Ιουλιανός και Βασίλισσα, οι παρθένοι μάρτυρες

Στη νυφική παστάδα ένα ουράνιο άρωμα κρίνων και ρόδων πλημμύρισε τον χώρο, εκεί όπου ο Ιουλιανός και η Βασίλισσα ορκίστηκαν φύλαξη της παρθενίας τους. Λίγο αργότερα δύο μοναστήρια άνοιξαν στην Αντινόη, και δέκα χιλιάδες αδελφοί έβρισκαν εκεί τον δρόμο της σωτηρίας. Ο Ιουλιανός γεννήθηκε στην αιγυπτιακή Αντινόη, από γονείς ευγενείς και πλούσιους, και από μικρός αγάπησε την καθαρότητα της ψυχής.

Μελετούσε με προσοχή τα θεία γράμματα, μα γνώρισε επίσης τη φιλοσοφία και τη σοφία των Ελλήνων με βαθιά ωριμότητα. Όταν έφτασε στα δεκαοκτώ του χρόνια, οι γονείς του τον πίεζαν να νυμφευθεί, γιατί ήταν το μοναχοπαίδι τους. Εκείνος ζήτησε μια εβδομάδα προθεσμίας, την οποία πέρασε με νηστεία, αγρυπνία και θερμή προσευχή.

Την έβδομη νύχτα ο Κύριος του εμφανίστηκε στον ύπνο και τον στήριξε με γλυκύτητα. Του υποσχέθηκε πως η νύφη που θα του δινόταν θα φύλαγε μαζί του ολόκληρο τον θησαυρό της παρθενίας. Ξύπνησε ο νέος γεμάτος ευγνωμοσύνη και δάκρυα, αναγνωρίζοντας ότι ο ίδιος ο Χριστός γινόταν φύλακας της αγνότητάς του.

Έτσι δέχτηκε με χαρά τον γάμο, χωρίς να φοβάται για την υπόσχεσή του. Οι γονείς βρήκαν γρήγορα τη Βασίλισσα, μοναχοκόρη ευγενών, ξακουστή για την ομορφιά και την αρετή της. Το βράδυ του γάμου, μέσα στη νυφική παστάδα, η κόρη ένιωσε ένα παράξενο άρωμα, σαν να άνθιζε ολόκληρος κήπος ανθέων μέσα στην καρδιά του χειμώνα.

Ο Ιουλιανός της εξήγησε πως αυτό το άρωμα έρχεται από τον Χριστό, που αγαπά την παρθενία και χαρίζει αιώνια ζωή. Της πρότεινε να φυλάξουν μαζί τα Ευαγγέλια και να μείνουν αδελφοί ψυχής για χάρη του Κυρίου. Εκείνη δέχτηκε με χαρά, λέγοντας ότι τίποτε δεν είναι πιο γλυκό από τη σωτηρία της ψυχής.

Έπεσαν τότε γονατιστοί και προσευχήθηκαν, και ξαφνικά ολόκληρο το δωμάτιο τραντάχτηκε από ένα ουράνιο φως. Φάνηκε ο Χριστός με πλήθος παρθένων και η Παναγία με ομάδες αγνών κορών να τους ευλογούν. Δύο φωτεινοί άνδρες τους έδειξαν ένα μεγάλο βιβλίο όπου ήταν γραμμένα τα ονόματά τους με χρυσά γράμματα.

Ένας σεβάσμιος γέροντας τους είπε πως οι τίμιοι, οι ταπεινοί και οι μάρτυρες της αγάπης κατοικούν εκεί. Όταν χάθηκε το όραμα, οι νεόνυμφοι πέρασαν τη νύχτα ψάλλοντας ύμνους ευχαριστίας προς τον Κύριο. Μετά τον θάνατο των γονιών τους κληρονόμησαν μεγάλο πλούτο, τον οποίο διέθεσαν για την οικοδομή δύο μοναστηριών, ενός αντρικού και ενός γυναικείου.

Εκεί ο Ιουλιανός και η Βασίλισσα έγιναν μοναχοί και ανέλαβαν την πνευματική καθοδήγηση των αδελφών τους. Στη μονή του Ιουλιανού συγκεντρώθηκαν περίπου δέκα χιλιάδες αδελφοί, πρόθυμοι να υπηρετήσουν τον Θεό με όλη την καρδιά τους. Η Βασίλισσα συγκέντρωσε χίλιες παρθένες και πολλές γυναίκες, που έγιναν νύφες του Χριστού.

