Η Εύρεση των Λειψάνων του Αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ

Στη μακρινή Σιβηρία, μέσα σε ένα παλιό ξύλινο ναό που οι φλόγες μιας τρομερής πυρκαγιάς δεν τόλμησαν να αγγίξουν, αναπαυόταν άφθαρτο το σώμα του πρώτου Επισκόπου του Ιρκούτσκ. Τριάντα τρία χρόνια μετά την κοίμησή του, εργάτες που επισκεύαζαν τον ναό της Παναγίας του Τιχβίν αντίκρισαν τα τίμια λείψανά του ακέραια και ευωδιάζοντα. Ο Άγιος Ιννοκέντιος εκοιμήθη στις είκοσι επτά Νοεμβρίου του χίλια επτακόσια τριάντα ένα, αφήνοντας πίσω του ένα ποίμνιο που τον αγάπησε βαθιά.

Επειδή όμως την ημέρα εκείνη η Εκκλησία τιμά την Παναγία του Κουρσκ, η μνήμη του μεταφέρθηκε στις είκοσι έξι Νοεμβρίου. Μετά την οσιακή του κοίμηση, οι άνθρωποι που τον είχαν καταδιώξει βρήκαν δίκαιη ανταπόδοση από τον Θεό. Ο Αρχιμανδρίτης Αντώνιος δυσφημίστηκε στο Πεκίνο ως ετερόδοξος, επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, καθαιρέθηκε και ρίχτηκε στη φυλακή.

Λίγο αργότερα και ο υποκυβερνήτης του Ιρκούτσκ εκτελέστηκε για τα εγκλήματά του. Έτσι φάνηκε ότι ο ταπεινός ιεράρχης, ακόμη και μέσα από τον τάφο, δικαιωνόταν στη συνείδηση των πιστών. Ο λαός της Σιβηρίας άρχισε να τρέχει στον τάφο του, ζητώντας τη μεσιτεία του στις δυσκολίες και τις αρρώστιες της καθημερινής του ζωής.

Από τη στιγμή που φανερώθηκε η αφθαρσία του ιερού σώματος, άρχισαν να ακούγονται διηγήσεις για θαύματα σε όλη την απέραντη Σιβηρία. Πιστοί από το Ιρκούτσκ, αλλά και από τα πιο απομακρυσμένα χωριά, στρέφονταν με προσευχή στον Άγιο και έβρισκαν παρηγοριά, θεραπεία και βοήθεια. Το χίλια επτακόσια ογδόντα τρία, μια μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στη Μονή της Αναλήψεως και κατέκαψε ό,τι μπορούσε να καεί.

Ωστόσο, ο παλιός ξύλινος ναός όπου αναπαυόταν το σώμα του Αγίου έμεινε εντελώς ανέπαφος, σαν να τον σκέπαζε ένα αόρατο χέρι. Το θαύμα αυτό συγκίνησε τους κατοίκους και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την ευλάβεια προς τον ιεράρχη της Σιβηρίας. Στις εννέα Φεβρουαρίου του χίλια οκτακόσια πέντε, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας αποφάσισε επίσημα να αναγνωρίσει την αγιότητά του.

Με την πράξη αυτή τα τίμια λείψανά του φανερώθηκαν στον λαό και ο Άγιος συγκαταριθμήθηκε στους Αγίους της Εκκλησίας. Η απόφαση έγινε δεκτή με δάκρυα χαράς από τους πιστούς της Σιβηρίας, που για δεκαετίες περίμεναν αυτήν τη στιγμή. Από τότε η εννάτη Φεβρουαρίου καθιερώθηκε ως η ημέρα της εύρεσης των ιερών λειψάνων του.

Στις δύο Φεβρουαρίου του χίλια οκτακόσια τριάντα ένα, την μεγάλη εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου, ο επίσκοπος Βενιαμίν τέλεσε μια συγκινητική ιερά τελετή στη μονή. Σήκωσε με ευλάβεια τα άγια λείψανα από τον τάφο και τα τοποθέτησε στο μέσον του ναού της Παναγίας του Τιχβίν. Στη συνέχεια λειτούργησε μπροστά τους τη Θεία Λειτουργία, ενώ ο λαός προσευχόταν με κατάνυξη και δάκρυα ευγνωμοσύνης.

Μία εβδομάδα αργότερα, στις εννέα Φεβρουαρίου, τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν με μεγαλόπρεπη λιτανεία στον Καθεδρικό ναό της Αναλήψεως. Πλήθος κληρικών και πιστών συνόδευε την πομπή, που περιφερόταν με τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Καζάν. Όλη η πόλη του Ιρκούτσκ ζούσε εκείνες τις ημέρες σαν μια μεγάλη πανήγυρη πνευματικής αγαλλίασης.

Όμως στη δεκαετία του είκοσι του εικοστού αιώνα ξεκίνησε εποχή σκληρού διωγμού από τις νέες άθεες αρχές. Η Εκκλησία της Σιβηρίας δοκιμάστηκε ξανά, καθώς ο ηγούμενος της Μονής της Αναλήψεως συνελήφθη μαζί με άλλους ιεράρχες της περιοχής. Ο τόπος όπου αναπαυόταν ο προστάτης του Ιρκούτσκ έγινε στόχος των αντιθρησκευτικών μέτρων του νέου καθεστώτος.

Το χίλια εννιακόσια είκοσι ένα, τα τίμια λείψανα του Αγίου υποβλήθηκαν σε μια ιερόσυλη ιατρική εξέταση από τους διώκτες της πίστεως. Μετά από αυτήν την προσβολή, τα λείψανα απομακρύνθηκαν από την ορφανεμένη μονή και χάθηκαν από τα μάτια των πιστών για πολλά δύσκολα χρόνια. Ο λαός του Ιρκούτσκ θρηνούσε σιωπηλά την απώλεια του προστάτη του, αλλά δεν έπαψε ποτέ να τον επικαλείται στις προσευχές του.

Ο Άγιος έμεινε ζωντανός μέσα στις καρδιές, ακόμη και όταν τα ιερά οστά του βρίσκονταν κρυμμένα σε άγνωστο τόπο. Το χίλια εννιακόσια ενενήντα, σε έναν ναό της πόλης του Γιαροσλάβλ, τα λείψανα βρέθηκαν θαυμαστά μέσα σε ένα μικρό βοηθητικό δωμάτιο. Νέα ιατρική εξέταση επιβεβαίωσε ότι το σώμα που είχε μείνει ανέγγιχτο από τη φθορά ανήκε πράγματι στον Άγιο Ιννοκέντιο του Ιρκούτσκ.

Με μεγάλη συγκίνηση τα ιερά λείψανα επέστρεψαν στην πόλη που τόσο πολύ τον είχε αγαπήσει. Σήμερα φυλάσσονται με ευλάβεια στη Μονή της Παναγίας του Σημείου, στο Ζναμένσκι του Ιρκούτσκ. Εκεί συνεχίζουν να αγιάζουν τους προσκυνητές που σπεύδουν να ζητήσουν τη μεσιτεία του ταπεινού ιεράρχη της Σιβηρίας.