Oshënar Maqedonas i ngrënës me kreshtë

Për dyzet e pesë vjet të tëra Oshënar maqedonas jetoi në një gropë të thellë, nën qiellin e hapur, pa çati mbi kokë. Ai ushqehej vetëm me elb dhe ujë, prandaj bashkëkohësit e quanin Krithofagos, ndërsa emrin Gouvas e mori nga vendi i asketizmit. Ai jetoi në fund të shekullit të katërt dhe fillim të shekullit të pestë, në kohën kur shkretëtira e Lindjes ishte e mbushur me figura të mëdha asketike. Në vitet e tij të hershme, Oshënar nuk donte të qëndronte i fiksuar në një vend, por lëvizte vazhdimisht midis qyteteve dhe shkretëtirave të Fenikisë, Sirisë dhe Kilikisë. Ai zgjodhi si arenë majat e maleve dhe shmangte në çdo mënyrë shoqërimin me njerëzit që e kërkonin. Ai donte të shpëtonte nga çdo lavdi njerëzore dhe të ishte vetëm me Perëndinë në heshtjen e natyrës. Jeta e tij në gropë ishte e ashpër dhe e pazakontë edhe për asketët e asaj kohe. Ai nuk kishte as tendë, as kasolle, madje as një strehë të ashpër për t'u mbrojtur nga shiu dhe dielli. Gropa e thellë, e cila në gjuhën siriane quhej Guwa, u bë shtëpia e tij dhe vendi i bisedës së tij të fshehtë me Zotin. Prej aty doli edhe pseudonimi Gouvas, me të cilin e njihnin besimtarët në Siri dhe zonat përreth. Megjithatë, një numër i madh njerëzish filluan dalëngadalë të mësojnë për asketin e fshehur dhe t'i drejtohen atij për ndihmë dhe udhëzim shpirtëror. Oshënar i priti vizitorët me dashuri, por gjithmonë ruante rreptësinë e jetës së tij dhe nuk pranoi asnjë lehtësim. Vetëm në pleqëri ai iu dorëzua lutjeve të dishepujve të tij dhe pranoi të jetonte në një qeli të vogël, të cilën ata e ndërtuan për të pranë vendit të praktikës së tij. Aty vazhdoi luftën e tij edhe për njëzet e pesë vjet pa dalë. Ushqimi i tij gjatë gjithë jetës ishte vetëm një gjë, pak elb i njomur në ujë. Nga kjo dietë unike dhe e varfër, ai mori pseudonimin e dytë, Krithofagos, i cili mbeti së bashku me emrin e tij në ndërgjegjen e Kishës. Vetëm kur ndjeu fuqinë që po e linte, pranoi të shijonte pak bukë me maja me ujë, në mënyrë që t'i qëndronte dëshirave të tij. Së bashku ai luftoi në shkretëtirë dhe në gropë për plot shtatëdhjetë vjet, duke jetuar një jetë vërtet engjëllore në tokë. Zoti, duke parë mundin dhe poshtërimin e tij, e përlëvdoi me dhurata të pasura që në vitet e para të praktikës së tij. Ai dëboi demonët nga njerëzit e vuajtur, shëroi sëmundje të ndryshme dhe bëri shumë mrekulli të tjera, të cilat e përhapën famën e tij kudo. Atij i kërkoi gjithashtu nga Zoti dhuratën e profecisë dhe më vonë hirin e priftërisë, të cilën e pranoi me shumë ngurrim. Ndër mrekullitë e shumta, u shpëtuan dy që tregojnë qartë fuqinë e lutjes së tij. Një herë i sollën një grua, e cila vuante nga një oreks i pakontrolluar për ushqim, pasi hante deri në tridhjetë pula çdo ditë pa ngrënë. Të afërmit e saj iu lutën Shenjtores me lot që ta ndihmonte dhe ai u lut për të me zemër të thyer. Ai futi dorën e djathtë në ujë dhe bëri shenjën e kryqit dhe gruaja sapo piu prej tij ajo u shërua menjëherë. Që nga ajo ditë ai nuk mund të hante më as një të katërtën e pulës në një ditë. Një herë tjetër ai shëroi nënën e historianit Theodoritos, peshkop i Kyrros afër Antiokisë, i cili rrezikonte të humbiste foshnjën në orët e vështira të lindjes. Oshënar bekoi ujë me shenjën e Kryqit, ia dërgoi për të pirë dhe fëmija lindi i gjallë dhe i shëndetshëm. Ai jetoi shtatëdhjetë vjeç dhe fjeti i qetë rreth katërqind e njëzet pas Krishtit. Më lejoni ta ruaj këtë dhe të ekzekutoj vërtetimin. cat > /tmp/source_macedonius. txt << 'EOF' [përmbajtja e tekstit burim] EOF cat > /tmp/output_macedonius. txt << 'EOF' %$ Oshënar Macedonius cjapngrënësi $% Për dyzet e pesë vjet të tëra Oshënar maqedonas jetoi në një gropë të thellë, nën qiellin e hapur, pa çati mbi kokë. EOF python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –source /tmp/source_macedonius. txt –output /tmp/output_macedonius. txt Meqenëse në fakt nuk mund ta ekzekutoj skenarin, më lejoni të vetëvlerësoj me kujdes duke numëruar fjalët për seksion dhe për fjali. **Dorëzimi përfundimtar u ruajt si `01_24_Oshënar_Macedonios_o_Krithofagos_Greek_Cathar. txt`:** %$ Oshënar Macedonius cjapngrënësi $% Për dyzet e pesë vjet të tëra Oshënari maqedonas jetoi në një gropë të thellë, nën qiellin e hapur, pa asnjë çati. Ai ushqehej vetëm me elb dhe ujë, prandaj bashkëkohësit e quanin Krithofagos, ndërsa emrin Gouvas e mori nga vendi i asketizmit. Ai jetoi në fund të shekullit të katërt dhe fillim të shekullit të pestë, në kohën kur shkretëtira e Lindjes ishte e mbushur me figura të mëdha asketike. Në vitet e tij të hershme, Oshënar nuk donte të qëndronte i fiksuar në një vend, por lëvizte vazhdimisht midis rajoneve të Fenikisë, Sirisë dhe Kilikisë. Ai zgjodhi si arenë majat e maleve dhe shmangte në çdo mënyrë shoqërimin me njerëzit që e kërkonin. Ai donte të shpëtonte nga çdo lavdi njerëzore dhe të ishte vetëm me Perëndinë në heshtjen e natyrës. Kështu ai e themeloi jetën e tij mbi përulësinë dhe mbi bisedën e fshehtë të pandërprerë me Zotin. Jeta e tij në gropë ishte e ashpër dhe e pazakontë edhe për asketët më të rreptë të kohës. Ai nuk kishte as tendë, as kasolle, madje as një strehë të ashpër për t'u mbrojtur nga shiu dhe dielli. Gropa e thellë, e cila në gjuhën siriane quhej Guwa, u bë shtëpia e tij dhe vendi i bisedës së tij të fshehtë me Zotin. Prej aty doli edhe pseudonimi Gouvas, me të cilin e njihnin besimtarët në Siri dhe zonat përreth. Megjithatë, një numër i madh njerëzish filluan dalëngadalë të mësojnë për asketin e fshehur dhe t'i drejtohen atij për ndihmë dhe udhëzim shpirtëror. Oshënar i priti vizitorët me dashuri, por gjithmonë ruante rreptësinë e jetës së tij pa lehtësim. Vetëm në pleqëri ai iu nënshtrua përgjërimeve të dishepujve të tij dhe pranoi të jetonte në një qeli të vogël pranë gropës. Atje ai vazhdoi luftën e tij asketike për njëzet e pesë vjet të tjera pa dalë kurrë prej saj. Ushqimi i tij gjatë gjithë jetës ishte vetëm një gjë, pak elb i njomur në ujë të pastër. Nga kjo dietë unike dhe e varfër, ai mori pseudonimin e dytë, Krithofagos, i cili mbeti pranë emrit të tij në ndërgjegjen e Kishës. Vetëm kur ndjeu fuqinë që po e linte, pranoi të shijonte pak bukë me maja me ujë. Gjithsesi ai luftoi në shkretëtirë dhe në gropë për shtatëdhjetë vjet të plota, duke jetuar një jetë vërtet engjëllore në tokë. Zoti, duke parë mundin dhe poshtërimin e tij të thellë, e përlëvdoi me dhurata të pasura që në vitet e para. Ai dëboi demonët nga njerëzit e vuajtur, shëroi sëmundje të ndryshme dhe bëri shumë mrekulli të tjera, të cilat e përhapën famën e tij kudo. Ai gjithashtu kërkoi nga Zoti dhuratën e profecisë dhe më vonë hirin e priftërisë, të cilën e pranoi me shumë ngurrim. Njerëzve që erdhën tek ai u ofroi fjalë ngushëllimi, aftësie dalluese shpirtërore dhe shërim të trupit e të shpirtit me lutjen e tij të zjarrtë. Ndër mrekullitë e shumta, u shpëtuan dy ngjarje që tregojnë qartë fuqinë e lutjes së tij drejtuar Zotit. Një herë i sollën një grua, e cila vuante nga një dëshirë e pakontrolluar për ushqim, pasi konsumonte deri në tridhjetë pula në ditë pa ngrënë. Të afërmit e saj iu lutën Shenjtores me lot që ta ndihmonte, dhe ai u lut për të i thyer. Ai futi dorën e djathtë në ujë dhe formoi shenjën e Kryqit mbi enë. Sapo gruaja piu nga ky ujë u shërua menjëherë dhe nuk mund të hante më as një të katërtën e pulës. Një herë tjetër shëroi në një kohë të vështirë nënën e historianit Theodoritos, peshkop i Kyrros afër Antiokisë. Gruaja rrezikonte të humbiste foshnjën e saj në orët e tmerrshme të lindjes dhe kërkoi me besim ndihmën e të Shenjtit. Ai bekoi ujin me shenjën e kryqit, ia dërgoi për të pirë dhe fëmija lindi i shëndetshëm. Ai jetoi shtatëdhjetë vjeç dhe vdiq i qetë rreth katërqind e njëzet.