Παντρεύτηκε έναν τυφλωμένο πρίγκιπα που είχε καταφύγει στο πατρικό της σπίτι για να γλιτώσει από βέβαιο θάνατο. Έθαψε με τα ίδια της τα χέρια το άφθαρτο λείψανο του συζύγου της στη σερβική γη, ύστερα από χρόνια εξορίας στην Ιταλία. Η Αγία Αγγελίνα ήταν θυγατέρα του πρίγκιπα Γεωργίου Σκεντέρμπεη της Αλβανίας, ενός ηγεμόνα γνωστού για την αντίστασή του στους Τούρκους.

Το όνομα της μητέρας της δεν μας είναι γνωστό, όμως εκείνη ανέθρεψε την κόρη της μέσα στη χριστιανική ευσέβεια και στην αγάπη του Θεού. Στο πατρικό της σπίτι έφτασε κάποτε ένας εξόριστος ευγενής, ο Άγιος Στέφανος Μπράνκοβιτς, ο ηγεμόνας της Σερβίας, που αναζητούσε καταφύγιο μακριά από όσους ζητούσαν τη ζωή του. Λίγο πριν φτάσει στην Αλβανία, ο Άγιος Στέφανος είχε τυφλωθεί άδικα από τον σουλτάνο των Τούρκων, εξαιτίας κάποιας υποτιθέμενης προσβολής εναντίον του.

Επειδή ήταν αθώος, υπέμεινε με γενναιότητα και πραότητα τη μεγάλη του δοκιμασία. Στο παλάτι του Σκεντέρμπεη ο Στέφανος δεν φιλοξενήθηκε απλώς, αλλά αντιμετωπίστηκε από όλους σαν μέλος της οικογένειας. Έτσι η αγάπη μεταξύ εκείνου και της Αγγελίνας ωρίμασε φυσικά και ειρηνικά μέσα στον χρόνο.

Με την ευλογία των γονέων της, οι δύο νέοι στεφανώθηκαν μέσα στην εκκλησία, ενώνοντας τη ζωή τους ενώπιον του Θεού. Ύστερα από λίγα χρόνια ο Κύριος τους χάρισε δύο γιους, τον Γεώργιο και τον Ιωάννη, που μεγάλωσαν με ευσέβεια. Όταν τα παιδιά ενηλικιώθηκαν, ο Άγιος Στέφανος και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να φύγουν στην Ιταλία για να σωθούν από τους διώκτες τους.

Εκείνη την περίοδο οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Αλβανία και άρχισαν να κατασφάζουν άνδρες, γυναίκες αλλά και μικρά παιδιά. Ο Άγιος Στέφανος εκοιμήθη μέσα στην εξορία, αφήνοντας την Αγγελίνα χήρα με δύο νεαρά παιδιά στα ξένα χώματα. Μέσα στη μεγάλη της θλίψη και αμηχανία, εκείνη στράφηκε στον βασιλιά της Ουγγαρίας ζητώντας βοήθεια και προστασία.

Ο ηγεμόνας δέχτηκε με ευμένεια την ικεσία της και τους παραχώρησε την πόλη Κουπίνοβο, στην περιοχή του Σίρμιο. Λίγο αργότερα η Αγία Αγγελίνα έφυγε από την Ιταλία μαζί με τους γιους της, παίρνοντας μαζί της το ιερό λείψανο του συζύγου της. Σταμάτησε στη Σερβία, στην πατρική του γη, και έθαψε εκεί με τιμή το άφθαρτο σώμα του Αγίου Στεφάνου.

Έτσι ο εξόριστος ηγεμόνας αναπαύτηκε επιτέλους κοντά στον λαό που είχε αγαπήσει και κυβερνήσει. Τα παιδιά αυτών των ευσεβών γονέων ακολούθησαν τα βήματα της πίστης και αναδείχθηκαν και τα ίδια άγιοι της Εκκλησίας. Ο Γεώργιος παραιτήθηκε με ταπείνωση από κάθε διεκδίκηση του θρόνου, παραχωρώντας τη βασιλική του θέση στον αδελφό του Ιωάννη.

Στη συνέχεια ο ίδιος εισήλθε σε μοναστήρι, ενδύθηκε το αγγελικό σχήμα και έλαβε το μοναχικό όνομα Μάξιμος. Ο Ιωάννης παντρεύτηκε, όμως ο γάμος του δεν χαρίστηκε με αρσενικούς απογόνους που θα συνέχιζαν τη γενιά του. Εκοιμήθη σε νεαρή ηλικία, μέσα στα πρώτα χρόνια του δέκατου έκτου αιώνα, και πολλά θαύματα γίνονταν μπροστά στα ιερά του λείψανα.

Η Αγία Αγγελίνα έζησε περισσότερο από τον σύζυγο και από τους δύο γιους της, σηκώνοντας με υπομονή τον σταυρό της μοναξιάς. Έχοντας στραμμένο τον νου της στη σωτηρία της ψυχής της, εγκατέλειψε τα εγκόσμια και εισήλθε σε γυναικείο μοναστήρι. Εκεί πέρασε τα τελευταία της χρόνια με προσευχή, νηστεία και ακατάπαυστη μνήμη του Θεού και των αγαπημένων της.