Όταν η αγία Μελάνη του έφερε τριακόσιες λίτρες ασήμι, εκείνος δεν σήκωσε καν το βλέμμα από το χειροτέχνημά του. Σε όλη του τη ζωή δεν αρρώστησε ποτέ, αν και ασκούσε τον εαυτό του με σκληρή εγκράτεια και αδιάκοπο κόπο. Ο όσιος Παμβώ έλαμψε στη Νιτρία, νότια της Αλεξανδρείας, και υπήρξε σύγχρονος της αγίας Μελάνης και του οσίου Ισιδώρου.

Πληροφορίες για τον βίο του διασώζονται στο Λαυσαϊκό, στο Γεροντικό και στον Ευεργετινό, με πλούτος λεπτομερειών. Στην αρχή της μοναχικής του πορείας πολεμήθηκε από βλάσφημους λογισμούς, όμως άκουσε φωνή που τον ενθάρρυνε να μην απελπιστεί. Κατάλαβε τότε πως όλα ήταν μια παγίδα του πονηρού, στημένη για να τον λυγίσει.

Για τρία ολόκληρα χρόνια προσευχόταν ταπεινά να μη δοξαστεί επάνω στη γη. Όσο όμως παρακαλούσε για αφάνεια, τόσο ο Θεός φανέρωνε τη χάρη και την αρετή του στους ανθρώπους. Στόλισε με την παρουσία του τους ασκητές του όρους της Νιτρίας.

Υπήρξε μεγάλος στην ευσέβεια, στη σιωπή, στη συμβουλή, στην επιείκεια και στην αυστηρότητα του βίου. Ξεχώριζε επίσης στην πείρα, στη γνώση, στη σοφία και στην απλότητα της καρδιάς. Ανέδειξε μαθητές αξιοθαύμαστους, όπως τον επίσκοπο Διόσκορο, τον Άμμωνα και τον Ιωάννη, ανιψιό του Δρακοντίου.

Όταν η αγία Μελάνη του δώρισε άφθονο ασήμι για τις ανάγκες του τόπου, εκείνος συνέχισε ήρεμα το πλέξιμο της ψάθας του. Την ευχαρίστησε με λίγα λόγια, χωρίς να ρίξει ούτε ένα βλέμμα στον πλούτο που του είχε φέρει. Η Μελάνη στενοχωρήθηκε και του είπε πως επρόκειτο για τριακόσιες λίτρες ασήμι, ποσό τεράστιο.

Ο όσιος της απάντησε με γαλήνη πως ο Θεός γνωρίζει τα πάντα και δεν ζητά λογαριασμό από τους ανθρώπους. Έπειτα παρήγγειλε στον οικονόμο να μοιράσει όλο το ασήμι σε φτωχά μοναστήρια της Λιβύης και των νησιών. Ο ίδιος ζούσε αποκλειστικά από τα εργόχειρα που έπλεκαν τα δικά του χέρια στη μικρή του καλύβα.

Ποτέ δεν δέχτηκε να γευτεί ψωμί που δεν είχε κερδίσει με τον προσωπικό του κόπο. Όταν τον ρωτούσαν για χωρία της Αγίας Γραφής ή για άλλα ζητήματα, σιωπούσε για πολύ. Απαντούσε ύστερα από μέρες, εβδομάδες, μερικές φορές ακόμη και ύστερα από τρεις ολόκληρους μήνες σιωπής.

Στη μελέτη και στην ακρίβεια του λόγου ξεπερνούσε, σύμφωνα με τους πατέρες, ακόμη και τον μέγα Αντώνιο της ερήμου. Γι’ αυτό ποτέ δεν μετάνιωσε για κάποια κουβέντα που είχε βγει από το στόμα του προς τους αδελφούς. Συμβούλευε σταθερά να διατηρεί κανείς καθαρή και ακέραιη τη συνείδησή του απέναντι στον πλησίον του.

Τόνιζε την υπακοή, την ταπεινή ενδυμασία και την απλότητα ως θεμέλια κάθε αληθινής μοναχικής ζωής. Συμβούλευε επίσης τους λαϊκούς να ασπάζονται με ευλάβεια τα χέρια των μοναχών. Έλεγε πως εκείνα τα χέρια είναι αγιασμένα από τις προσευχές και τις αμέτρητες μετάνοιες της νύχτας.

Στην Αλεξάνδρεια, όπου τον κάλεσε ο μέγας Αθανάσιος, αντίκρισε τυχαία μια ωραιοποιημένη γυναίκα της αμαρτίας. Δάκρυσε τότε και είπε πως δεν φροντίζει ο ίδιος να αρέσει στον Κύριο όπως εκείνη φρόντιζε να αρέσει στους ανθρώπους. Άλλη φορά οι δαίμονες έσερναν μπροστά του ένα μικρό φτερό σαν δήθεν βαρύ φορτίο, για να τον σκορπίσουν.

Ο όσιος γέλασε με την αδυναμία τους, ενώ εκείνοι νόμισαν για μια στιγμή πως είχαν νικήσει τον αγωνιστή. Κάποτε τον επισκέφθηκε ο αββάς Πιώρ, κρατώντας μαζί του λίγο ξεροκόμματο ψωμί για να μην επιβαρύνει τον γέροντα της Νιτρίας. Όταν ο όσιος Παμβώ ανταπέδωσε αργότερα την επίσκεψη, πήρε και εκείνος μαζί του ξεροκόμματο ψωμί, μουσκεμένο όμως στο νερό.

Με αυτή τη λεπτή κίνηση έδειξε πως ούτε ψωμί ούτε νερό ήθελε να ζητήσει από τον φιλόξενο αδελφό. Παρά τη συνεχή εγκράτεια και τη σκληραγωγία του σώματος, χαιρόταν ακμαία υγεία σε όλη τη μακρόχρονη ζωή του. Ποτέ δεν αρρώστησε, ούτε υπέφερε από κάποια σοβαρή ασθένεια κατά τα έτη της ασκήσεώς του.

Ήταν τόσο ταπεινός, ώστε θεωρούσε τον εαυτό του ούτε καν αρχάριο στην οδό της αρετής. Αναχώρησε για τον Κύριο σε ηλικία εβδομήντα ετών, όπως μαρτυρούν οι σύγχρονοί του πατέρες της ερήμου. Ο θάνατός του υπήρξε ήσυχος, ανώδυνος και ευάρεστος ενώπιον του ουράνιου Πατέρα.