Oshënar Nikefori Lebrozi

Vetëm gjashtëmbëdhjetë vjeç, i riu Nikolaos Tzanakakis hyri fshehurazi në një anije të nisur për në Egjipt, duke u përpjekur t'i shpëtonte burgimit në Spinalonga. Shenjat e para të lebrës tashmë ishin gdhendur në duart dhe fytyrën e tij, ndërsa sëmundja më pas konsiderohej një turp dhe dënim. Ai lindi në fund të shekullit të nëntëmbëdhjetë në një fshat malor të Chanias, në Sirikari, një vend me ujëra të pasura, pyje dhe gryka. Ky fshat kishte një veçori të rrallë, pasi ishte i ndarë në njëmbëdhjetë lagje, të emërtuara sipas familjeve që banonin të parët atje. Nikolaos i vogël pa dritën në lagjen Kostogiannis, në një shtëpi fshatarësh të thjeshtë dhe të devotshëm. Prindërit i vdiqën kur ai ishte ende fëmijë dhe e lanë jetim në duart e gjyshit. Në moshën trembëdhjetë vjeç u largua nga shtëpia dhe zbriti në Chania për të mësuar artin e berberit. Por aty, në këtë berbertore të përulur, në lëkurën e tij u shfaqën shenjat e para të dyshimta. Sëmundja e Hansenit u trajtua më pas me frikë dhe të sëmurët u izoluan pa shpresë në ishullin Spinalonga. Kështu Nikolaos mbërriti në Aleksandri dhe përsëri gjeti punë në një berberi, pasi u përpoq të mbijetonte larg atdheut të tij. Por shenjat e sëmundjes bëheshin gjithnjë e më të dukshme, sidomos në fytyrën dhe duart e punëtorit të ri. Me ndërmjetësimin e një kleriku, ai iku në Kios, ku në atë kohë funksiononte një shtëpi e organizuar e lebrës për këta pacientë. Prifti atje ishte At Anthimi Vagianos, më vonë Shën Anthimi i Kiosit, i nderuar më pesëmbëdhjetë shkurt. Ai mbërriti në ishull në mesin e dekadës së dytë të shekullit të njëzetë, duke qenë vetëm njëzet e katër vjeç. Shtëpia e lebrozëve ishte një kompleks me shumë shtëpi të vogla dhe kishte kishën e vogël të Agios Lazarus. Aty ruhej edhe ikona e mrekullueshme e Hyjlindës së Bindjes, e cila frymëzon nënshtrimin e përulur ndaj vullnetit të Zotit. Në këtë hapësirë ​​të bekuar Nikolaos u hap skena e virtyteve dhe e ushtrimeve shpirtërore. Brenda vetëm dy vitesh, Shën Anthimi e vlerësoi të denjë për figurën engjëllore. E bëri murg dhe i vuri emrin Nikefor, simbol i fitores mbi dhimbjen dhe sprovën. Sëmundja përparoi pa pushim, pasi ilaçi i duhur nuk ishte zbuluar ende dhe erdhi vetëm në mesin e shekullit të njëzetë. Pavarësisht ndryshimeve të rënda në trupin e tij, babai Nikiforos jetoi me bindje të vërtetë ndaj babait të tij shpirtëror. Ai mbante një agjërim të rreptë, punonte në kopshte dhe i regjistronte me kujdes mrekullitë që shihte me sytë e tij. Shumë nga këto mrekulli përfshinin shërime të njerëzve të pushtuar nga demonët, të cilët u sollën në Shën Anthimi për të gjetur çlirimin. Midis plakut dhe murgut të nënshtruar kishte një marrëdhënie të veçantë shpirtërore plot besim dhe dashuri të ndërsjellë. At Theoklitos Dionisian shkruan në librin e tij se Nicefori nuk u largua asnjë hap nga plaku i tij. Natën ai lutej për orë të pafundme dhe bënte pendesë të panumërta në qelinë e tij të vogël. Ai kurrë nuk i foli askujt dhe kurrë nuk ia hidhëroi zemrën të afërmve të tij. Në të njëjtën kohë ai ishte këngëtari kryesor i tempullit dhe i shërbente adhurimit me përkushtim. Por, kur sëmundja ia mori dalëngadalë dritën e syve, ai vazhdoi të