Σε ένα ακατοίκητο νησί της Αδριατικής, μια γυναίκα γυμνή και ταλαιπωρημένη ζητούσε από έναν περαστικό ιερέα ένα ρούχο για να τη δει. Δίπλα της ζούσε τριάντα ολόκληρα χρόνια ο γιος της, αβάπτιστος, περιμένοντας πότε ο Θεός θα στείλει κάποιον λειτουργό στο έρημο εκείνο μέρος. Η οσία Άννα και ο γιος της Ιωάννης έζησαν κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο, ανάμεσα στον ένατο και τα μέσα του δέκατου αιώνα μετά Χριστόν.

Η αγία καταγόταν από τη Λάρισα και ανήκει στις πιο συγκινητικές μορφές της θεσσαλικής γης. Το συναξάρι της σώζεται σε έναν βατικανό κώδικα, ένα Μηνιαίο του Ιουνίου που χρονολογείται στον δέκατο έκτο αιώνα. Στα Συναξάρια της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως αναφέρεται καθαρά η μνήμη της οσίας μητέρας μας Άννας και του γιου της Ιωάννη.

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης την περιλαμβάνει επίσης στον Συναξαριστή του με σύντομους στίχους. Το κείμενο αποτελεί επιτομή της Διηγήσεως του Παύλου Μονεμβασίας, ο οποίος έζησε τον δέκατο αιώνα και κατέγραψε διηγήσεις για ενάρετους άντρες και γυναίκες της εποχής του. Αφορμή για τη συγγραφή του Βίου στάθηκε η συνάντηση του Παύλου με έναν ιερομόναχο, που του εκμυστηρεύθηκε ένα θαυμαστό περιστατικό από τα ταξίδια του.

Ο ιερομόναχος αυτός ταξίδευε διά θαλάσσης από τη Ρώμη προς την Κωνσταντινούπολη όταν έγινε αυτή η συνάντηση. Κάποια στιγμή οι σφοδροί άνεμοι ανάγκασαν το πλοίο να σταματήσει σε ένα ακατοίκητο και χέρσο νησί της Αδριατικής θάλασσας. Ο ιερομόναχος εκμεταλλεύτηκε τον αναγκαστικό ελλιμενισμό και θέλησε να περπατήσει στο εσωτερικό του ερημικού νησιού.

Δεν είχε προχωρήσει πολύ, όταν είδε μπροστά του τη σκιά ενός ανθρώπου γυμνού και ταλαιπωρημένου. Η μορφή τον παρακάλεσε να της ρίξει ένα από τα ρούχα του, γιατί ήταν γυναίκα γυμνή και δεν επιτρεπόταν να φανεί έτσι στην ιερατική του τελειότητα. Ο ιερομόναχος υπάκουσε αμέσως και της πρόσφερε ένα ένδυμα από τα δικά του.

Τότε η οσία στράφηκε προς την Ανατολή, γονάτισε και ευχαρίστησε τον Θεό που την αξίωσε να συναντήσει επιτέλους κάποιον ιερέα. Ο μοναχός θαύμασε με την ευλάβεια και τη σεμνότητα της άγνωστης ασκήτριας που του φανερώθηκε. Ο ιερομόναχος δεν έχασε την ευκαιρία και τη ρώτησε από πού κατάγεται και πόσος καιρός πέρασε αφότου εγκαταστάθηκε στο νησί.

Η οσία απάντησε πρόθυμα πως καταγόταν από την Ελλάδα και από την πόλη της Λάρισας, όπου είχε γεννηθεί. Οι γονείς της ήταν φτωχοί άνθρωποι και την άφησαν ορφανή σε πολύ μικρή ηλικία, χωρίς προστασία και χωρίς συγγενείς. Μετά τον θάνατο των γονιών της, κάποιος από τους άρχοντες της Λάρισας τη σπλαχνίστηκε και την πήρε στο σπίτι του.

Εκείνος ο ευγενικός άνθρωπος την ανέθρεψε και την μόρφωσε με επιμέλεια, σαν να ήταν δική του θυγατέρα. Ο Λαρισαίος άρχοντας εκτίμησε τις αρετές της Άννας και αποφάσισε να την δώσει νύφη στον γιο του. Δεν τον πείραξε καθόλου η φτώχεια της ούτε η ταπεινή της καταγωγή, όπως διηγήθηκε η ίδια στον μοναχό.

