Τρεις Άγγελοι με μορφή ανθρώπων σταμάτησαν κάποτε μια νεαρή γυναίκα σε έναν δρόμο του Πόντου και της φανέρωσαν τρεις προφητείες για τον σύζυγό της. Αυτός ο σύζυγος ήταν ένας ολιγογράμματος νέος, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ένας από τους πιο φωτεινούς ιερείς της Χαλδίας και θα αποκαλούνταν νέος Χρυσόστομος. Γεννήθηκε στις δέκα Φεβρουαρίου του χίλια οκτακόσια τριάντα έξι μετά Χριστόν στο χωριό Λωρία του νομού Τραπεζούντος, από ευλαβείς γονείς, τον Τριαντάφυλλο και την Κυριακή.

Επειδή στο χωριό του δεν υπήρχε σχολείο, διδάχθηκε τα γράμματα από έναν εγγράμματο μέσα σε μόλις έξι μήνες, αποκαλύπτοντας από νωρίς σπάνια ευφυΐα. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών έχασε τον πατέρα του και αναγκάστηκε να ξενιτευτεί στα παράλια του Πόντου, αναζητώντας εργασία. Τον χειμώνα δούλευε σε αρτοποιείο και το καλοκαίρι σε γεωργικές εργασίες, μαθαίνοντας από μικρός τον κόπο και τη σκληρή ζωή.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών νυμφεύθηκε μια σεμνή και ευλαβή νέα, την Ελένη, με την οποία απέκτησε έναν γιο και αρκετές θυγατέρες. Έτσι ξεκίνησε την οικογενειακή του ζωή, αγνοώντας ακόμη το θείο σχέδιο που θα του φανερωνόταν στο επόμενο διάστημα. Κάποιο καλοκαίρι ο Ιωάννης και η Ελένη βάδιζαν με τα πόδια προς το χωριό τους, όταν συνάντησαν στον δρόμο τρεις αγνώστους με ανθρώπινη μορφή.

Οι τρεις άντρες κοίταξαν προσεκτικά τον Ιωάννη που προπορευόταν, χωρίς όμως να του απευθύνουν τον παραμικρό λόγο. Στη συνέχεια πλησίασαν τη σύζυγό του και ο πρώτος της φανέρωσε ότι οι χωριανοί περιμένουν τον Ιωάννη να γίνει ιερέας. Ο δεύτερος της είπε ότι μετά από τριάντα χρόνια θα αξιωθούν να προσκυνήσουν τους Αγίους Τόπους με ασφάλεια.

Ο τρίτος συμπλήρωσε ότι μετά την κοίμησή του ο σύζυγός της θα συναριθμηθεί με τους Αγίους της Εκκλησίας. Η Ελένη απόρησε και ρώτησε πώς γνωρίζουν οι άνθρωποι όσα πρόκειται να συμβούν μετά από τόσα έτη. Εκείνοι αποκάλυψαν ότι δεν είναι άνθρωποι αλλά Άγγελοι του Θεού, σταλμένοι για να μην αρνηθεί ο Ιωάννης τη χάρη της Ιερωσύνης.

Με φόβο και βαθιά συγκίνηση η πρεσβυτέρα απάντησε ότι ας γίνει το θέλημα του Θεού. Το χίλια οκτακόσια εβδομήντα, σε ηλικία τριάντα τεσσάρων ετών, ο Ιωάννης χειροτονήθηκε ιερέας από τον Μητροπολίτη Χαλδίας Γερβάσιο, εκπληρώνοντας πιστά την αγγελική πρόρρηση. Τοποθετήθηκε εφημέριος στο γενέθλιο χωριό του και λειτουργούσε στους ναούς του Αγίου Παντελεήμονος, της Υπεραγίας Θεοτόκου και στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου.

Αν και ολιγογράμματος, έμαθε άριστα την τάξη των Ακολουθιών και τα μυστικά της Ιερωσύνης από τους μοναχούς της περιοχής. Είχε σπάνιο χάρισμα στην ομιλία και όποιος συνομιλούσε μαζί του ένιωθε γαλήνη και χαρά μέσα στην ψυχή του. Όταν κήρυττε τον θείο λόγο, οι φράσεις του μετέδιδαν στους πιστούς γλυκύτητα και θεία χάρη.

