Kur perandori Karin u përpoq t’i kërcënonte, koka e tij u këput papritmas, deri në pikën ku ai ishte i palëvizshëm në fron. Dy vëllezër mjekë, Kozmai dhe Damiani, shëruan çdo sëmundje në Romë pa pranuar as edhe një monedhë të vetme nga të sëmurët e tyre. Ata jetuan në vitet e Karinit dhe u rritën nga prindërit e tyre në devotshmërinë e besimit të krishterë. Ata studiuan me zell artin mjekësor dhe shumë shpejt fituan famë në të gjithë qytetin e përjetshëm dhe fshatrat përreth. Dhurata e shërimit iu dha atyre nga vetë Zoti, pasi me vënien e duarve të tyre njerëzit dhe kafshët u shëruan nga të gjitha llojet e sëmundjeve. Ata nuk kërkuan para për shërimet e tyre, por vetëm një shpërblim nga ata që shëruan: besimin në Krishtin. Kështu ata fituan emrin Anargjirë, i cili i shoqëronte në të gjithë Kishën. Pasuria e madhe që ata trashëguan nga paraardhësit e tyre u shit e gjitha dhe iu shpërnda të varfërve dhe të uriturve. Vishnin të zhveshurit, ushqenin të përulurit dhe tregonin mëshirë për çdo të dobët që trokiste në derën e tyre. Kur u shëruan, ata u shpjeguan të sëmurëve se vetë fuqia e Jezu Krishtit po vepronte nëpërmjet duarve të tyre, jo ndonjë aftësi e tyre. Kjo dëshmi çdo ditë sillte një mori njerëzish nga idhujtaria në besimin e Krishtit. Jeta dhe predikimi i vëllezërve shqetësoi disa paganë xhelozë, të cilët vrapuan te perandori Karin dhe i akuzuan se shëronin me magji. Perandori dërgoi menjëherë ushtarë në fshatin e tyre me urdhër që t’i arrestonin dhe t’i çonin në Romë. Besimtarët iu lutën dy vëllezërve që të fshiheshin për pak kohë dhe ata pa dëshirë pranuan të hynin në një shpellë. Ushtarët, duke mos gjetur mjekët, arrestuan burra të tjerë të devotshëm të fshatit. Sapo mësuan për këtë, Kozmai dhe Damiani dolën menjëherë nga fshehja, vrapuan pas kolonës dhe kërkuan lirimin e të pafajshmëve. Më pas, ata u dorëzuan me gëzim tek ushtarët, duke ndritur me paqe përballë rrezikut të afërt. Me të mbërritur në Romë, dy vëllezërit i futën në burg dhe të nesërmen i sollën para perandorit dhe popullit. Karini i akuzoi ata se po mashtronin njerëzit e thjeshtë dhe u kërkoi atyre të bënin flijime për perënditë e etërve të tij. Shenjtorët u përgjigjën me një zë se nuk njihnin asnjë art magjik dhe se shëroheshin vetëm me fuqinë e Shpëtimtarit Jezu Krisht. Ata kujtuan urdhrin e Zotit që thotë “merr falas, jep falas” dhe refuzuan të gjitha ofertat për idhujt. Ata deklaruan se perënditë e perandorit janë vepra të duarve njerëzore, ndërsa Zoti i tyre është Krijuesi i qiellit dhe tokës. Kur perandori i kërcënoi ata me tortura, shenjtorët u lutën që ai vetë të kuptonte fuqinë e Krishtit. Menjëherë fytyra e tij u kthye drejt shpinës dhe pozicioni i kokës u kthye përmbys. Njerëzit thirrën me frikë se i madh është Zoti i të krishterëve dhe se nuk ka tjetër përveç tij. Shumë u kthyen në atë kohë në besimin e Krishtit. Vetë Karini, i dërrmuar nga turpi dhe dhimbja, iu lut shenjtorëve që ta shëronin dhe premtoi se do të besonte në Zotin e vërtetë. Shenjtorët iu përgjigjën se shërimi do të vijë vetëm nëse ai e njeh me gjithë zemër Zotin që i dha jetën dhe mbretërinë. Pastaj perandori bërtiti me zë të lartë se ai besonte në Jezu Krishtin dhe kërkoi mëshirë për injorancën e tij të mëparshme. Menjëherë qafa e tij u drejtua, fytyra iu kthye në pozicionin e saj të natyrshëm dhe përlëvdoi Perëndinë me gjithë njerëzit. Ai i nderoi shenjtorët me dhurata dhe i dërgoi të lirë në fshatin e tyre. Banorët e krahinave përreth dolën për t’i pritur me gëzim dhe vëllezërit filluan përsëri xhiron e tyre nëpër qytete, duke shëruar të sëmurët dhe duke ndriçuar shpirtrat. Në të njëjtin vend jetonte një mjek i famshëm, mësuesi i vjetër i dy vëllezërve, i cili u kishte mësuar artin e mjekësisë. Zilia për lavdinë e nxënësve të tij e çoi në një plan të errët që ia mbushi zemrën me helm. Me dashuri të shtirur mjeshtri i thirri pranë vetes dhe i sugjeroi që të ngjiteshin së bashku në një mal për të mbledhur barëra mjekësore. Duke mbërritur larg syve të botës, ai i ndau në dy vende të ndryshme, në mënyrë që secili të mblidhej veçmas. Fillimisht e sulmoi njërin dhe e vrau me gurë, e më pas në të njëjtën mënyrë vrau edhe vëllain e dytë. Në fund ai fshehu lipsanet e tyre të nderuara pranë një pusi që ishte aty. Kështu shëruesit anargjirë Kozmai dhe Damiani morën nga Krishti kurorën e dëshmisë, të cilën e nderuan me gjithë jetën e tyre. Ndonëse i shpëtuan shpatës së perandorit dhe prangave të burgut, ata u vranë nga dora e zotit të tyre. Kisha nderon kujtimin e tyre në 1 korrik dhe i konsideron ata mbrojtës të mjekëve dhe ndihmës të të gjithë të sëmurëve. Ata nuk duhet të ngatërrohen me Anargjirët me të njëjtin emër të Azisë së Vogël ose Arabisë, të cilat festohen në ditët e tjera të vitit kishtar. Pjesë të lipsaneve të tyre të shenjta ruhen sot në Manastirin Pantokrator të Malit Athos dhe në kishat e Romës.