Σε μια ερημική πλαγιά κοντά στη λίμνη Τσουχλόμα, ένας μοναχός άκουσε φωνή που τον καλούσε να ανέβει στην κορυφή του βουνού. Εκεί, πάνω σε ένα δέντρο, βρήκε εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό, που έλαμπε με φως ανέκφραστο. Ο Όσιος Αβραάμιος έζησε τον δέκατο τέταρτο αιώνα και από τα νεανικά του χρόνια φλεγόταν από αγάπη για τον Θεό.

Έφτασε στη μονή του μεγάλου Σεργίου του Ραντονέζ, όπου έλαβε το μοναχικό σχήμα από τα ίδια τα χέρια του οσίου. Για την ενάρετη ζωή του αξιώθηκε με τον καιρό και τη χάρη της ιεροσύνης, και έπειτα παραδόθηκε με μεγαλύτερο ζήλο στους μοναχικούς αγώνες. Από βαθιά ταπείνωση, ζήτησε την ευλογία του γέροντά του και άφησε την αγαπημένη του συνοδεία.

Τον χίλια τριακόσια πενήντα κατά μ. Χ. εποχή, εγκαταστάθηκε στην ύπαιθρο του Γκάλιτς, σε τόπους που τους κατοικούσαν ξένοι λαοί χωρίς γνώση του Χριστού.

Διάλεξε μια ερημική θέση κοντά στο βουνό και προσευχόταν χύνοντας άφθονα δάκρυα. Τότε ακριβώς άκουσε τη φωνή που του φανέρωσε τη θέση της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου. Έπεσε με το πρόσωπο στη γη και παρακαλούσε με δάκρυα την Παναγία.

Η εικόνα κατέβηκε μόνη της από το δέντρο και ακούμπησε στα χέρια του οσίου, χωρίς κανείς να τη στηρίζει. Σε εκείνο το ευλογημένο μέρος έχτισε πρώτα ένα μικρό κελί και έμεινε εκεί για πολύ καιρό μέσα στη μοναξιά της ερήμου. Η φήμη της εμφάνισης της αγίας εικόνας έφτασε γρήγορα στον πρίγκιπα Δημήτριο του Γκάλιτς, ο οποίος παρακάλεσε τον μοναχό να τη φέρει στην πόλη του.

Ο όσιος ξεκίνησε με την εικόνα και έφτασε στο Γκάλιτς, όπου τον υποδέχτηκε ο πρίγκιπας μαζί με πλήθος κλήρου και πιστών. Από την εικόνα της Παναγίας άρχισαν αμέσως να γίνονται πολλές και θαυμαστές θεραπείες σε ασθενείς. Ο πρίγκιπας Δημήτριος έδωσε στον μοναχό τα μέσα για να χτίσει ναό και μοναστήρι κοντά στη λίμνη Τσουχλόμα.

Η εκκλησία ολοκληρώθηκε και αφιερώθηκε στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, ως ευχαριστία για το δώρο της. Η νέα μονή έγινε πηγή πνευματικού φωτισμού για τους ξένους λαούς της περιοχής εκείνης. Ο όσιος δεχόταν με πατρική αγάπη όσους ζητούσαν τη σωτηρία τους και τους οδηγούσε με σοφία στη μοναχική ζωή.

Όταν η μονή στερεώθηκε καλά, ο όσιος τοποθέτησε στη θέση του ηγουμένου τον μαθητή του Πορφύριο και αναζήτησε πάλι την ησυχία. Απομακρύνθηκε περίπου τριάντα βέρστια μακριά, σε άλλο ερημικό τόπο, αλλά και εκεί τον βρήκαν μαθητές που ζητούσαν την πνευματική του καθοδήγηση. Έτσι ιδρύθηκε νέο μοναστήρι με ναό αφιερωμένο στην Κατάθεση της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου.

Η μονή αυτή ονομάστηκε αργότερα μεγάλη έρημος του Αβραάμ, για να ξεχωρίζει από τις άλλες αδελφές μονές της περιοχής. Δύο ακόμη φορές αποτραβήχτηκε ο όσιος σε ήσυχα μέρη, και κάθε φορά συγκεντρώνονταν γύρω του νέοι αδελφοί που τάραζαν τη μόνωσή του. Έτσι θεμελιώθηκαν άλλα δύο μοναστήρια στην ίδια γαλικιανή γη με τον ίδιο τρόπο.

Το πρώτο τιμήθηκε στη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου, και σε αυτό όρισε πάλι ηγούμενο τον πιστό μαθητή Πορφύριο. Το δεύτερο αφιερώθηκε στη Σκέπη της Παναγίας, και εκεί έμελλε ο όσιος να τελειώσει την επίγεια ζωή του. Συνολικά ίδρυσε τέσσερα μοναστήρια αφιερωμένα στη Μητέρα του Θεού, η οποία του χάρισε την εικόνα της στην αρχή των αγώνων του.

Έγινε ο μεγάλος φωτιστής της γης του Γκάλιτς. Έναν χρόνο πριν από την κοίμησή του, ο όσιος όρισε τον μαθητή του Ιννοκέντιο ως νέο ηγούμενο της μονής. Γνώριζε από πριν τον χρόνο της αναχώρησής του προς τον Θεό, γιατί η χάρη του Πνεύματος τον είχε προετοιμάσει για την ώρα της εξόδου του.

Κάλεσε λοιπόν κοντά του την αδελφότητα της μονής και τους μίλησε με αγάπη πατρική για την ωφέλεια της ψυχής τους. Τους θύμισε την αξία της υπακοής, της νηστείας και της εγκράτειας, που τόσο πιστά είχε υπηρετήσει σε όλη τη ζωή του. Τους έδωσε τις τελευταίες πνευματικές παραγγελίες και τους ευλόγησε έναν προς έναν, με δάκρυα στα μάτια.

Κοινώνησε στη συνέχεια το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, ετοιμασμένος για το αιώνιο ταξίδι του. Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο τον χίλια τριακόσια εβδομήντα πέντε κατά μ. χρόνο, την εικοστή ημέρα του μηνός Ιουλίου.

Έτσι μετέβη στις αιώνιες μονές, εκεί όπου τον περίμενε η Παναγία που είχε αγαπήσει με όλη του την καρδιά. Η μνήμη του παρέμεινε ζωντανή στη ρωσική γη ως φωτιστή και θαυματουργού. Δόξα στον Θεό πάντοτε και εις τους αιώνες των αιώνων.