Τα δύο μοναστήρια έμοιαζαν με δύο κήπους του παραδείσου, όπου άνθιζε η αγγελική αγνότητα. Όταν ξέσπασε ο φοβερός διωγμός των Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, οι δύο όσιοι παρακαλούσαν θερμά τον Θεό για τους αδελφούς τους. Ο Κύριος εμφανίστηκε στη Βασίλισσα και της είπε πως όλες οι παρθένες θα κοιμόντουσαν εν Κυρίω πριν από εκείνη.

Μέσα σε ένα εξάμηνο όλος ο χορός των αγνών κορών πέρασε στις ουράνιες μονές γαλήνια. Η Βασίλισσα έμεινε μόνη και είδε αυτές τις θυγατέρες της σε όραμα να την καλούν κοντά τους. Παρέδωσε τότε με χαρά την ψυχή της στον αθάνατο Νυμφίο της, ενώ ο Ιουλιανός την έθαψε με τιμές πρέπουσες στην οσιότητά της.

Σύντομα έφτασε στην περιοχή ο σκληρός ηγεμόνας Μαρκιανός με τη γυναίκα και τον γιο του Κέλσιο, διώκοντας με μανία τους χριστιανούς της Αιγύπτου. Έστειλε ανθρώπους στον Ιουλιανό για να θυσιάσει στα είδωλα, μα εκείνος και οι αδελφοί του ομολόγησαν παρρησία τον Χριστό. Ο ηγεμόνας διέταξε τότε να κάψουν το μοναστήρι μαζί με δέκα χιλιάδες αδελφούς, επισκόπους και κληρικούς.

Στον τόπο εκείνο, για πολλά χρόνια, ακουγόταν θεία ψαλμωδία τις ώρες της λειτουργίας και γίνονταν θαυμαστές θεραπείες. Τον ίδιο τον Ιουλιανό τον φυλάκισαν και αργότερα τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια στην αγορά. Ένα κομμάτι ροπάλου τραυμάτισε το μάτι ενός συγγενή του ηγεμόνα, και ο μάρτυρας πρόσφερε να το θεραπεύσει με την επίκληση του Χριστού.

Οι ιερείς των ειδώλων απέτυχαν, ενώ τα είδωλα συντρίφτηκαν και φωνές δαιμόνων αναγνώρισαν τη δύναμη της προσευχής του αγίου. Ο Ιουλιανός σταύρωσε το πληγωμένο μάτι και ο άνθρωπος γιάτρεψε αμέσως δοξάζοντας τον Χριστό. Ο ηγεμόνας πρόσταξε αμέσως να αποκεφαλιστεί ο νεοφώτιστος, που δέχτηκε το βάπτισμα του αίματος με χαρά αγγελική.

Καθώς οδηγούσαν τον δέσμιο Ιουλιανό μέσα στην πόλη, πέρασε από το σχολείο όπου σπούδαζε ο μικρός Κέλσιος, γιος του ηγεμόνα. Το παιδί είδε με τα μάτια της ψυχής του φωτεινούς νέους γύρω από τον μάρτυρα και ένα στεφάνι λαμπρότερο από τον ήλιο πάνω στο κεφάλι του. Πέταξε αμέσως τα βιβλία και τα ωραία ενδύματά του, έτρεξε και ασπάστηκε τις πληγές του αγίου με δάκρυα.

Ομολόγησε δημόσια τον Χριστό και αρνήθηκε δυναμικά τους γονείς και τα είδωλα του πατέρα του. Η μητέρα του έτρεξε λυσσασμένη με συγγενείς, σχίζοντας τα ρούχα και τα μαλλιά της, αλλά κανείς δεν μπορούσε να τον αγγίξει. Όποιος άπλωνε χέρι ένιωθε φοβερό πόνο στον ώμο, με τη δύναμη της προστασίας του Θεού.

Ο Κέλσιος στάθηκε ατρόμητος μπροστά στον πατέρα του και ζήτησε να μαρτυρήσει σαν δεύτερος Ισαάκ για χάρη του Κυρίου. Ο ηγεμόνας τους έριξε όλους σε σκοτεινή και βρώμικη φυλακή, μα μέσα έλαμψε ουράνιο φως και ευωδία απερίγραπτη. Είκοσι στρατιώτες πίστεψαν εκείνη τη νύχτα και ζήτησαν το άγιο βάπτισμα από κάποιον ιερέα.

