Në errësirën e një burgu bullgar, një gjeneral bizantin i kapur pa Joani Teologun që qëndronte para tij dhe e çonte të lirë në Romë. Pak më parë, në të njëjtën fushë beteje, vetë perandori Nikeforos ishte vrarë dhe pesëdhjetë princa prisnin vdekjen me të. Ky i ri quhej Pjetër dhe lindi në Kostandinopojë, në një shtëpi fisnike dhe të pasur. Babai i tij Kostandini mbante titullin e patrikut dhe shërbeu si gjeneral në pallate. Djali i tij studioi filozofinë dhe të gjitha shkencat e kohës, me mësues nga shkollat ​​më të njohura. Kur u bë burrë, u martua dhe bëri familje, siç e kërkonte pozita dhe origjina. Pas vdekjes së të atit ai trashëgoi titullin e patrikut, në vitet e mbretëreshës së devotshme Irene dhe djalit të saj Kostandinit. Më vonë, perandori Nikifori e emëroi atë kryekomandant të të gjitha tagmave dhe e dërgoi në luftë kundër bullgarëve. Në fillim fituan grekët, por kundërshtarët u mblodhën dhe i dhanë fund kësaj fushate në mënyrë tragjike. Kur Pjetri u zu rob me pesëdhjetë princat, i gjithë shpirti i tij u kthye në lutje dhe pendim. Në natën e burgut shkëlqeu figura e dishepullit të dashur, atij që kishte pushuar në gjoksin e Krishtit në Darkën e Fundit. Ungjilltari e zgjidhi të burgosurin dhe e transportoi për mrekulli në qytetin e Romës. Që nga ai moment patrici kuptoi se bota dhe lavdia e saj nuk vlejnë asgjë para përjetësisë. Ai la gjithçka dhe u ngjit në malin Olimp në Azinë e Vogël, ku lulëzoi jeta e vetmuar. Mori skimën engjëllore dhe iu nënshtrua Oshënar Joanikut të madh, udhërrëfyesit të shumë luftëtarëve të shkretëtirës. Në krah të këtij jerondi të ndritur ai qëndroi plot tridhjetë e katër vjet, në ushtrime të vështira dhe të pandërprera. Gjatë kësaj kohe ai mësoi lutjen mendore, bindjen dhe përulësinë që vjen nga lufta me mendimet. Ndërkohë, i vdiq edhe gruaja dhe djali, që asnjë përkujdesje trupore ta mbajë më në botë. Kështu u poq në të murgu i përsosur, miku i heshtjes dhe punëtori i zemrës. Kur jerondi i shenjtë ra në gjumë, Pjetri u kthye në Kostandinopojë, duke mbajtur brenda vetes pasurinë e shkretëtirës dhe përvojën e luftës shpirtërore. Në qytet ai ndërtoi një kishëz të vogël, i cili u bë i njohur me emrin Evandros dhe tërhoqi besimtarët. Ai qëndroi pranë për ca kohë, duke udhëhequr shpirtrat dhe duke ofruar dëshminë e heshtur të një jete kushtuar Krishtit. Pastaj ai kërkoi përsëri paqen dhe ngriti një kasolle të vogël në një vend të izoluar dhe të qetë. Në këtë banesë të përulur ai kaloi tetë vitet e fundit të jetës së tij tokësore, me agjërim të rreptë dhe vigjilencë gjithë natën. Ai kishte veshur një rrobë të ashpër me qime në trup që e lëndoi dhe gjatë gjithë viteve të jetës së tij asketike eci zbathur. E shteronte mishin me çdo lloj mundimi monakal, për ta çliruar mendjen nga pasionet dhe fantazitë. Kështu, pasi luftoi në mënyrë të perëndishme dhe të virtytshme, shenjtori ia dorëzoi në mënyrë paqësore shpirtin e tij Zotit. Ai u numërua në vallet e shenjtorëve, ata që lavdërojnë përjetësisht Atin, Birin dhe Frymën e Shenjtë.