Ο Όσιος Λαυρέντιος ο Έγκλειστος του Κιέβου

Ένας δαιμονισμένος που σήκωνε μόνος του δοκάρι το οποίο μετά βίας κουβαλούσαν δέκα άντρες, στάθηκε μπροστά στον Όσιο Λαυρέντιο ζητώντας θεραπεία. Εκείνος δεν τον κράτησε κοντά του, αλλά τον έστειλε στη Λαύρα του Κιέβου, όπου τριάντα άγιοι μοναχοί τον ελευθέρωσαν με μόνο τον λόγο τους. Ο Όσιος Λαυρέντιος καταγόταν από τη Ρωσία και έλαβε το αγγελικό σχήμα στη μονή του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, την οποία είχε κτίσει στο Κίεβο ο πρίγκιπας Ιζιάσλαβος.

Εκεί άρχισε να ζει με αυστηρότητα, ακολουθώντας το παράδειγμα των έγκλειστων ασκητών Ισαακίου και Νικήτα, που είχαν δοκιμαστεί σκληρά μέσα στο σπήλαιο του Κιέβου. Όταν ζήτησε να κλειστεί και ο ίδιος σε έγκλειστο κελί μέσα στη Λαύρα, οι πατέρες τον απέτρεψαν με σύνεση. Του θύμισαν τους πειρασμούς που είχαν υποστεί εκεί οι προηγούμενοι αδελφοί, οι οποίοι μετά βίας συνήλθαν ύστερα από πολλές προσευχές της αδελφότητας.

Έτσι ο Λαυρέντιος αποχαιρέτησε τους πατέρες της Λαύρας και μετέβη στη μονή του Αγίου Δημητρίου, όπου εγκλείστηκε με ζήλο. Εκεί άρχισε τον αληθινό πνευματικό του αγώνα μέσα στη σιωπή και την προσευχή. Μέσα στο φτωχικό του κελί ο Όσιος ζούσε με βαθιά εγκράτεια, νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή, νεκρώνοντας κάθε σαρκικό λογισμό.

Τα πύρινα βέλη του πονηρού τα έσβηνε με τα δάκρυα της μετανοίας και τα συνέτριβε με τη δύναμη της προσευχής, καθώς αγωνιζόταν νύχτα και ημέρα. Ο Κύριος, που βλέπει τα κρυφά, δεν άργησε να ανταμείψει φανερά τον πιστό δούλο του με πλούσια χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Έλαβε το δώρο να θεραπεύει διάφορες ασθένειες, να γιατρεύει πληγές σώματος και ψυχής και να εκδιώκει τα ακάθαρτα πνεύματα από τους πάσχοντες.

Πλήθος ανθρώπων από το Κίεβο και τη γύρω περιοχή κατέφευγε στο κελί του ζητώντας παρηγοριά, λύτρωση και πνευματική στήριξη στις θλίψεις τους. Ο ίδιος όμως απέφευγε τη δόξα των ανθρώπων και απέδιδε κάθε θαύμα στη χάρη του Θεού και στις πρεσβείες των αγίων της Λαύρας. Ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του άξιο, παρά μόνο ταπεινό όργανο του ελέους του Δεσπότου Χριστού.

Με τέτοιο φρόνημα συνέχιζε αδιάκοπα τον πνευματικό του αγώνα μέσα στην ησυχία. Έτσι η φήμη του απλώθηκε σιγά σιγά σε όλη την περιοχή. Κάποτε λοιπόν έφεραν στον Όσιο από το Κίεβο έναν άνθρωπο που τον βασάνιζε δαίμονας φοβερός, άγριος και ασυγκράτητα δυνατός.

Η δύναμη του ακάθαρτου πνεύματος ήταν τόση, ώστε ο πάσχων σήκωνε μόνος του βαριά ξύλα που μετά κόπου μετακινούσαν δέκα άντρες μαζί. Ο Όσιος Λαυρέντιος, θέλοντας να δοξαστεί η Λαύρα των Σπηλαίων ως πνευματική του πατρίδα, πρόσταξε να μεταφέρουν εκεί τον δυστυχισμένο. Τότε ο δαίμονας άρχισε να φωνάζει πως δεν τολμούσε να πλησιάσει το σπήλαιο, γιατί αναπαύονταν μέσα του πολλοί άγιοι του Θεού.

