Ο Νεομάρτυρας Δημήτριος της Σλίβεν

Στην αγορά της Σλίβεν, ένας νεαρός φούρναρης πουλούσε το ψωμί του και ταυτόχρονα κήρυττε ανοιχτά την ορθόδοξη πίστη μπροστά στους Οθωμανούς κατακτητές. Όταν ο τοπικός καδής του πρόσφερε πλούτη, γάμο με την κόρη του αφέντη του και μισή περιουσία για να αλλαξοπιστήσει, εκείνος του απάντησε με ειρωνεία και πέταξε καταγής το τουρμπάνι που του φόρεσαν. Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε στις εννέα Οκτωβρίου του χίλια οκτακόσια δεκαοκτώ στη Σλίβεν της Βουλγαρίας, ως καρπός μακράς προσευχής.

Οι γονείς του παρέμειναν άτεκνοι για οκτώ ολόκληρα χρόνια, ώσπου ο Θεός τους χάρισε δύο γιους, τον Στέφανο και τον μικρότερο Δημήτριο. Ο μικρός Δημήτριος δεν φοίτησε σε σχολείο, όμως πήγαινε συχνά στην εκκλησία και αποστήθιζε με ζήλο πολλές προσευχές και ακολουθίες. Η ευλαβική του ανατροφή τον σημάδεψε βαθιά και του χάρισε ώριμη πίστη από μικρή ηλικία.

Όταν οι γονείς τους πέθαναν, ο αδελφός του Στέφανος έφυγε για τη Βλαχία αναζητώντας καλύτερη ζωή. Ο Δημήτριος έμεινε μόνος στο πατρικό σπίτι, το οποίο σύντομα κατέρρευσε από την παλαιότητά του. Οι Οθωμανοί άρπαξαν τότε τη γύρω περιουσία με αυτή την πρόφαση και τον ανάγκασαν να γίνει υπηρέτης σε ένα από τα σπίτια τους.

Στο σπίτι του αφέντη του οι Οθωμανοί προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον προσηλυτίσουν στη θρησκεία τους. Ο Δημήτριος όμως στάθηκε με θάρρος και τους απάντησε με παρρησία και καθαρή ομολογία. Τους είπε ότι η ορθόδοξη χριστιανική πίστη δόθηκε στους ανθρώπους από τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Αντίθετα, η δική τους θρησκεία προήλθε από τον Μωάμεθ, που ήταν απλώς ένας θνητός άνθρωπος. Εξαγριωμένοι από τα λόγια του τον έδιωξαν από το σπίτι και ο νέος βρήκε καταφύγιο στην τέχνη του φούρναρη. Πουλούσε το ψωμί του στην αγορά, αλλά δεν σταματούσε ποτέ να κηρύττει την αλήθεια της ορθοδοξίας.

Έδειχνε με σαφήνεια τις ελλείψεις του Ισλάμ και προκαλούσε την οργή των μουσουλμάνων της πόλης. Εκείνοι άρχισαν σιγά σιγά να σχεδιάζουν την εκδίκησή τους εναντίον του ομολογητή νέου. Όταν έφτασε στη Σλίβεν ένας νέος καδής, οι τοπικοί μπέηδες διάλεξαν τον Δημήτριο για να ετοιμάσει το φαγητό του.

Η επιλογή τους δεν ήταν τυχαία, καθώς γνώριζαν καλά την παρρησία του εναντίον του Ισλάμ. Ο καδής του πρόσφερε καπνό και ποτό, όμως ο νέος αρνήθηκε ευγενικά, λέγοντας ότι δεν καπνίζει και δεν πίνει. Όταν ο Δημήτριος ζήτησε να αποχωρήσει, ο καδής τον σταμάτησε με δελεαστικές υποσχέσεις.

Ο Τούρκος αξιωματούχος του υποσχέθηκε καλή ζωή, την κόρη του αφέντη του ως σύζυγο και τα μισά του πλούτη. Ο Δημήτριος απάντησε σαρκαστικά μια ασήμαντη φράση, που εκείνοι όμως την εκλαμβάν ως κατάφαση. Αμέσως ένας μουσουλμάνος άρχισε να τυλίγει ύφασμα γύρω από το κεφάλι του νέου σε σχήμα τουρμπανιού.

Ο Δημήτριος πέταξε με αηδία το ύφασμα στο πάτωμα και έφυγε τρέχοντας από το σπίτι. Κάποιοι Αγαρηνοί τον κυνήγησαν, χωρίς όμως να μπορέσουν να τον πιάσουν στη μεγάλη του φυγή. Για τρεις ολόκληρες ημέρες κρύφτηκε στο χωριό Ιτσέρα δίχως τροφή και δίχως νερό.

Ύστερα πήγε σε έναν επίσκοπο και του διηγήθηκε με συντριβή όλη την περιπέτεια της ψυχής του. Ο αρχιερέας τον στήριξε πνευματικά και τον ενθάρρυνε να μείνει πιστός στην ορθόδοξη πατρώα πίστη. Του χάρισε ένα χρυσό νόμισμα και έναν ξύλινο σταυρό ως ευλογία για τον δύσκολο δρόμο.

Ο Δημήτριος αντάλλαξε το νόμισμα και μοίρασε τα μισά χρήματα στους φτωχούς της περιοχής. Έπειτα πλησίασε έναν μουσουλμάνο φρουρό και του είπε με τόλμη ότι αυτός είναι εκείνος που αναζητούσαν. Τον οδήγησαν δεμένο πίσω στη Σλίβεν, ενώ ο ίδιος ζητούσε συγχώρεση από κάθε χριστιανό που συναντούσε στον δρόμο.

