Në një shpat të shkretë pranë liqenit Tsukhloma, një murg dëgjoi një zë që e thërriste të ngjitej në majë të malit. Aty, mbi një pemë, ai gjeti një imazh të Hyjlindës me Krishtin, që shkëlqente nga një dritë e pashprehur. Oshënar Avraamios jetoi në shekullin e katërmbëdhjetë dhe që në rini digjej nga dashuria për Zotin. Ai mbërriti në manastirin e Sergjit të madh të Radonezhit, ku mori formën monastike nga vetë duart e shenjtorit. Për jetën e tij të virtytshme, ai u shfajësua me kohë dhe hirin e priftërisë dhe më pas iu dorëzua me zell më të madh betejave të vetmuara. Nga përulësia e thellë, ai kërkoi bekimin e plakut të tij dhe u largua nga shoqëria e tij e dashur. Në një mijë e treqind e pesëdhjetë para Krishtit X. epokë, u vendos në fshatin Galits, në vende të banuara nga popuj të huaj pa njohuri për Krishtin. Ai zgjodhi një vend të vetmuar pranë malit dhe u lut me lot të shumtë. Pikërisht atëherë ai dëgjoi zërin që i zbuloi vendndodhjen e imazhit të mrekullueshëm të Virgjëreshës Mari. Ai ra me fytyrë përtokë dhe iu lut Hyjlindëses me lot. Ikona zbriti vetë nga pema dhe u mbështet në duart e shenjtorit, pa e mbështetur askush. Në atë vend të bekuar ai ndërtoi fillimisht një qeli të vogël dhe qëndroi atje për një kohë të gjatë në vetminë e shkretëtirës. Fama e shfaqjes së ikonës së shenjtë arriti shpejt Princit Dhimitër të Galiçit, i cili iu lut murgut ta sillte në qytetin e tij. Shenjtori filloi me ikonën dhe mbërriti në Galic, ku u prit nga princi së bashku me një turmë klerikësh dhe besimtarësh. Nga imazhi i Hyjlindès, shumë kura të mrekullueshme filluan të kryheshin menjëherë te pacientët. Princi Dhimitri i dha murgut mjetet për të ndërtuar një tempull dhe manastir pranë liqenit Tsukhloma. Kisha u përfundua dhe iu kushtua Fjetjes së Zojës së Bekuar, në shenjë falënderimi për dhuratën e saj. Manastiri i ri u bë burim i ndriçimit shpirtëror për popujt e huaj të asaj treve. Shenjtori i priti me dashuri atërore ata që kërkuan shpëtimin e tyre dhe i udhëhoqi me urtësi në jetën e vetmuar. Kur manastiri u themelua mirë, shenjtori e vendosi dishepullin e tij Porfirion në vendin e abatit dhe kërkoi përsëri paqen. Ai u tërhoq rreth tridhjetë vargje larg, në një vend tjetër të shkretë, por edhe atje u gjet nga dishepujt që kërkonin drejtimin e tij shpirtëror. Kështu u themelua një manastir i ri me një kishë kushtuar Deponimit të Virgjëreshës së Bekuar. Ky manastir u quajt më vonë shkretëtira e madhe e Abrahamit, për ta dalluar atë nga manastiret e tjera simotra të zonës. Edhe dy herë shenjtori u tërhoq në vende të qeta dhe çdo herë rreth tij mblidheshin vëllezër të rinj që i prishnin izolimin. Kështu dy manastire të tjera u themeluan në të njëjtën tokë galike në të njëjtën mënyrë. E para u kremtua në Sinagogën e Hyjlindëses së Shenjtë dhe në të ai përsëri emëroi si abat dishepullin besnik Porfir. E dyta iu kushtua Skepesë së Hyjlindës dhe aty shenjtori do të përfundonte jetën e tij tokësore. Në total ai themeloi katër manastire kushtuar Hyjlindëses, e cila i dha atij ikonën e saj në fillim të përpjekjeve të tij. Ai u bë ndriçuesi i madh i tokës së Galitëve. Një vit para se të binte në gjumë, shenjtori emëroi dishepullin e tij Innocentio si igumen të ri të manastirit. Ai e dinte paraprakisht kohën e nisjes së tij te Perëndia, sepse hiri i Shpirtit e kishte përgatitur për kohën e largimit të tij. Kështu ai thirri vëllazërinë e manastirit dhe u foli me dashuri atërore në dobi të shpirtit të tyre. Ai u kujtoi atyre vlerën e bindjes, agjërimit dhe maturisë, të cilave ai u kishte shërbyer me aq besnikëri gjatë gjithë jetës së tij. U dha urdhërat e fundit shpirtërore dhe i bekoi një nga një, me lot në sy. Më pas ai mori Trupin dhe Gjakun e Krishtit, gati për udhëtimin e tij të përjetshëm. Ai ia dorëzoi shpirtin Zotit në vitin 1375 pas Krishtit. X. vit, në ditën e njëzetë të muajit korrik. Kështu ai shkoi në manastiret e përjetshme, ku e priste Hyjlindëse, të cilën e kishte dashur me gjithë shpirt. Kujtimi i tij mbeti i gjallë në tokën ruse si një ndriçues dhe mrekullibërës. Lavdi i qoftë Zotit përgjithmonë e përgjithmonë.