Ο ασκητής του βουνού της Ασιχά

Φόρεσε δερμάτινο ένδυμα σε όλη του τη ζωή και τρεφόταν μόνο με βρεγμένα μπιζέλια και κουκιά, μέσα σε μια πέτρινη μάντρα χωρίς σκεπή. Στις επτά εβδομάδες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής έτρωγε μόνο δεκαπέντε σύκα, παρότι ήταν ήδη γέρος και εξαντλημένος από τους κόπους. Ο Όσιος Ευσέβιος έζησε στα παλιά χρόνια του χριστιανισμού και αγάπησε από νωρίς τη μοναχική ζωή.

Στην αρχή μπήκε σε ένα μοναστήρι και πήρε το αγγελικό σχήμα, μαθαίνοντας την υπακοή και την εγκράτεια κοντά στους πατέρες. Έπειτα ένιωσε μέσα του την επιθυμία για πιο σκληρή και μοναχική άσκηση, μακριά από τον κόσμο. Έτσι ανέβηκε στην κορυφή ενός βουνού, κοντά στο χωριό Ασιχά της Συρίας, και εκεί σταμάτησε.

Με τα ίδια του τα χέρια μάζεψε ξερές πέτρες και έφτιαξε γύρω του ένα μικρό περίβολο χωρίς στέγη. Δεν θέλησε ποτέ να σκεπαστεί από τοίχο ή από στέγη ανθρώπινη, αλλά έμεινε στο ύπαιθρο. Άντεχε με υπομονή τη ζέστη του καλοκαιριού και το κρύο του χειμώνα, χωρίς να παραπονιέται ποτέ.

Η σκληρή ζωή στο βουνό έγινε για εκείνον σχολείο της αρετής και της ταπείνωσης. Σιγά σιγά, η ψυχή του γέμισε από προσευχή και η καρδιά του από ειρήνη, ενώ το σώμα του παραδινόταν στις ταλαιπωρίες. Ο όσιος συνέχισε αυτή τη σκληρή πορεία μέχρι τα βαθιά γεράματα, χωρίς να υποχωρήσει ποτέ στις δυσκολίες του σώματος.

Με τα χρόνια έπεσαν όλα τα δόντια του και δεν μπορούσε πια να μασήσει την τροφή του. Όμως ούτε τότε άλλαξε δίαιτα, ούτε ζήτησε ανέσεις ή φροντίδες από κανέναν άνθρωπο γύρω του. Το πρόσωπό του είχε γίνει ζαρωμένο και τα μέλη του είχαν αδυνατίσει τόσο πολύ, ώστε η ζώνη έπεφτε από τη μέση.

Τα πόδια του και η μέση του είχαν λεπτύνει σαν τα ξερά κλαδιά του βουνού όπου ζούσε. Παρ’ όλα αυτά, η ψυχή του παρέμενε δυνατή, χαρούμενη και ολοκληρωτικά αφιερωμένη στον Χριστό. Όταν η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε στις γύρω περιοχές, πολλοί άνθρωποι άρχισαν να ανεβαίνουν στο βουνό για ευχή.

Έρχονταν χωρικοί, μοναχοί και άρρωστοι, ζητώντας τη συμβουλή και την ευλογία του γέροντα. Εκείνος όμως φοβήθηκε τη δόξα των ανθρώπων και την ταραχή που έφερνε στην ησυχία του. Αποφάσισε λοιπόν να αφήσει την κορυφή και να αναζητήσει έναν τόπο πιο κρυμμένο και σιωπηλό.

Κατέβηκε λοιπόν σε ένα κοντινό μοναστήρι και έστησε μια μικρή πέτρινη μάντρα δίπλα στον τοίχο του, για να ζήσει εκεί τα τελευταία του χρόνια. Στον νέο αυτόν τόπο συνέχισε τους ίδιους ασκητικούς αγώνες με την προσευχή, τη νηστεία και τη βαθιά σιωπή της καρδιάς. Δεν μαλάκωσε καθόλου τον τρόπο ζωής του, παρότι το σώμα του ήταν πλέον γερασμένο και βαριά εξαντλημένο από τους κόπους.

Η ίδια αυστηρή νηστεία συνεχίστηκε και εκεί, με τα δεκαπέντε σύκα να του φτάνουν για όλη την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Οι αδελφοί του μοναστηριού τον σέβονταν σαν ζωντανό παράδειγμα αρχαίου ασκητή, που ακόμη περπατούσε ανάμεσά τους. Έβλεπαν σε εκείνον την υπομονή, τη σιωπή και την αδιάκοπη μνήμη του Θεού, που χαρακτήριζαν τους πρώτους πατέρες της ερήμου.

Έτσι πέρασε ήσυχα τα τελευταία χρόνια του, μέσα στην προσευχή και την ευχαριστία προς τον Κύριο. Σε ηλικία πάνω από ενενήντα ετών αρρώστησε βαριά και υπέφερε με γενναιότητα τους πόνους της τελευταίας δοκιμασίας. Παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Χριστό, αφήνοντας στους πιστούς ένα φωτεινό υπόδειγμα ασκητικής υπομονής και αγάπης.