Μέσα στο σκοτάδι μιας βουλγαρικής φυλακής, ένας αιχμάλωτος στρατηγός του Βυζαντίου είδε τον Ιωάννη τον Θεολόγο να στέκεται μπροστά του και να τον οδηγεί ελεύθερο μέχρι τη Ρώμη. Λίγο πριν, στο ίδιο πεδίο μάχης, είχε σκοτωθεί ο ίδιος ο αυτοκράτορας Νικηφόρος, και πενήντα άρχοντες περίμεναν μαζί του τον θάνατο. Ο νεαρός αυτός άνδρας ονομαζόταν Πέτρος και είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη, σε σπίτι αρχοντικό και πλούσιο.

Ο πατέρας του ο Κωνσταντίνος έφερε τον τίτλο του πατρικίου και υπηρετούσε ως στρατηγός στα ανάκτορα. Ο γιος του σπούδασε φιλοσοφία και όλες τις επιστήμες της εποχής, με δασκάλους από τις πιο ονομαστές σχολές. Όταν έγινε άνδρας, νυμφεύτηκε και απέκτησε οικογένεια, όπως ζητούσε η θέση και η καταγωγή του.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του κληρονόμησε τον πατρικιακό τίτλο, στα χρόνια της ευσεβούς βασίλισσας Ειρήνης και του γιου της Κωνσταντίνου. Αργότερα ο αυτοκράτορας Νικηφόρος τον όρισε αρχιστράτηγο όλων των ταγμάτων και τον έστειλε στον πόλεμο εναντίον των Βουλγάρων. Στην αρχή οι Έλληνες νίκησαν, όμως οι αντίπαλοι συνήλθαν και έδωσαν τέλος σε αυτή την εκστρατεία με τρόπο τραγικό.

Όταν ο Πέτρος βρέθηκε αιχμάλωτος μαζί με τους πενήντα άρχοντες, η ψυχή του στράφηκε ολόκληρη στην προσευχή και στη μετάνοια. Μέσα στη νύχτα της φυλακής έλαμψε η μορφή του ηγαπημένου μαθητή, εκείνου που είχε αναπαυθεί στο στήθος του Χριστού στον Μυστικό Δείπνο. Ο Ευαγγελιστής έλυσε τα δεσμά του αιχμαλώτου και τον μετέφερε με θαυμαστό τρόπο μέχρι την πόλη της Ρώμης.

Από εκείνη τη στιγμή ο πατρίκιος κατάλαβε πως ο κόσμος και η δόξα του δεν αξίζουν τίποτε μπροστά στην αιωνιότητα. Άφησε τα πάντα και ανέβηκε στο όρος Όλυμπος της Μικράς Ασίας, εκεί όπου άνθιζε ο μοναχικός βίος. Πήρε το αγγελικό σχήμα και υποτάχθηκε στον μεγάλο Όσιο Ιωαννίκιο, οδηγό πολλών αγωνιστών της ερήμου.

Πλάι σε αυτόν τον φωτισμένο γέροντα έμεινε για τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια, σε άσκηση σκληρή και αδιάκοπη. Στο διάστημα αυτό έμαθε τη νοερά προσευχή, την υπακοή και την ταπείνωση που γεννά ο πόλεμος με τους λογισμούς. Στο μεταξύ έφυγαν από τη ζωή και η σύζυγός του και ο γιος του, ώστε καμιά σαρκική φροντίδα δεν τον κρατούσε πια στον κόσμο.

Έτσι ωρίμασε μέσα του ο τέλειος μοναχός, ο φίλος της σιωπής και ο εργάτης της καρδιάς. Όταν κοιμήθηκε ο άγιος γέροντάς του, ο Πέτρος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, κουβαλώντας μέσα του τον πλούτο της ερήμου και την πείρα του πνευματικού αγώνα. Στην πόλη οικοδόμησε έναν μικρό ναό, ο οποίος έγινε γνωστός με το όνομα του Ευάνδρου και προσέλκυσε πιστούς.

Εκεί κοντά έμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα, καθοδηγώντας ψυχές και προσφέροντας τη σιωπηλή μαρτυρία μιας ζωής αφιερωμένης στον Χριστό. Έπειτα αναζήτησε πάλι την ησυχία και έστησε μια μικρή καλύβα σε τόπο απόμερο και ήσυχο. Μέσα σε αυτή την ταπεινή κατοικία πέρασε τα τελευταία οκτώ χρόνια της επίγειας ζωής του, με νηστεία αυστηρή και ολονύκτια αγρυπνία.

Φορούσε στο σώμα ένα τραχύ τρίχινο ένδυμα που τον πλήγωνε, και σε όλα τα χρόνια του ασκητικού του βίου περπατούσε ξυπόλυτος. Εξάντλησε τη σάρκα του με κάθε είδος μοναχικού κόπου, για να ελευθερώσει τον νου από τα πάθη και τις φαντασίες. Έτσι, αφού αγωνίστηκε με τρόπο θεάρεστο και ενάρετο, ο όσιος παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο.