Όσιος Μακεδόνιος ο Κριθοφάγος

Για σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια ο Όσιος Μακεδόνιος έζησε μέσα σε έναν βαθύ λάκκο, κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, χωρίς στέγη πάνω από το κεφάλι του. Τρεφόταν μόνο με κριθάρι και νερό, γι' αυτό και οι σύγχρονοί του τον ονόμασαν Κριθοφάγο, ενώ από τον τόπο της ασκήσεώς του πήρε και το όνομα Γουβάς. Έζησε στα τέλη του τέταρτου και στις αρχές του πέμπτου αιώνα, σε μια εποχή που η έρημος της Ανατολής γέμιζε από σπουδαίες ασκητικές μορφές.

Στα πρώτα του χρόνια ο Όσιος δεν ήθελε να μένει σταθερά σε έναν τόπο, αλλά μετακινούνταν διαρκώς ανάμεσα στις πόλεις και στις ερήμους της Φοινίκης, της Συρίας και της Κιλικίας. Επέλεγε ως παλαίστρα του τις κορυφές των βουνών και απέφευγε με κάθε τρόπο τη συναναστροφή με τους ανθρώπους που τον αναζητούσαν. Ήθελε να ξεφύγει από κάθε ανθρώπινη δόξα και να μείνει μόνος με τον Θεό μέσα στη σιωπή της φύσεως.

Η ζωή του μέσα στον λάκκο ήταν σκληρή και ασυνήθιστη ακόμη και για τους ασκητές της εποχής εκείνης. Δεν είχε ούτε σκηνή ούτε καλύβα, ούτε καν ένα πρόχειρο κατάλυμα για να προστατευθεί από τη βροχή και τον ήλιο. Ο βαθύς λάκκος, που στη συριακή γλώσσα λεγόταν γούβα, έγινε το σπίτι του και ο τόπος της κρυφής συνομιλίας του με τον Θεό.

Από εκεί προερχόταν και το προσωνύμιο Γουβάς, με το οποίο τον γνώρισαν οι πιστοί στη Συρία και στις γύρω περιοχές. Πλήθος ανθρώπων όμως άρχισε σιγά σιγά να μαθαίνει για τον κρυμμένο ασκητή και να φθάνει κοντά του για πνευματική βοήθεια και καθοδήγηση. Ο Όσιος δεχόταν τους επισκέπτες με αγάπη, αλλά διατηρούσε πάντοτε την αυστηρότητα της ζωής του και δεν δεχόταν καμία ανακούφιση.

Μόνο στα γεράματά του υποχώρησε στις παρακλήσεις των μαθητών του και δέχθηκε να μένει σε ένα μικρό κελί, που του έχτισαν δίπλα στον τόπο της ασκήσεώς του. Εκεί συνέχισε τον αγώνα του για άλλα είκοσι πέντε χρόνια χωρίς να βγαίνει έξω. Η τροφή του σε όλη του τη ζωή ήταν ένα μόνο πράγμα, λίγο κριθάρι μουλιασμένο μέσα σε νερό.

Από αυτή τη μοναδική και πενιχρή δίαιτα πήρε το δεύτερο προσωνύμιο, Κριθοφάγος, που έμεινε μαζί με το όνομά του στη συνείδηση της Εκκλησίας. Μόνο όταν ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν δέχθηκε να γεύεται λίγο ψωμί ζυμωτό μαζί με νερό, για να μπορεί να σταθεί στις ευχές του. Συνολικά αγωνίστηκε στην έρημο και στον λάκκο εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, ζώντας μια ζωή αληθινά αγγελική πάνω στη γη.

Ο Κύριος, βλέποντας τους κόπους και την ταπείνωσή του, τον δόξασε με πλούσια χαρίσματα από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ασκήσεώς του. Έδιωχνε δαιμόνια από ανθρώπους που υπέφεραν, θεράπευε ποικίλες ασθένειες και τελούσε πολλά άλλα θαύματα, τα οποία διέδιδαν τη φήμη του παντού. Αξιώθηκε επίσης από τον Θεό το χάρισμα της προφητείας και αργότερα τη χάρη της ιερωσύνης, που τη δέχθηκε με μεγάλη συστολή.

Ανάμεσα στα πολλά θαύματα διασώθηκαν δύο που φανερώνουν καθαρά τη δύναμη της προσευχής του. Κάποτε του έφεραν μια γυναίκα που υπέφερε από ασυγκράτητη επιθυμία τροφής, καθώς έτρωγε καθημερινά μέχρι και τριάντα κότες χωρίς να χορταίνει. Οι συγγενείς της παρακαλούσαν τον Όσιο με δάκρυα να τη βοηθήσει, και εκείνος προσευχήθηκε για χάρη της με συντριβή καρδιάς.

Έβαλε το δεξί του χέρι μέσα σε νερό και σχημάτισε το σημείο του Σταυρού, και μόλις η γυναίκα ήπιε από αυτό θεραπεύθηκε αμέσως. Από εκείνη τη μέρα δεν μπορούσε πια να φάει ούτε το τέταρτο μιας κότας μέσα σε μία ημέρα. Άλλη φορά πάλι θεράπευσε τη μητέρα του ιστορικού Θεοδωρήτου, επισκόπου της Κύρρου κοντά στην Αντιόχεια, η οποία κινδύνευε να χάσει το βρέφος της στις δύσκολες ώρες της γέννας.

Ο Όσιος ευλόγησε νερό με το σημείο του Σταυρού, της το έστειλε να το πιει, και το παιδί γεννήθηκε ζωντανό και υγιές. Έζησε ως τα εβδομήντα του χρόνια και κοιμήθηκε ειρηνικά γύρω στα τετρακόσια είκοσι μετά Χριστόν. %$ Όσιος Μακεδόνιος ο Κριθοφάγος $%

**Final delivery saved as `01_24_Όσιος_Μακεδόνιος_ο_Κριθοφάγος_Ελληνικά_Καθαρά. Για σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια ο Όσιος Μακεδόνιος έζησε μέσα σε έναν βαθύ λάκκο, κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, χωρίς καμία στέγη. Τρεφόταν μόνο με κριθάρι και νερό, γι' αυτό και οι σύγχρονοί του τον ονόμασαν Κριθοφάγο, ενώ από τον τόπο της ασκήσεως πήρε το όνομα Γουβάς.

Στα πρώτα του χρόνια ο Όσιος δεν ήθελε να μένει σταθερά σε έναν τόπο, αλλά μετακινούνταν διαρκώς ανάμεσα στις περιοχές της Φοινίκης, της Συρίας και της Κιλικίας. Έτσι θεμελίωσε τη ζωή του πάνω στην ταπείνωση και στη μυστική αδιάλειπτη συνομιλία με τον Κύριο. Η ζωή του μέσα στον λάκκο ήταν σκληρή και ασυνήθιστη ακόμη και για τους πιο αυστηρούς ασκητές της εποχής εκείνης.

Ο Όσιος δεχόταν τους επισκέπτες με αγάπη, αλλά διατηρούσε πάντοτε την αυστηρότητα της ζωής του χωρίς ανακούφιση. Μόνο στα γεράματά του υποχώρησε στις παρακλήσεις των μαθητών του και δέχθηκε να μένει σε ένα μικρό κελί κοντά στον λάκκο. Εκεί συνέχισε τον ασκητικό του αγώνα για άλλα είκοσι πέντε χρόνια χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω από αυτό.

Η τροφή του σε όλη του τη ζωή ήταν ένα μόνο πράγμα, λίγο κριθάρι μουλιασμένο μέσα σε καθαρό νερό. Από αυτή τη μοναδική και πενιχρή δίαιτα πήρε το δεύτερο προσωνύμιο, Κριθοφάγος, που έμεινε δίπλα στο όνομά του στη συνείδηση της Εκκλησίας. Μόνο όταν ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν δέχθηκε να γεύεται λίγο ζυμωτό ψωμί μαζί με νερό.

Συνολικά αγωνίστηκε στην έρημο και μέσα στον λάκκο εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, ζώντας μια ζωή αληθινά αγγελική πάνω στη γη. Ο Κύριος, βλέποντας τους κόπους και τη βαθιά ταπείνωσή του, τον δόξασε με πλούσια χαρίσματα από τα πρώτα κιόλας χρόνια. Έδιωχνε δαιμόνια από ανθρώπους που υπέφεραν, θεράπευε ποικίλες ασθένειες και τελούσε πολλά άλλα θαύματα, που διέδιδαν τη φήμη του παντού.

Αξιώθηκε επίσης από τον Θεό το χάρισμα της προφητείας και αργότερα τη χάρη της ιερωσύνης, την οποία δέχθηκε με μεγάλη συστολή. Στους ανθρώπους που έφθαναν κοντά του πρόσφερε λόγο παρηγοριάς, πνευματική διάκριση και θεραπεία σώματος και ψυχής μέσα από τη θερμή προσευχή του. Ανάμεσα στα πολλά θαύματα διασώθηκαν δύο περιστατικά που φανερώνουν καθαρά τη δύναμη της προσευχής του προς τον Κύριο.

Κάποτε του έφεραν μια γυναίκα που υπέφερε από ασυγκράτητη επιθυμία τροφής, καθώς κατανάλωνε καθημερινά μέχρι και τριάντα κότες χωρίς να χορταίνει. Οι συγγενείς της παρακαλούσαν τον Όσιο με δάκρυα να τη βοηθήσει, και εκείνος προσευχήθηκε για χάρη της με συντριβή. Έβαλε το δεξί του χέρι μέσα σε νερό και σχημάτισε το σημείο του Σταυρού πάνω από το αγγείο.

Μόλις η γυναίκα ήπιε από αυτό το νερό θεραπεύθηκε αμέσως και δεν μπορούσε πια να φάει ούτε το τέταρτο μιας κότας. Άλλη φορά πάλι θεράπευσε τη μητέρα του ιστορικού Θεοδωρήτου, επισκόπου της Κύρρου κοντά στην Αντιόχεια, σε ώρα δύσκολη. Η γυναίκα κινδύνευε να χάσει το βρέφος της στις φοβερές ώρες της γέννας και ζήτησε με πίστη τη βοήθεια του Οσίου.

Εκείνος ευλόγησε νερό με το σημείο του Σταυρού, της το έστειλε να το πιει, και το παιδί γεννήθηκε υγιές. Έζησε ως τα εβδομήντα του χρόνια και κοιμήθηκε ειρηνικά γύρω στα τετρακόσια είκοσι.