Ajo u martua me një princ të verbër që kishte ikur në shtëpinë e babait të saj për t’i shpëtuar vdekjes së sigurt. Ajo varrosi me duart e saj eshtrat e patretshme të burrit të saj në tokën serbe, pas vitesh mërgimi në Itali. Shën Anxhelina ishte e bija e Princit Gjergj Skënderbeut të Shqipërisë, një sundimtar i njohur për rezistencën e tij ndaj turqve. Emri i nënës së saj nuk është i njohur për ne, por ajo e rriti vajzën e saj me devotshmëri të krishterë dhe në dashurinë ndaj Zotit. Një fisnik i mërguar, Shën Stefani Brankoviç, sundimtari i Serbisë, mbërriti një herë në shtëpinë e saj atërore, duke kërkuar strehim larg atyre që kërkuan jetën e tij. Pak para se të mbërrinte në Shqipëri, Shën Stefani ishte verbuar padrejtësisht nga sulltani i turqve, për shkak të disa fyerjeve të supozuara ndaj tij. Për shkak se ishte i pafajshëm, ai duroi me guxim dhe butësi sprovën e tij të madhe. Në pallatin e Skënderbeut Stefani jo vetëm u prit, por u trajtua nga të gjithë si pjesëtar i familjes. Kështu dashuria mes tij dhe Anxhelinës u poq natyrshëm dhe paqësisht me kalimin e kohës. Me bekimin e prindërve të saj dy të rinjtë u kurorëzuan brenda kishës duke bashkuar jetën e tyre para Zotit. Pas disa vitesh Zoti u dha dy djem, Gjergjin dhe Joanin, të cilët u rritën me devotshmëri. Kur fëmijët u rritën, Shën Stefani dhe familja e tij u detyruan të iknin në Itali për t’u shpëtuar përndjekësve të tyre. Në atë kohë turqit pushtuan Shqipërinë dhe filluan të masakronin burra, gra, madje edhe fëmijë të vegjël. Shën Stefani fjeti në mërgim, duke e lënë Anxhelinën të ve me dy fëmijë të vegjël në dhe të huaj. Në pikëllimin dhe hutimin e saj të madh, ajo iu drejtua mbretit të Hungarisë për ndihmë dhe mbrojtje. Sundimtari e pranoi me dashamirësi lutjen e saj dhe u dha atyre qytetin e Koupinovo, në rajonin e Sirmio. Pak më vonë, Shën Anxhelina u largua nga Italia me djemtë e saj, duke marrë me vete lipsanin e shenjtë të të shoqit. Ajo u ndal në Serbi, në vendlindjen e tij, dhe aty e varrosi me nder trupin e pakorruptueshëm të Shën Stefanit. Kështu sundimtari i mërguar pushoi më në fund pranë njerëzve që kishte dashur dhe sunduar. Fëmijët e këtyre prindërve të devotshëm ndoqën hapat e besimit dhe u bënë vetë shenjtorë të Kishës. Gjergji me përulësi hoqi dorë nga çdo pretendim për fronin, duke ia lëshuar pozitën e tij mbretërore vëllait të tij Joanit. Pastaj ai vetë hyri në një manastir, veshi skimën engjëllore dhe mori emrin monakal Maksim. Joani u martua, por martesa e tij nuk u bekua me pasardhës meshkuj që të vazhdonin prejardhjen e tij. Fjeti në moshë të re, në vitet e para të shekullit të gjashtëmbëdhjetë, dhe shumë mrekulli u bënë para lipsaneve të tij të shenjta. Shën Anxhelina jetoi më shumë se burri dhe dy djemtë e saj, duke mbajtur me durim kryqin e vetmisë. Me mendjen e saj të vendosur për shpëtimin e shpirtit të saj, ajo braktisi botën dhe hyri në një manastir. Atje ajo i kaloi vitet e fundit në lutje, agjërim dhe përkujtim të pandërprerë për Zotin dhe të dashurit e saj. Ajo u nis për Zotin në paqe dhe trupi i saj i shenjtë u varros në të njëjtin varr me djemtë e saj, në Manastirin Krushedol të Frushka Gorës, ku nderohet edhe sot.