Παρά την έλλειψη σπουδών, αναδείχθηκε σε σπουδαίο ιεροκήρυκα, γι αυτό οι άνθρωποι τον αποκαλούσαν νέο Χρυσόστομο. Ο πατήρ Ιωάννης αφιερώθηκε ολόψυχα στο ποιμαντικό έργο και αγωνιζόταν να τηρεί με ακρίβεια όλες τις εντολές του Θεού. Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του είχε η ελεημοσύνη, την οποία ασκούσε με πραγματική θυσιαστική διάθεση.

Αν και ο ίδιος ήταν μέτριος σε υλικά αγαθά, έτρεφε τους πεινασμένους, έντυνε τα φτωχά και ορφανά παιδιά και φιλοξενούσε τους ξένους στο σπίτι του. Βοηθούσε τους φτωχούς του χωριού να πληρώνουν τους φόρους τους και κατασκεύαζε δρόμους, γέφυρες και βρύσες για την κοινή ωφέλεια. Το χίλια οκτακόσια εβδομήντα επτά, κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο, ο καλός ποιμένας φρόντισε να μη λείψουν από τους χωριανούς του τα βασικά είδη διατροφής.

Έγραψε επιστολές σε γνωστούς του πλούσιους, συγκέντρωσε τα απαραίτητα και τα μοίρασε στους φτωχούς, σώζοντάς τους από βέβαιη πείνα. Η αρετή και οι φιλανθρωπίες του έγιναν γνωστές σε όλο τον Πόντο και οι άνθρωποι τον αποκαλούσαν νέο ελεήμονα. Είχε επίσης το σπάνιο χάρισμα να συμφιλιώνει ανθρώπους που είχαν έχθρα μεταξύ τους, λειτουργώντας ως ζωντανό ειρηνοδικείο της ιεράς Μητροπόλεως.

Όταν άτομα ή ολόκληρα χωριά κατέφευγαν στον Μητροπολίτη για διαφορές, εκείνος τους παρέπεμπε στον πατέρα Ιωάννη, αναγνωρίζοντας τη σοφία του. Έλεγε ότι θα τους συμβιβάσει εκείνος, επειδή έχει γλυκιά γλώσσα και πλούσια θεία χάρη μέσα του. Πραγματικά οι άνθρωποι έρχονταν σαν εχθροί ζητώντας εκδίκηση και έφευγαν σαν αδελφοί αγαπημένοι, ενωμένοι ξανά.

Ο ίδιος ο πατήρ Ιωάννης δοκιμάστηκε σκληρά όταν το ορφανό εγγονάκι του πέθανε από τον ξυλοδαρμό του δασκάλου στο σχολείο. Οι συγγενείς ζητούσαν εκδίκηση, όμως εκείνος προσευχήθηκε θερμά και κατόρθωσε να ειρηνεύσει τους επαναστατημένους και να αποφυλακίσει τον δάσκαλο. Το χίλια εννιακόσια, ακριβώς τριάντα χρόνια μετά την αγγελική πρόρρηση, ο πατήρ Ιωάννης μαζί με την πρεσβυτέρα Ελένη αξιώθηκαν να προσκυνήσουν τον Πανάγιο Τάφο και τον Γολγοθά.

Έμειναν έξι ολόκληρους μήνες στους Αγίους Τόπους και επέστρεψαν πλήρεις χάριτος στο χωριό τους. Η ευλογημένη πρεσβυτέρα Ελένη κοιμήθηκε στις είκοσι έξι Ιουλίου του χίλια εννιακόσια δύο, αφήνοντας πίσω της φωτεινή παρακαταθήκη πίστης. Ο ίδιος ο πατήρ Ιωάννης, αφού επί τριάντα τρία έτη ποίμανε θεαρέστως το λογικό του ποίμνιο, κοιμήθηκε εν Κυρίω στις δεκατρείς Ιουνίου του χίλια εννιακόσια τρία.

