Oshënare Eupraxia plaku i Tavennisia

Gruaja e një të afërmi senatorial të perandorit Theodosius i Madh, Eupraxia ra dakord me burrin e saj që të jetonin si vëllezër e motra menjëherë pas lindjes së vajzës së tyre. Kur u bë e ve, ajo ua shpërndau të varfërve gjithë pasurinë e saj dhe përfundoi në manastirin e rreptë të Tavennisia, pranë abesës Theodoula. Burri i saj i devotshëm, Antigoni, i përkiste rrethit të brendshëm të oborrit perandorak dhe mbahej me një nderim të lartë midis senatorëve të kohës së tij. Çifti pasi sollën në jetë vajzën e tyre, vendosën me marrëveshje të përbashkët t'i përkushtohen plotësisht Zotit dhe bamirësisë. Ata i shihnin të varfërit si vëllezër të Krishtit dhe besonin se çdo dashuri e tyre bamirëse bëhet një thesar në qiej. Kur Antigoni u largua nga kjo jetë, Eupraksia e gjeti veten të lirë për të ndjekur plotësisht rrugën e përkushtimit asketik. Ai filloi të vizitonte manastiret dhe hermitacionet e ndryshme, duke shpërndarë lëmoshë të pasur për murgjit dhe të varfërit e shkretëtirës. Kërkimi i saj më në fund e çoi në manastirën e famshme të Tavennisia, në shkretëtirën egjiptiane, ku ishte abacia e nderuar Theodula. Rigoroziteti i formalitetit dhe pastërtia e jetës së vëllezërve e prekën thellë dhe e tërhoqën shpirtin. E shtyrë nga jeta e pastër monastike, Eupraxia vinte shpesh në manastir dhe gjithmonë sillte me vete vajzën e saj të vogël tetëvjeçare. Virtytet dhe lutjet e prindërve i dhanë fëmijës një hir të veçantë të Zotit, i cili u shfaq shpejt në shpirtin e tij. Eupraksia e vogël jetonte brenda manastirit si të ishte vendi i saj natyror dhe ndjente një tërheqje të thellë për jetën asketike. Kur ajo shprehu dëshirën për t'iu përkushtuar Krishtit, nëna e saj u mbush me gëzim dhe mirënjohje. Abbesa Theodula e mbajti atë në manastir dhe e bekoi që të merrte formën monastike, pavarësisht moshës së saj të re. Nëna vazhdoi me zell më të madh punët e bamirësisë dhe shtoi edhe më shumë agjërimin dhe lutjen e saj. Me kalimin e viteve, shpirti i saj u pastrua dhe u pjekur në qetësi dhe bindje. Abbesa Theodula, e cila kishte dhuntinë e mprehtësisë, i zbuloi asaj një ditë fundin e saj të afërt. Eupraksia e pranoi mesazhin me qetësi dhe falënderoi Zotin për mëshirën e madhe ndaj saj. Para se të largohej nga kjo botë, Oshënare u përshëndeti me lot emocioni të gjitha motrave të manastirit dhe veçanërisht vajzës së saj të vogël. Ai la fjalët e saj të amanetit, të cilat do të bëheshin dritë në rrugën e mëvonshme asketike të fëmijës së saj në manastir. Ai i tha asaj që ta donte Zotin Jisu Krisht me gjithë zemër dhe të respektonte gjithmonë motrat e komunitetit. Ai e urdhëroi që të mos guxonte kurrë të mendonte se të tjerët ishin inferiorë ose se duhet t'i shërbenin asaj. Ai e këshilloi të bëhej e varfër në llogaritjet e saj, në mënyrë që të fitonte thesaret shpirtërore të mbretërisë së Perëndisë. Ai gjithashtu i kërkoi asaj që të kujtonte babanë e saj dhe veten në lutjet e saj dhe të lutej për shpëtimin e shpirtrave të tyre. Pas tre ditësh, shenjtorja ia dorëzoi shpirtin Zotit në paqe, rreth treqind e nëntëdhjetë e tre pas Krishtit. Ajo u varros me nder në mjediset e manastirit, ku kishte jetuar vitet e fundit. Vajza e saj vazhdoi përpjekjet e saj asketike dhe më vonë u bë një shenjtore e madhe e Kishës.