Οι Άγιοι Μάρτυρες Ιππόλυτος, Κενσουρίνος, Σαβαΐνος και Χρυσή

Μέσα σε ένα κελί φυλακής της Ρώμης, ο Κενσουρίνος ανέστησε νεκρό με τη δύναμη του Χριστού, και είκοσι στρατιώτες πίστεψαν αμέσως στον αληθινό Θεό. Λίγο αργότερα, την παρθένο Χρυσή την έριξαν στον βυθό της θάλασσας με μια βαριά πέτρα δεμένη στον λαιμό της. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Δεύτερου, γύρω στο διακόσια εξήντα εννέα μετά Χριστόν.

Ηγεμόνας τότε της Ρώμης ήταν ο Ούλπιος ο Ρωμαίος, άνθρωπος σκληρός και αμείλικτος προς τους χριστιανούς. Ο Κενσουρίνος κατείχε υψηλό αξίωμα, καθώς ήταν μάγιστρος και πρώτος σύμβουλος της συγκλήτου. Κάποιοι όμως τον διέβαλαν στις αρχές για τη χριστιανική του πίστη και έτσι οδηγήθηκε σε ανάκριση ενώπιον του ηγεμόνα.

Εκείνος ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό και ρίχτηκε αμέσως στη φυλακή. Εκεί ο Κύριος του χάρισε δύναμη να επιτελέσει πολλά θαύματα ανάμεσα στους κρατούμενους. Το μεγαλύτερο από όλα ήταν η ανάσταση ενός νεκρού, τον οποίο ρώτησε και του απάντησε μπροστά σε όλους.

Οι στρατιώτες που φρουρούσαν τη φυλακή έμειναν έκθαμβοι μπροστά σε αυτή τη φανέρωση της δύναμης του Θεού. Πίστεψαν τότε στον Χριστό και αποκεφαλίστηκαν μαζί με τον γενναίο μάρτυρα. Στη συνέχεια οδηγήθηκε σε ανάκριση η ευγενική παρθένος Χρυσή, που καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Ρώμης.

Μπροστά στον ηγεμόνα ομολόγησε με θάρρος ότι ήταν χριστιανή και δεν δέχτηκε με κανέναν τρόπο να αρνηθεί τον Νυμφίο της. Οι δήμιοι την κρέμασαν και άρχισαν να την χτυπούν με νεύρα βοδιών χωρίς κανένα έλεος. Έπειτα έκαψαν με αναμμένες λαμπάδες τις πλευρές της και τις ανοιχτές πληγές του σώματός της.

Την έριξαν κατόπιν στη φυλακή, για να τη βγάλουν ύστερα από λίγες ημέρες ξανά μπροστά στους βασανιστές της. Έσπασαν με πέτρες τα σαγόνια της και χτύπησαν με μολύβδινες σφαίρες τους ώμους και τη ράχη της. Παρ’ όλα τα φοβερά αυτά τραύματα, η αγία συνέχισε να ομολογεί την πίστη της με σταθερή φωνή.

Η θηριωδία των δημίων έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν έδεσαν μεγάλη πέτρα στον λαιμό της και την έριξαν στον βυθό της θάλασσας. Έτσι παρέδωσε την ψυχή της και έγινε νύμφη του ουράνιου παστού. Αν και το σώμα της χάθηκε στα νερά, η μνήμη της έμεινε αιώνια και πιο χρυσή από το λαμπρό όνομά της.

Μαζί με τη Χρυσή μαρτύρησε και ο πιστός υπηρέτης της, ο γενναίος Σαβαΐνος, που στάθηκε διπλά της μέχρι το τέλος. Οι ειδωλολάτρες τον χτύπησαν αλύπητα στον αυχένα με βαριές μολύβδινες σφαίρες, σπάζοντας τα κόκαλά του. Στη συνέχεια τον κρέμασαν σε ξύλο και κατέκαψαν με αναμμένες λαμπάδες τα σπλάγχνα και τα πλευρά του.

Μέσα στους τρομερούς πόνους ο μάρτυρας ευχαρίστησε τον Κύριο και παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στα χέρια του Χριστού. Όταν τα νέα για τα μαρτύρια αυτά έφτασαν στον ιερό Ιππόλυτο, εκείνος δεν άντεξε να μείνει σιωπηλός μπροστά σε τόση απανθρωπιά. Παρά την προχωρημένη ηλικία του, βάδισε με τόλμη προς το παλάτι του ηγεμόνα και στάθηκε απέναντί του χωρίς φόβο.

Τον έλεγξε αυστηρά για τη σκληρότητα και την αιμοβορία του και τον αποκάλεσε μπροστά σε όλους πιοτή ανθρώπινου αίματος. Ταυτόχρονα ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό ως αληθινό Θεό και Δημιουργό του κόσμου. Ο ηγεμόνας οργίστηκε φοβερά και διέταξε αμέσως να βασανίσουν τον άγιο ιεράρχη.

Οι υπηρέτες τον χτύπησαν με μανία στα μάτια και του προκάλεσαν φρικτά τραύματα στο σώμα. Στο τέλος του έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και τον έριξαν στη θάλασσα, όπου παρέδωσε την ψυχή του.