Zinxhiri i Shenjtë i Apostullit Pjetër

Dy zinxhirë të rëndë hekuri lidhën udhëheqësin e Apostujve brenda qelisë së errët të Herod Agripës. Por atë natë një engjëll e mbushi hapësirën me dritë dhe zinxhirët ranë vetë nga duart e Pjetrit. Rreth dyzet e tre vjet pas Krishtit, mbreti i hebrenjve ngriti një persekutim të ashpër kundër Kishës së re në Jerusalem. Më pas u vra me shpatë Shën Jakobi, vëllai i Joaniit dhe populli e pranoi me kënaqësi. Duke parë këtë reagim, Herodi arrestoi edhe apostullin Pjetër dhe e futi në burg. Ai synonte ta paraqiste publikisht pas festës së Pashkës, për të kënaqur përsëri turmën. Nga frika se mos shpëtonte, e lidhën me dy zinxhirë të rëndë dhe vendosën dy ushtarë që ta ruanin vazhdimisht. Por Kisha u lut pandërprerë për pastorin e saj të dashur gjatë asaj nate. Perëndia dëgjoi lutjen e zjarrtë të besimtarëve dhe dërgoi një engjëll drite në burgun e errët. Ai zgjoi apostullin që e kishte zënë gjumi mes rojeve dhe e ngriti menjëherë në këmbë. Në një çast prangat i rrëshqitën nga duart dhe ranë në heshtje në dyshemenë e qelisë. Duke mos kuptuar plotësisht se çfarë po ndodhte saktësisht, Pjetri shtrëngoi rripin dhe vuri me nxitim sandalet. Duke ndjekur udhërrëfyesin e tij të ndritur, ai kaloi pa pengesa në të gjitha portat e burgut pa e vënë re askush. Kur arriti në rrugët e qytetit, engjëlli u zhduk, pasi kishte përfunduar misionin që i kishte caktuar Zoti. Apostulli vrapoi menjëherë në shtëpinë e Marisë, nënës së Joaniit të quajtur Marku, ku besimtarët e pritën me lot gëzimi. Prangat e shenjta që më pas ranë nga duart e tij nuk humbën, por u mblodhën me nderim nga të krishterët e Jeruzalemit. Për tre shekuj të tërë ato u ruajtën me kujdes në Shën Polis, të transmetuara brez pas brezi si një trashëgimi e çmuar. Ata që vuanin nga sëmundje të rënda iu afruan zinxhirit të shenjtë me besim dhe gjetën shërim të mrekullueshëm. Prindërit u shpjeguan fëmijëve të tyre se cilin lidhës të madh kishte prekur ky hekur dhe cilin trup të shenjtë kishte shenjtëruar. Kjo trashëgimi e bekuar më në fund arriti në duart e Patriarkut të Jeruzalemit Juvenalius, i cili e ruajti me kujdes të veçantë. Kur mbretëresha e devotshme Eudokia, gruaja e Teodosit të Vogël, vizitoi Tokën e Shenjtë, ajo ndërtoi shumë tempuj dhe dekoroi pelegrinazhet me bujari mbretërore. Patriarku Juvenalius, duke dashur të shpërblejë dashurinë dhe përkushtimin e saj, i dha thesare shpirtërore me vlerë të paçmueshme. Midis tyre ai i dorëzoi me shumë emocion zinxhirët e ndershëm të apostullit të parë. Duke u kthyer në Kostandinopojë rreth katërqind e tridhjetë e shtatë pas Krishtit, Eudokia i kushtoi një zinxhir tempullit të Shën Pjetrit, i cili ndodhej pranë Shën Sofisë. Tjetrën ia dërgoi si dhuratë vajzës së saj Eudoksia, gruaja e perandorit Valentinian në Romë. Ajo, me të njëjtën devotshmëri të nënës, e pranoi thesarin e çmuar me emocionin më të thellë. Ai ndërtoi një tempull të lavdishëm në kodrën Eskili për nder të apostullit Pjetër dhe vendosi atje zinxhirin e mrekullueshëm. Pranë saj vendosi një zinxhir tjetër të të njëjtit apostull, me të cilin Neroni e kishte lidhur para martirizimit. Në Kostandinopojë, zinxhiri i shenjtë u bë për shumë shekuj një burim shenjash të mrekullueshme dhe kurash të panumërta për besimtarët. Jo vetëm lipsani i shenjtorëve bën mrekulli, por edhe veshjet ose sendet që ata preknin me duart e tyre. Shën Bibla na thotë se Zoti bëri mrekulli të mëdha nëpërmjet apostullit Pal në qytetin e Efesit. U takonte banorëve të merrnin shamitë ose rrobat që kishin prekur trupin e apostullit dhe t'i vendosnin mbi të sëmurët. Sëmundjet u qetësuan menjëherë dhe shpirtrat e ndyrë ikën të tmerruar nga njerëzit e vuajtur. Hiri i pakrijuar i Zotit mbush shpirtin e pastër të shenjtorëve dhe vërshon në trupat e tyre, në rrobat e tyre dhe madje edhe në hijet e tyre. Kështu lexojmë përsëri në Veprat e Apostujve se shumë i çonin të sëmurët në rrugët e qytetit. Ata u shtrinë për t'u mbuluar nga hija e Pjetrit ndërsa ai kalonte. Në këtë mënyrë të mrekullueshme shëroheshin sëmundjet ose të dobëtit forcoheshin në durimin dhe shpresën e tyre.