këndonte nga gjoksi tropat dhe Apostujt. Spitali i Kiosit u mbyll në fund të viteve pesëdhjetë dhe pacientët e mbetur u transferuan në kryeqytet. Bashkë me ta u nis edhe At Nikifori për në stacionin antilebër të Shëns Varvarës në Aegaleo të Athinës. Në atë kohë ai ishte rreth gjashtëdhjetë e shtatë vjeç dhe gjymtyrët e tij ishin tretur plotësisht nga sëmundja. Sytë e tij ishin gjithashtu të deformuar dhe shikimi i kishte humbur pothuajse plotësisht. At Eumenios, i cili kishte marrë të njëjtën sëmundje, jetonte në të njëjtin stacion në atë kohë. Mjekimet moderne e kishin kuruar plotësisht dhe e kishin lejuar të largohej nëse donte. Por ai vendosi të qëndrojë pranë kolegëve të tij pacientë për pjesën tjetër të jetës së tij. Ai kujdesej për ta me shumë dashuri dhe në të njëjtën kohë u bë i nënshtruar ndaj babait Nikiforos. Zoti i kishte dhënë plakut shumë dhurata shpirtërore si shpërblim për durimin e tij. Turma njerëzish u dyndën në qelinë e vogël të murgut lebroz në Shën Varvara të Aegaleos për të kërkuar dëshirën dhe lutjen e tij. Ata që e njohën e përshkruajnë me emocion formën dhe sjelljen e këtij plaku modest. Ata thanë se derisa ishte shtrirë, plot plagë dhe dhimbje, nuk rënkonte dhe nuk ankohej. Ai madje kishte dhuratën e veçantë të ngushëllimit të atyre që vinin në qelinë e tij të pikëlluar dhe të dëshpëruar. Sytë e tij ishin vazhdimisht të irrituar, duart e tij të fiksuara dhe gjymtyrët e poshtme të paralizuara plotësisht nga sëmundja e gjatë. Pavarësisht gjithë kësaj, ai mbeti i ëmbël, i butë dhe i qeshur, i këndshëm dhe i dashur për të gjithë vizitorët e tij. Ai madje rrëfeu incidente të lezetshme dhe i bëri ata që i afroheshin të harronin trishtimin e tyre. Fytyra e tij, ndonëse e plagosur dhe e plagosur, rrezatonte një dritë të botës tjetër. Ata që e panë këtë njeri të varfër dhe në dukje të sëmurë, u kënaqën. Ai madje përsëriste me mirënjohje që emri i shenjtë i Zotit të lavdërohet. At Nikiforos e zuri gjumi më 4 janar 1964, në moshën shtatëdhjetë e katër vjeç, duke lënë pas një shembull të ndritshëm. Pas zhvarrosjes së eshtrave të tij, e cila u bë tre vjet më vonë, eshtrat e tij të shenjta u gjetën me erë të mirë. At Eumeni dhe shumë besimtarë të tjerë raportuan raste kur mrekullitë kryheshin duke iu drejtuar ambasadave të tij te Zoti. Jeta e Shën Nikiforit ishte një shembull dhe model i shkëlqyer durimi për të gjithë besimtarët e kohës sonë. Ai u bë i pëlqyeshëm për Zotin, sepse me guxim dhe fatmirësi duroi tortura të shumta dhe të rënda në trupin e tij. Për këtë arsye janë të shumta dëshmitë e njerëzve besimtarë, të cilët e kanë njohur personalisht në vitet e vështira. Shenjtori kishte marrë nga Fryma e Shenjtë dhuratën e mprehtësisë, si dhe një mori dhuratash të tjera shpirtërore. Vëmë re gjithashtu se shumica e mrekullive janë regjistruar dhe qarkulluar në librat e devotshmërisë. Edhe sot e kësaj dite, shenjtori i jep bujarisht ndihmën e tij kujtdo që ka nevojë dhe e thërret me besim. Me siguri do të ketë shumë ngjarje të tjera të mrekullueshme që ende nuk kanë dalë në sipërfaqe. Ai u thoshte fëmijëve të tij të luteshin pa pushim me dëshirën e Zotit Jisu Krisht. Kështu na mësoi ai dhe kështu na çon në shpëtim me ndërmjetësimin e tij.