Πρόσθεσε ότι στη μονή υπήρχαν τριάντα μοναχοί τους οποίους φοβόταν, ενώ με τους υπόλοιπους πολεμούσε ελεύθερα. Όταν οι συνοδοί τον ρώτησαν ποιοι ήταν αυτοί οι αγωνιστές, εκείνος απαρίθμησε με ακρίβεια τα ονόματά τους, αν και ποτέ δεν τους είχε δει. Τότε άρχισε να μιλά εβραϊκά, ελληνικά, λατινικά και πολλές άλλες γλώσσες που ουδέποτε είχε ακούσει στη ζωή του.

Οι συνοδοί έμειναν έκπληκτοι μπροστά στη φοβερή αλλοίωση της φωνής και των λόγων του. Πριν όμως φθάσει η συνοδεία στην πύλη της μονής, το ακάθαρτο πνεύμα έφυγε ξαφνικά από τον ταλαίπωρο άνθρωπο. Εκείνος συνήλθε αμέσως, άρχισε να μιλά με σύνεση και να αναγνωρίζει όσους τον συνόδευαν με χαρά και ευγνωμοσύνη.

Όλοι μαζί εισήλθαν τότε στη θαυματουργή εκκλησία των Σπηλαίων για να αναπέμψουν δοξολογία στον φιλάνθρωπο Θεό. Ο ηγούμενος ήρθε μαζί με όλη την αδελφότητα στον ναό, για να δει με τα μάτια του το θαυμαστό σημείο της θείας ευσπλαχνίας. Ο θεραπευμένος όμως δεν γνώριζε ούτε τον ηγούμενο ούτε κανέναν από τους τριάντα μοναχούς που είχε προηγουμένως κατονομάσει.

Όταν τον ρώτησαν ποιος τον είχε λυτρώσει, εκείνος κοίταξε την ιερή εικόνα της Παναγίας και αποκρίθηκε με βαθιά συγκίνηση. Είπε ότι μαζί με τη Θεοτόκο τον προϋπάντησαν τριάντα άγιοι άνδρες και έτσι ελευθερώθηκε από τη μάστιγα του δαίμονα. Θυμόταν με ακρίβεια τα ονόματα όλων εκείνων, χωρίς όμως να αναγνωρίζει το πρόσωπο κανενός από αυτούς.

Τότε όλοι μαζί δόξασαν τον Θεό, την Παναγία Μητέρα και τους αγίους της Λαύρας. Με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο φανερώθηκε η χάρη που αναπαυόταν στη Λαύρα των Σπηλαίων, χάρη στον λόγο του μακαρίου Λαυρεντίου. Ύστερα από κάποιο διάστημα ο Όσιος εγκατέλειψε τον γλυκό του ησυχαστήριο και κλήθηκε από τον Θεό σε διακονία ποιμαντική.

Το έτος χίλια εκατόν ογδόντα δύο μετά Χριστόν αναβιβάστηκε στον επισκοπικό θρόνο της πόλεως Τουρώφ, που βρίσκεται στην περιοχή του Μινσκ. Έγινε άξιος διάδοχος του αγίου Κυρίλλου του Τουρώφ, συνεχίζοντας με σύνεση το έργο του διδασκάλου της Ρωσικής Εκκλησίας. Στην επισκοπή του διατήρησε ακέραιο τον ασκητικό τρόπο της προηγούμενης ζωής του, ποιμαίνοντας με αγάπη το λογικό ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος.

Δίδασκε με τον λόγο και πολύ περισσότερο με το παράδειγμα της ταπεινής και προσευχητικής βιοτής του. Εκοιμήθη με ειρήνη το έτος χίλια εκατόν ενενήντα τέσσερα μετά Χριστόν, αφήνοντας πίσω του ευωδία αγιότητας. Το τίμιο λείψανό του μεταφέρθηκε με σεβασμό στη Λαύρα του Κιέβου και κατατέθηκε στα ιερά σπήλαια.

Εκεί διατηρούνται μέχρι σήμερα άφθαρτα και θαυματουργά τα χαριτόβρυτα λείψανά του.