Οσία Πελαγία του Ντιβέεβο, το αστέρι της Ρωσίας

Όταν ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ έκανε εδαφιαία μετάνοια μπροστά σε μια νεαρή παντρεμένη γυναίκα, προφήτεψε ότι θα γινόταν αστέρι που θα φώτιζε όλη τη Ρωσία. Η ίδια αυτή γυναίκα αργότερα κοιμόταν σε φέρετρα, γυρνούσε ημίγυμνη στους δρόμους και προφήτεψε τη δολοφονία του τσάρου Αλεξάνδρου του Δευτέρου. Η Πελαγία Ιβάνοβνα Σερεμπρενίκοβα γεννήθηκε τον Οκτώβριο του χίλια οκτακόσια εννέα στο Αρζαμά της Ρωσίας, μέσα σε μια εμπορική οικογένεια.

Ο πατέρας της Ιβάν έφυγε νωρίς από τον μάταιο τούτο κόσμο και άφησε τη μητέρα της Παρασκευή μόνη με τρία παιδιά. Όταν εκείνη ξαναπαντρεύτηκε τον Αλεξέι Κορόλεφ, η ζωή μέσα στο σπίτι έγινε σωστό μαρτύριο για τη μικρή Πελαγία και τα αδέλφια της. Μικρή ακόμη η όσια αρρώστησε βαριά και έμεινε στο κρεβάτι για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σε πόνους.

Όταν τελικά σηκώθηκε, ήταν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος από εκείνον που γνώριζαν οι δικοί της. Ενώ προηγουμένως ξεχώριζε για την εξυπνάδα και τη διαύγεια του πνεύματός της, τώρα άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα. Έβγαινε χειμωνιάτικα στον κήπο, στεκόταν στο ένα πόδι και στροβιλιζόταν σαν μπαλαρίνα μέσα στο χιόνι.

Η ίδια η μητέρα της αργότερα υποπτεύτηκε ότι από εκείνη την αρρώστια η Πελαγία πήρε την κλίση για τη σαλότητά της. Μεγαλώνοντας, έγινε μια πολύ ωραία κοπέλα, ψηλή, στητή, με φυσικά όμορφα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό της. Πολλοί γαμπροί αψηφούσαν την παράξενη συμπεριφορά της και τη ζητούσαν σε γάμο από τη μητέρα της.

Για μια φτωχή ορφανή και σαλή συνάμα, αυτό ήταν καλοδεχούμενο, και έτσι η μητέρα συμφώνησε γρήγορα. Η Πελαγία όμως άκουγε μέσα της μια μυστική φωνή που την καλούσε στον ερημικό δρόμο των εραστών του θείου πόθου. Η εποχή δεν προσφερόταν για ανταρσία, και έτσι στα δεκαεννιά της παντρεύτηκε τον Σεργκέι Βασίλιεβιτς Σερεμπρένικωφ.

Ο γάμος έγινε στον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στον Αρζαμά, στις είκοσι τρεις Μαΐου του χίλια οκτακόσια είκοσι οκτώ. Ο νεαρός σύζυγος ήθελε να τη βοηθήσει με την αλλόκοτη συμπεριφορά της και την οδήγησε στον Άγιο Σεραφείμ. Πήγαν μαζί με τη μητέρα της στο ερημητήριό του στο Σαρώφ, ελπίζοντας σε κάποια θεραπεία ή πνευματική στήριξη.

Ο Άγιος τους καλωσόρισε, έστειλε τους άλλους στο αρχονταρίκι και κράτησε την Πελαγία κοντά του για ώρα. Όταν ο Σεργκέι με την πεθερά του γύρισαν στο κελί, βρήκαν τον Άγιο Σεραφείμ να κάνει εδαφιαία μετάνοια στην όσια. Της έδωσε ένα κομποσχοίνι και την αποκάλεσε Ματιούσκα, δηλαδή μανούλα και πνευματική μητέρα του λαού.

Ο Ιβάν Ταμπάρτσεφ, συγκελιώτης του Αγίου, άκουσε αργότερα τον γέροντα να μιλά για το μέλλον της κοπέλας. Της είπε ότι η γυναίκα αυτή θα γινόταν ένα αστέρι που θα φώτιζε ολόκληρη τη Ρωσία με τη χάρη του Θεού. Η αλλόκοτη συμπεριφορά της όμως εξόργιζε τον άντρα της και έκανε τη συμβίωση πραγματικά αβάσταχτη.

Έκανε ολονύχτιες αγρυπνίες, κοιμόταν σε φέρετρα, ζητιάνευε στους δρόμους και μοίραζε τα χρήματά της στους φτωχούς της πόλης. Γυρνούσε ημίγυμνη μέσα στο κρύο και τελικά ο σύζυγός της την έδιωξε από το σπίτι τους. Έτσι επέστρεψε στο σπίτι της μητέρας της, όπου την περίμεναν καινούργιες θλίψεις και σκληρές δοκιμασίες.

