Οκτώ ολόκληρους μήνες το σώμα του ηγουμένου Αθανασίου παρέμενε θαμμένο στο χώμα χωρίς εκκλησιαστική κηδεία, μάρτυρας σιωπηλός της πίστης του. Ένα μικρό παιδί φανέρωσε στους μοναχούς της μονής του Αγίου Συμεών τον τόπο όπου αναπαυόταν ο άταφος δίκαιος. Το μαρτυρικό τέλος του ιερομάρτυρα Αθανασίου, ηγουμένου της Μπρεστ, συντελέστηκε την πέμπτη Σεπτεμβρίου του έτους χίλια εξακόσια σαράντα οκτώ.

Η γη όπου είχε ταφεί ο μάρτυρας ανήκε εκείνη την εποχή στους Ιησουίτες, και έτσι οι αδελφοί χρειάστηκε να κινηθούν με μεγάλη μυστικότητα. Μέσα στη νύχτα οι μοναχοί ξέθαψαν το άφθαρτο σώμα του ηγουμένου και αμέσως το μετέφεραν σε άλλον ασφαλή τόπο. Το πρωί έφτασαν στη μονή τους κρατώντας με ευλάβεια το σεπτό σκήνωμα του αγίου ομολογητή.

Λίγες ημέρες αργότερα, την όγδοη Μαΐου του έτους χίλια εξακόσια σαράντα εννέα, το έθαψαν με τιμές στον δεξιό χορό του κεντρικού καθολικού της μονής. Το καθολικό αυτό ήταν αφιερωμένο στον όσιο Συμεών τον Στυλίτη, και εκεί βρήκε ανάπαυση ο νέος αθλητής της Ορθοδοξίας. Έτσι ολοκληρώθηκε η πρώτη ανακομιδή των λειψάνων του, που έγινε πηγή παρηγοριάς για τους πιστούς.

Η επίγεια πορεία του οσιομάρτυρα Αθανασίου είχε φτάσει στο τέλος της, όμως η μνήμη του παρέμενε ζωντανή και ιερή στους Ορθοδόξους κατοίκους της δυτικής ρωσικής μεθορίου. Τα άφθαρτα λείψανά του τοποθετήθηκαν μέσα σε χάλκινη λειψανοθήκη και δοξάστηκαν από τον Θεό με πλήθος θαυμαστών σημείων και χαρισμάτων. Από κάθε γωνιά του τόπου έφταναν προσκυνητές για να αντλήσουν δύναμη και παρηγοριά από τη χάρη του μάρτυρα.

Την όγδοη Νοεμβρίου του έτους χίλια οκτακόσια δεκαπέντε ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά στη μονή του Αγίου Συμεών στην Μπρεστ. Ο ξύλινος ναός της μονής παραδόθηκε στις φλόγες, και η χάλκινη λειψανοθήκη με τα τίμια λείψανα έλιωσε μέσα στη φωτιά. Την επομένη της καταστροφής, ο ιερέας Σαμουήλ από το Λισόβσκ ανακάλυψε ένα τμήμα των λειψάνων εντελώς ανέπαφο από τις φλόγες.

Οι ευσεβείς κάτοικοι της πόλης της Μπρεστ τοποθέτησαν το άγιο εκείνο τμήμα κάτω από την αγία τράπεζα του ναού της τράπεζας της μονής. Έτσι ευδόκησε ο Θεός να διασώσει ένα μέρος των ιερών λειψάνων του μάρτυρα της Ορθοδοξίας. Το έτος χίλια οκτακόσια είκοσι τρία, με την ευλογία του αρχιεπισκόπου Μινσκ Ανατολίου, τα ιερά λείψανα τοποθετήθηκαν με σεβασμό σε ξύλινη θήκη.

Ο ηγούμενος της μονής μερίμνησε ώστε να τεθούν μέσα στον ναό, σε προσιτό σημείο, για να μπορούν οι πιστοί να τα προσκυνούν ελεύθερα. Μπροστά μας ορθώνεται ένας μεγάλος πρόμαχος της Ορθοδοξίας, με βαθιά πίστη και αληθινή αγάπη προς τον πλησίον του. Βαθιά θρησκευόμενος και ακλόνητα προσηλωμένος στην πίστη των αγίων Πατέρων, εξέφραζε με λόγια και έργα την ιερατική αγανάκτησή του.

Στάθηκε με τόλμη απέναντι στην καταπίεση των Ορθοδόξων Χριστιανών από τους αλαζονικούς Ουνίτες της εποχής εκείνης. Με φλογερή πίστη στην κλήση που είχε λάβει από τον Θεό, αγωνίστηκε για τα καταπιεσμένα αδέλφια του. «Δεν είμαι προφήτης, αλλά μόνο δούλος του Θεού του Δημιουργού μου», έλεγε στους ανθρώπους με μεγάλη ταπείνωση.

Είχε σταλεί, καθώς πίστευε, για να κηρύξει εκ των προτέρων την κατάρρευση της επάρατης Ουνίας στην αρχαία ρωσική γη. Τέτοια ήταν τα λόγια του ένθερμου και ακατάβλητου αγωνιστή, που πίστευε στη νικηφόρα δύναμη της αληθινής πίστης. Ο άγιος Αθανάσιος είχε ένα μοναδικό σκοπό, την πλήρη επικράτηση της Ορθοδοξίας και την οριστική κατάλυση της Ουνίας.

Σε αυτόν τον ιερό στόχο αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του, χωρίς υπολογισμούς και χωρίς φόβο για τις συνέπειες. Υποτάχθηκε με εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και δεν λογάριασε ποτέ τους κινδύνους ούτε τα εμπόδια του δρόμου του. Χρησιμοποίησε τολμηρούς και θεόπνευστους λόγους, γραπτά κείμενα, δημόσιες διαμαρτυρίες και εκούσια σαλότητα εν Χριστώ.

Όλα αυτά τα όπλα τα έβαλε στην υπηρεσία του ενός σκοπού, της στερέωσης της Ορθοδοξίας στην αρχαία ρωσική γη. Αφού απέρριψε την Ουνία, ένιωσε βαθιά συμπόνια και αγάπη για όσους είχαν πέσει θύματα του ουνιτικού προσηλυτισμού. Η δικαιοσύνη και η ειλικρίνεια του αγίου απέναντι στους πλησίον του καθόρισαν την πορεία όλων των έργων του.

Έζησε μοναχική και ασκητική ζωή, περιστοιχισμένος από φανερούς και κρυφούς εχθρούς της πίστης του. Παρέμεινε ωστόσο ακλόνητος υπερασπιστής και στύλος της Ορθοδοξίας μέσα στους χαλεπούς εκείνους καιρούς. Επαναλάμβανε διαρκώς την προφητεία του, ότι η Ουνία θα σβήσει, ενώ η Ορθοδοξία θα ανθίσει αιώνια.