Ο Θεός έστειλε τον πρεσβύτερο Αντώνιο μαζί με επτά νέους αδελφούς από ευγενική οικογένεια χριστιανική. Ένας άγγελος άνοιξε τις πύλες της φυλακής και ο Αντώνιος βάπτισε τον Κέλσιο και τους στρατιώτες με βαθιά κατάνυξη. Την επομένη ο ηγεμόνας έστησε δικαστήριο στη μέση της πόλης, διατάζοντας τους αγίους να αρνηθούν τον Χριστό.

Καθώς περνούσε ένας νεκρός για ταφή, διέταξε να τον φέρουν μπροστά και ζήτησε από τον Ιουλιανό να τον αναστήσει σαν τον Διδάσκαλό του. Ο μάρτυρας προσευχήθηκε με λαμπρό πρόσωπο, επικαλέστηκε το όνομα του Χριστού και πρόσταξε τον νεκρό να σηκωθεί στα πόδια του. Ο άνθρωπος αναστήθηκε αμέσως μπροστά σε όλο τον λαό, που έμεινε άναυδος από τη θαυμαστή δύναμη του Θεού.

Διηγήθηκε πώς φοβεροί δαίμονες τον έσερναν στον άδη και πώς φωνή θεϊκή πρόσταξε την επιστροφή του χάρη στον Ιουλιανό. Δύο λευκοφορεμένοι άγγελοι τον άρπαξαν και τον γύρισαν στο σώμα του, για να γνωρίσει τον αληθινό Θεό μετά τον θάνατο. Ο πρεσβύτερος Αντώνιος τον βάπτισε στη φυλακή και τον ονόμασε Αναστάσιο, που σημαίνει αναστημένος.

Έπειτα ο Μαρκιανός έβαλε τους αγίους σε τριάντα μία πίσσινες κάδες γεμάτες θειάφι και άναψε γύρω τους τεράστια φωτιά. Οι φλόγες υψώθηκαν τριάντα πήχεις, μα οι μάρτυρες έψαλλαν χαρούμενοι στη μέση της κάμινου. Όταν σβήστηκε η πυρά, βρέθηκαν όλοι ζωντανοί, με πρόσωπα φωτεινά σαν ουράνιοι άνθρωποι.

Η σύζυγος του ηγεμόνα Μαριονίλλα είδε τον γιο της σώο και πίστεψε με όλη της την καρδιά στον Χριστό. Βαπτίστηκε από τον Αντώνιο μέσα στη φυλακή και προστέθηκε στους μάρτυρες με μεγάλη χαρά. Ο ηγεμόνας διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό των είκοσι στρατιωτών και των επτά αδελφών, που δέχτηκαν τον στέφανο της νίκης.

Οι υπόλοιποι άγιοι έκαναν πως δέχονται να θυσιάσουν, ώστε να οδηγηθούν στον ειδωλολατρικό ναό. Όταν πλησίασαν, ο Ιουλιανός προσευχήθηκε και ο ναός γκρεμίστηκε καταπλακώνοντας χιλίους ιερείς και ειδωλολάτρες. Η γη άνοιξε και φωτιά πετάχτηκε από τις ρωγμές κατακαίγοντας τους ασεβείς της περιοχής.

Στη φυλακή τους επισκέφθηκαν τα πνεύματα των ήδη μαρτυρησάντων μαζί με την οσία Βασίλισσα και τις αγνές παρθένες της. Εκείνη αναγγέλλει στον Ιουλιανό τη γρήγορη ένδοξη τελείωσή του και την υποδοχή των ουρανίων ταγμάτων. Ο ηγεμόνας τους υπέβαλε σε νέα βασανιστήρια, καίγοντας τα δάχτυλά τους με λαδωμένα νήματα και βγάζοντας τα μάτια του Αντωνίου και του Αναστασίου.

Έγδαρε επίσης το κεφάλι του Ιουλιανού και του Κελσίου, χωρίς εκείνοι να χάσουν το θάρρος της ομολογίας τους. Τέλος τους αποκεφάλισε μαζί με κακούργους, χωρίς να λυπηθεί ούτε τη γυναίκα ούτε τον γιο του. Σεισμός φοβερός γκρέμισε αμέσως το ένα τρίτο της πόλης και ο ηγεμόνας πέθανε από σκουλήκια που τον κατέφαγαν.