Ο πατριός της την έδερνε και τα παιδιά του τη μισούσαν με πάθος αδικαιολόγητο. Η μικρότερη κόρη του την φθονούσε ιδιαίτερα και έβαλε έναν καλό σκοπευτή να τη σκοτώσει στον δρόμο. Αστοχώντας όμως, άκουσε την Πελαγία να του λέει ότι αντί για εκείνην πυροβόλησε τον ίδιο του τον εαυτό.

Η προφητεία επαληθεύτηκε λίγο καιρό αργότερα, όταν ο σκοπευτής αυτοκτόνησε με πυροβολισμό μέσα στο σπίτι του. Μετά από όλα αυτά, η μητέρα της αποφάσισε να ξαναεπισκεφθεί τον όσιο Σεραφείμ στο Σαρώφ. Του ανέφερε όλα τα γεγονότα και ζήτησε τη συμβουλή του για το πώς να φερθεί στην κόρη της.

Ο γέροντας τη συμβούλεψε να μην δένουν την Πελαγία, αλλά να την αφήσουν ελεύθερη να ακολουθήσει τον θεάρεστο δρόμο της. Από εκείνη την ημέρα δεν την εμπόδιζαν πια σε τίποτα και η όσια αφέθηκε ολόκληρη στον Χριστό. Τις νύχτες τις περνούσε στο προαύλιο του ναού, όπου προσευχόταν στο ύπαιθρο ολονυκτίς με κατανυκτικά δάκρυα.

Τις μέρες, ντυμένη με κουρέλια, γυρνούσε στους δρόμους και ουρλιάζοντας καλούσε όλους τους ανθρώπους στην αγάπη του Θεού. Πέρασαν έτσι τέσσερα χρόνια σκληρά και γεμάτα αυταπάρνηση μέσα στην ίδια της την πόλη. Το χίλια οκτακόσια τριάντα επτά, όταν κοιμήθηκε ο όσιος Σεραφείμ, τη συνάντησε η γερόντισσα Ιουλιανή Γρηγορίεβα.

Η μοναχή αυτή από τη μονή του Ντιβέεβο διακρινόταν για το προορατικό της χάρισμα και ζήτησε από τη μητέρα της να την παραχωρήσει. Πριν φύγει, η Πελαγία προσκύνησε τους συγγενείς της λέγοντας ότι δεν θα ξαναγυρίσει κοντά τους ώσπου να πεθάνει. Στο Ντιβέεβο συνέχισε την αλλόκοτη συμπεριφορά της και κάποιες αδελφές τη σέβονταν, ενώ άλλες τη φοβούνταν ή την χτυπούσαν σκληρά.

Από όσο ήταν ακόμη στη ζωή, ο Κύριος την αξίωσε να επιτελέσει πολλά και θαυμαστά σημεία ανάμεσα στους ανθρώπους. Θεράπευσε τον καλλιτέχνη Πετρώφ, του οποίου το χέρι είχε παραλύσει, και έσβησε από μακριά μια μεγάλη φωτιά. Πολλοί την έβλεπαν στον ύπνο τους και κατόπιν τους θεράπευε με τη χάρη που της είχε δώσει ο Θεός.

Τέσσερα χρόνια πριν από την κοίμησή της προφήτεψε ότι ο ιακωβινισμός και η τρομοκρατία θα εξαπλωθούν στη Ρωσία. Είπε ακόμη ότι θα σκοτώσουν τον τσάρο Αλέξανδρο τον Δεύτερο, για τον οποίον έκλαιγε και προσευχόταν ασταμάτητα κάθε μέρα. Μετά από είκοσι χρόνια σκληρής άσκησης, της εμφανίστηκε στον ύπνο της ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.

Την προέτρεψε να αποτραβηχτεί στο κελί της και να αποφεύγει πλέον τη συναναστροφή με τους ανθρώπους. Εκεί ζούσε κλαίγοντας και προσευχόμενη, τρεφόμενη κυρίως με μαύρο ψωμί μέσα στη μοναξιά της. Έφτιαχνε μικρές μπαλίτσες από αυτό και τις χρησιμοποιούσε σαν κομποσχοίνι, λέγοντας ακατάπαυστα την ευχή του Ιησού.

Λίγες μέρες πριν την κοίμησή της κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και προσκύνησε όλες τις αδελφές της μονής. Παρέδωσε την ψυχή της στις τριάντα Ιανουαρίου του χίλια οκτακόσια ογδόντα τέσσερα και τάφηκε πίσω από το ιερό της Αγίας Τριάδος.