Parfumieri arab që u bë martir në Tbilisi

Një i ri arab mysliman nga Bagdadi, me një art të parfumeve dhe shkronjave arabe, mbërriti në Gjeorgjinë e largët dhe u pagëzua fshehurazi si i krishterë. Disa vjet më vonë, në Tbilisi, ai qëndroi lakuriq para xhelatëve, kërkoi që t'i prisnin kokën dhe një kolonë zjarri u shfaq mbi lumë. Emri i tij ishte Abo, dhe kjo fjalë në arabisht do të thotë baba. Ai lindi dhe u rrit në Bagdad, kryeqyteti i Kalifatit, i cili më pas u shtri në territoret e vjetra persiane. Ai mësoi herët artin e parfumerisë dhe u bë i aftë në shkrimin arab, një gjë e rrallë për moshën e tij. Në atë qytet ai u takua me princin gjeorgjian Nersi, i cili u mbajt rob nga halifi për tre vjet të tëra. Parfumieri i ri hyri në shërbim të princit dhe fitoi shpejt besimin e tij me zellësinë dhe maturinë e tij. Kur kalifi i ri e liroi Nersesin në shtatëqind e shtatëdhjetë e gjashtë, Avo e ndoqi besnikërisht në atdheun e tij. Me të mbërritur në Gjeorgji, i riu arab u mahnit nga devotshmëria e popullit të krishterë dhe ngrohtësia e traditave vendase. Ai mësoi me zell gjuhën gjeorgjiane dhe filloi të shoqërohej me priftërinj për të kuptuar më thellë besimin e ri. Ai studioi me kujdes Biblën e Shenjtë dhe doktrinat e Kishës dhe u bind se vetëm aty ishte e vërteta. Por ai nuk guxoi të pagëzonte haptas, sepse kishte frikë nga zemërimi i bashkatdhetarëve të tij saraçenë. Kështu ai jetoi si një i krishterë i fshehur, duke ndjekur shërbesat dhe duke u lutur me besimtarët. Kur, pas tre vjetësh, Nersesi humbi favorin e kalifit, Avo e shoqëroi atë në arratisjen e tij për në vendin e kazarëve, në veri të Kaukazit. Ata njerëz ishin mizorë dhe luftarakë, por ata e njihnin Zotin si krijues dhe i pritën me bujari. Aty më në fund Avo u pagëzua në emër të Trinisë së Shenjtë dhe filloi të lutej dhe të agjëronte lirshëm. E ndoqi të zotin në çdo sprovë dhe në agjërimet e mëdha i praktikonte si baballarët e shkretëtirës. Kur Nersisit iu dha leja për t'u kthyer në atdhe, Avo këmbënguli me gjithë shpirt që ai ta shoqëronte edhe një herë. Ai dëshironte t'ua bënte publike miqve të tij të vjetër kthimin e tij në besimin e krishterë. Ai me përbuzje tha se nuk ishte e dobishme për të të banonte në një vend ku nuk kishte as rrezik as mundësi të vdiste për Krishtin. Sapo arritën në Tiflis, ai rrëfeu me guxim besimin e tij, pavarësisht fyerjeve dhe kërcënimeve që merrte çdo ditë. Për tre vjet ai predikoi me zell Ungjillin te banorët e qytetit. Disa nga bashkatdhetarët e tij të vjetër e tradhtuan dhe e arrestuan, por ai u lirua shpejt falë ndërhyrjes së Dukës Stefanos. Kur u emërua një emir i ri në Tiflis, të krishterët dëgjuan se ai po planifikonte arrestimin e tij dhe iu lutën që të fshihej. Por ai u gëzua dhe u përgjigj atyre se ishte gati jo vetëm të torturohej, por edhe të vdiste për Krishtin. Në fund të shtatëqind e tetëdhjetë e pesë u arrestua dhe u soll në oborrin e emirit. Gjyqtari më kot u përpoq ta bindte të kthehej në besimin e të parëve të tij dhe më në fund urdhëroi që ta fusnin me zinxhirë të rëndë në burg. Aty Abo qëndroi dhjetë ditë të tëra me agjërim, lutje dhe adhurim, ndërsa dashuria për Krishtin iu ndez edhe më shumë. Pak para fundit, ai u njoftoi shokëve të tij se bashkimi me Zotin ishte afër dhe u kërkoi atyre të shisnin rrobat e tij. Me paratë ai kërkoi që të bliheshin qirinj dhe temjan dhe të digjeshin në të gjitha kishat e qytetit. Natën e Epifanisë ai e kaloi atë në këmbë, duke mbajtur në duar dy qirinj të ndezur. Ai po thoshte se ashtu si Zoti Jisu Krisht zbriti i zhveshur në ujërat e Jordanit për t'u pagëzuar, kështu tani ishte radha e tij që të pagëzohej me zjarr dhe Frymë në gjakun e tij. Ai lau fytyrën, u vajos me mirrë dhe këndoi fjalët e Asmasë: le të vrapojmë pas teje në erën e parfumeve të tua. Pasi mori kungimin me Misteret e Papërlyera, ai ngushëlloi të krishterët që qanin rreth tij dhe me qetësi iu afrua xhelatëve që e prisnin. Ai u tha atyre duke buzëqeshur që të mos vajtojnë për të, por të gëzohen që ai po shkonte te Zoti i tij. Kur iu hoqën zinxhirët e rëndë, ai hoqi vetë tunikën dhe vazhdoi lakuriq në pagëzimin e martirizimit me duart e palosur në gjoks. Ai vetë uli kokën dhe u kërkoi xhelatëve t'i prisnin kokën pa hezitim. Ata tundën shpatat e tyre tri herë, duke shpresuar ta frikësonin atë që të mohonte Krishtin. Por i bekuari Avo qëndroi i palëkundur deri në momentin e fundit, kur një sinjal i dha fund. Nga frika se besimtarët mund të nderonin reliken e tij, saraçenët dogjën trupin së bashku me dheun që ishte lagur në gjak. Në atë vend dhe mbi lumë u shfaq një kolonë ndriçuese, në mënyrë që të krishterët të nderonin siç duhet lipsanin e shenjtë të dëshmorit.