τους παλαιούς πιστούς.

Πάνω σε αυτή την πλάκα ήταν χαραγμένη μια επιγραφή, που βεβαίωνε καθαρά ότι εκεί είχε εναποτεθεί το λείψανο του Αγίου Μηνά. Το ίδιο κείμενο ανέφερε επίσης σε ποιον ακριβώς τόπο έπρεπε να μεταφερθεί και να αποτεθεί τιμητικά. Έτσι οι πιστοί μπόρεσαν να αναγνωρίσουν με βεβαιότητα τον αληθινό κάτοχο του ιερού σκηνώματος.

Σύμφωνα με νεότερη μαρτυρία της Εκκλησίας, η εύρεση επανήλθε στη μνήμη των πιστών και στα χρόνια του αυτοκράτορα Βασιλείου του Μακεδόνα, που βασίλεψε από το οκτακόσια εξήντα επτά ως το οκτακόσια ογδόντα έξι μετά Χριστόν. Τότε ο στρατηγός Μαρκιανός ανακάλυψε εκ νέου τα τίμια λείψανα, ύστερα από νέα εμφάνιση του Αγίου σε έναν ευλαβή άνδρα μέσα σε όνειρο. Η Εκκλησία θεώρησε το γεγονός μεγάλη ευλογία και θέσπισε τον εορτασμό της εύρεσης σε ξεχωριστή ημέρα του εκκλησιαστικού της κύκλου.

Με αυτόν τον τρόπο η μνήμη του Καλλικέλαδου ρήτορα και μάρτυρα Μηνά λάμπει ακατάπαυστα μέσα στους αιώνες.