Η επιλογή αυτή όμως δυσαρέστησε βαθιά τους συγγενείς του γαμπρού, οι οποίοι αντέδρασαν έντονα και επίμονα. Ο νέος σύζυγος προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αποκρούει τις πιέσεις και τις γκρίνιες του περιβάλλοντος του. Έλεγε στους δικούς του πως ο πατέρας του δεν επέλεξε την κόρη για τον πλούτο ή την ευγενική καταγωγή.

Επέλεξε την Άννα για τις αρετές της κατά Θεόν, που αξίζουν περισσότερο από κάθε υλικό αγαθό αυτού του κόσμου. Επειδή όμως οι συγγενείς συνέχιζαν να αντιδρούν και η αγία έβλεπε τον άντρα της να θλίβεται, πήρε μια δύσκολη απόφαση. Έφυγε κρυφά από τη Λάρισα και ταξίδεψε με την οδηγία του Θεού, μέχρι που έφτασε στο έρημο νησί της Αδριατικής.

Τα προβλήματα της οσίας όμως δεν σταμάτησαν εκεί, γιατί ανακάλυψε πως βρισκόταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Κανένας άνθρωπος δεν ήταν δίπλα της να της συμπαρασταθεί στις δύσκολες ώρες της γέννας και της μοναξιάς. Ο γιος της γεννήθηκε στο έρημο εκείνο νησί και έζησε μαζί της τριάντα ολόκληρα χρόνια χωρίς ανθρώπινη συντροφιά.

Όλα εκείνα τα χρόνια η αγία παρακαλούσε τον Θεό να ελεήσει την ταπείνωση της και να στείλει κάποιον ιερέα. Ζητούσε να φωτιστεί ο γιος της με το άγιο βάπτισμα και να αξιωθούν της Θείας Κοινωνίας μαζί. Η προσευχή της εισακούστηκε επιτέλους μετά από τρεις δεκαετίες σιωπηλής αναμονής στην ερημιά.

Για τον λόγο αυτόν παρακάλεσε τον ιερομόναχο να επιστρέψει στο πλοίο και να φέρει την ιερατική του στολή. Του ζήτησε επίσης να φέρει άγιο άρτο, ώστε να φωτίσει τον γιο της και να τελέσει αγία λειτουργία. Από τον ευλαβή εκείνον ιερέα ζήτησε ακόμη κάτι σημαντικό, να μην αναγγείλει σε κανέναν τα σχετικά με αυτήν.

Ο ιερομόναχος έβαλε μετάνοια στην οσία και επέστρεψε στο πλοίο για να ετοιμάσει τα απαραίτητα. Προετοίμασε με ευλάβεια όσα χρειάζονταν για το μυστήριο της Βαπτίσεως και της Θείας Κοινωνίας χωρίς να μιλήσει σε κανέναν. Στη συνέχεια βγήκε ξανά από το πλοίο και ξεκίνησε να συναντήσει την οσία στο εσωτερικό του νησιού.

Εκείνη τον περίμενε και τον οδήγησε στο σημείο όπου βρισκόταν κρυμμένος ο γιος της. Η αγία ζήτησε από το παιδί της να φανερωθεί μπροστά στον ιερέα του Θεού και να τον προσκυνήσει. Του είπε με στοργή να βγει έξω και να τιμήσει εκείνον που ήρθε για να τον φωτίσει.

Ο γιος της φανερώθηκε υπάκουα και προσκύνησε με σεβασμό τον λειτουργό του Υψίστου, όπως τον είχε συμβουλεύσει η μητέρα του. Σε μια κοντινή πηγή ο ιερομόναχος κατήχησε και βάπτισε τον γιο της οσίας με την προσήκουσα τάξη. Σύμφωνα με τα Συναξάρια και τον Συναξαριστή του αγίου Νικοδήμου, του έδωσε το όνομα Ιωάννης.

Η Διήγηση του Παύλου Μονεμβασίας και κάποιες άλλες πηγές δεν παραδίδουν το όνομα του παιδιού. Μετά το μυστήριο της Βαπτίσεως ο ιερέας τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον ίδιο εκείνο τόπο της ερήμου. Μητέρα και γιος μετέλαβαν αμφότεροι του αχράντου σώματος και αίματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού με συγκλονιστική κατάνυξη.

Καθώς οι δύο άγιες μορφές ετοιμάζονταν να αποχωριστούν τον επισκέπτη τους, η οσία Άννα ζήτησε μια τελευταία χάρη. Τον παρακάλεσε να διηγηθεί όσα του φανέρωσε ο Κύριος, αλλά να αποκρύψει το νησί από κάθε πιθανό περίεργο. Ο ιερομόναχος δάκρυσε από συγκίνηση και προσκύνησε τον Θεό που κάνει θαυμαστά και παράδοξα έργα.