Στους αδελφούς του στην πίστη εξήγησε ότι παραδόθηκε μόνος στους ασεβείς για τη δόξα της ορθοδοξίας. Όταν τον έριξαν στη φυλακή, ζήτησε να τον επισκεφθεί ο αδελφός του ο ιερέας Στέφανος. Το αίτημά του απορρίφθηκε, όμως ο πατήρ Στέφανος έμαθε τη φυλάκισή του και προσπάθησε να τον ελευθερώσει.

Ο καδής διέταξε να φέρουν τον Δημήτριο μπροστά του, ενώ εκείνος γευμάτιζε με άλλους αξιωματούχους. Τον ρώτησε αν δέχεται να ασπαστεί το Ισλάμ και ο άγιος μάρτυρας του απάντησε καθαρά. Είπε ότι ποτέ δεν υποσχέθηκε κάτι τέτοιο, ούτε σκόπευε να γίνει μουσουλμάνος.

Πρόσθεσε μάλιστα ότι λυπάται τον καδή, επειδή πήρε την ειρωνεία του για αληθινή συγκατάθεση. Ονόμασε τον Μωάμεθ ψευδοπροφήτη και χαρακτήρισε τους ακολούθους του γιους του σατανά. Ο καδής τότε τον απείλησε με θάνατο, αν δεν αλλαξοπιστούσε αμέσως.

Τον έστειλε πίσω στη φυλακή για τρεις ημέρες, ώστε να σκεφτεί καλύτερα την απάντησή του. Όταν τον έφεραν ξανά μπροστά του, ο Δημήτριος αρνήθηκε για άλλη μια φορά κάθε υποχώρηση. Ο καδής διέταξε τότε την εκτέλεσή του, χωρίς να καταφέρει να κάμψει το φρόνημά του.

Οι χριστιανοί έσπευσαν να φέρουν τον πατέρα Στέφανο κοντά του, μόλις άκουσαν για τη γενναία ομολογία και τον επικείμενο θάνατό του. Ο Δημήτριος εξομολογήθηκε στον αδελφό του τον φόβο μήπως δεν αντέξει τα φρικτά βασανιστήρια. Ο πατήρ Στέφανος τον στήριξε με αγάπη και τον προέτρεψε να μείνει σταθερός μάρτυρας του Χριστού.

Ο άγιος Δημήτριος έμεινε στη φυλακή για έναν ολόκληρο χρόνο, υπομένοντας συνεχή και ανελέητα μαρτύρια. Κανείς από τους δικούς του δεν μπορούσε να τον βοηθήσει ή να ελαφρύνει τον πόνο του. Στην αρχή του νέου έτους, πλήθος μουσουλμάνων μαζεύτηκε και απαιτούσε με κραυγές την άμεση εκτέλεσή του.

Ο καδής τον κάλεσε ξανά μπροστά του, όμως ο ατρόμητος μάρτυρας έμεινε ακλόνητος στη θέση του. Για τελευταία φορά του δόθηκε η επιλογή ανάμεσα στο Ισλάμ και στον θάνατο. Ο άγιος απάντησε ότι θα παραμείνει χριστιανός, ό,τι και αν του κάνουν οι διώκτες του.

Ο πατήρ Στέφανος ήρθε στη φυλακή και τον κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων μετά από εξομολόγηση. Το πρωί της τριάντα Ιανουαρίου του χίλια οκτακόσια σαράντα ένα, οδηγήθηκε στον τόπο του μαρτυρίου. Ζήτησε συγχώρεση από όσους χριστιανούς συναντούσε στον δρόμο και τους παρακαλούσε να προσεύχονται γι’ αυτόν.

Έπειτα έσκυψε με γαλήνη το κεφάλι στη γη, έτοιμος για τον αποκεφαλισμό του. Το πρώτο χτύπημα δεν έκοψε τον λαιμό του και εκείνος έμεινε ακίνητος. Με το δεύτερο χτύπημα, η αγία κεφαλή του μάρτυρα έπεσε στο χώμα και η ψυχή του πέταξε στους ουρανούς.

Οι χριστιανοί έσπευσαν να βουτήξουν υφάσματα στο αίμα του και να τα φυλάξουν ως πολύτιμη ευλογία. Ο πατήρ Στέφανος μάζεψε με ευλάβεια λίγο από το ματωμένο χώμα σε ένα μικρό κουτί. Τα ιερά λείψανα έμειναν άταφα όλη τη νύχτα, εκτεθειμένα στο ψύχος και στους αδιάφορους περαστικούς.

Ο καδής διέταξε την επομένη ημέρα να ριχτεί το σώμα στο ποτάμι της περιοχής. Οι μουσουλμάνοι πίστευαν ότι η γη δεν έπρεπε να δεχτεί τα σώματα όσων προσέβαλαν τον Μωάμεθ. Ωστόσο, μετά από αρκετά πλούσια δωροδοκία, ο καδής παραχώρησε τελικά το σώμα του μάρτυρα στους χριστιανούς.

Εκείνοι το έθαψαν με τιμή στον κήπο του τοπικού μοναστηριού, που έγινε προσκύνημα. Ο άγιος Δημήτριος ζει τώρα στην ουράνια βασιλεία και δοξάζει την αγία Τριάδα μαζί με τους μάρτυρες του Χριστού. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις τριάντα Ιανουαρίου από την Εκκλησία της Βουλγαρίας και ολόκληρη την ορθόδοξη οικουμένη.

Το παράδειγμά του στηρίζει μέχρι σήμερα κάθε πιστό που καλείται να ομολογήσει με παρρησία το όνομα του Χριστού μπροστά στους διώκτες της πίστεως.