Ήταν ημέρα Παρασκευή και τάφηκε στον ναό του Αγίου Παντελεήμονος του χωριού του, ανάμεσα στα πνευματικά του τέκνα. Μετά τον ενταφιασμό μία νύφη του είδε το Άγιο Πνεύμα ως περιστερά να κατέρχεται επάνω στον τάφο του. Ύστερα από τρία χρόνια ο πατήρ Ιωάννης παρουσιάστηκε σε όνειρο σε μια γυναίκα ονόματι Παναγίλα και της ζήτησε την ανακομιδή των λειψάνων του.

Έτσι, στις επτά Οκτωβρίου του χίλια εννιακόσια έξι έγινε η ανακομιδή, με πλήθος θαυμαστών σημείων. Όταν πήγαν στο κοιμητήριο, είδαν τον πατέρα Ιωάννη να στέκεται επάνω από τον τάφο του με την ιερατική του στολή και να διαβάζει το Ευαγγέλιο. Το πρόσωπό του έλαμπε σαν ήλιος και τους προέτρεψε να σκάψουν αμέσως, για να φανερωθεί η ευωδία της αγιότητάς του.

Πολλοί άνθρωποι είχαν μαζευτεί γύρω και έβλεπαν την Παναγίλα να συνομιλεί, χωρίς να αντιλαμβάνονται με ποιον μιλούσε. Όταν βρήκαν τα ιερά λείψανα, διαπίστωσαν με βαθιά συγκίνηση ότι τα δύο του χέρια είχαν παραμείνει εντελώς άφθαρτα. Έκλαψαν από χαρά, προσκύνησαν με ευλάβεια και δόξασαν τον Θεό για το θαυμαστό σημείο της αγιότητάς του.

Το γεγονός διαδόθηκε γρήγορα στη Χαλδία και πλήθη πιστών, ολόκληρα χωριά με τους ιερείς τους, ακόμη και Τούρκοι αγάδες κατέφθαναν για προσκύνηση. Έφερναν λάδια και κεριά ως δώρα στον Άγιο, ομολογώντας με θαυμασμό ότι ο παπάς εφέντης ήταν άγιος και εν ζωή και μετά τον θάνατο. Έγιναν τότε πολυάριθμες θεραπείες ασθενών, οι οποίες ενίσχυσαν την πίστη ολόκληρης της περιοχής στη χάρη του νέου ελεήμονος.

Ο Άγιος φανερώθηκε σε όνειρο στη μητέρα ενός τρελού νέου από τη Μιχαήλοβα του Καυκάσου και την οδήγησε στη θεραπεία του παιδιού της. Συγκλονιστικό υπήρξε και το θαύμα σε μία αρμενική οικογένεια, της οποίας το μοναχοπαίδι ήταν άφωνο επί τέσσερα χρόνια εξαιτίας φόβου. Ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής και είχε προσπαθήσει μάταια στα Πανεπιστήμια της Τιφλίδας, ενώ η μητέρα κρυφά κατέφευγε σε εκκλησίες.

Όταν εκείνη πληροφορήθηκε για τα θαύματα του Αγίου, ζήτησε με πίστη χώμα από τον τάφο του και πότισε το παιδί της. Αμέσως το άφωνο παιδί άρχισε να μιλά καθαρά και η συγκλονισμένη μητέρα ανήγγειλε με χαρά το θαύμα στον άθεο σύζυγό της. Τότε και εκείνος πίστεψε, μετανόησε ειλικρινά και ευχαρίστησε από καρδιάς τον Θεό για το ανέλπιστο δώρο.

Οι απόγονοι του Αγίου ήρθαν αργότερα πρόσφυγες στην Ελλάδα και έφεραν μαζί τους το χέρι και την κάρα του. Η εγγονή του Αναστασία διηγήθηκε ότι το χίλια εννιακόσια τριάντα ένας νεαρός γιατρός στη Θεσσαλονίκη είχε παραλύσει εντελώς από τα χέρια. Όταν προσκύνησε με πίστη τα λείψανα του παππού της, κίνησε τα παράλυτα χέρια του και τα έσφιγγε δακρυσμένος στο στήθος του.