Δέκα ολόκληρους αιώνες η ψηφιδωτή μορφή της Θεοτόκου στέκεται όρθια πάνω από την Αγία Σοφία του Κιέβου, αλώβητη μέσα σε πολέμους και καταστροφές. Ο ναός γκρεμίστηκε πολλές φορές, η πόλη πληγώθηκε ξανά και ξανά, η εικόνα όμως έμεινε ανέπαφη στη θέση της. Πρόκειται για ψηφιδωτή εικόνα του ενδέκατου αιώνα, στον τύπο της Παναγίας των Βλαχερνών, τοποθετημένη πάνω από την κεντρική Αγία Τράπεζα του περίφημου καθεδρικού ναού.

Η μνήμη της τιμάται την Κυριακή των Αγίων Πάντων, ημέρα κατά την οποία ολόκληρη η Εκκλησία αναπέμπει ευχαριστία για όλους τους αγίους της. Η Παναγία εικονίζεται ολόσωμη σε χρυσό βάθος, με τα χέρια υψωμένα σε στάση δέησης, όπως η αρχαία προσευχόμενη μορφή της Ορώσας. Στέκεται πάνω σε τετράγωνο χρυσό βάθρο, που θυμίζει ακλόνητο θεμέλιο για όσους καταφεύγουν στη σκέπη της.

Σε ορισμένες παραλλαγές αυτού του τύπου, αν και όχι στο ψηφιδωτό του Κιέβου, ο Χριστός παρουσιάζεται μέσα σε ωοειδή ή κυκλική δόξα, σύμβολο του ουράνιου φωτός. Η σύνθεση συνδυάζει με μοναδικό τρόπο την ιερότητα του χώρου, τη μεγαλοπρέπεια της τέχνης και τη βαθιά πίστη του πιστού λαού στην προστασία της Μητέρας του Θεού. Η εικόνα ονομάστηκε Ακαταμάχητο Τείχος, επειδή για δέκα αιώνες παραμένει άθικτη, παρά τις επανειλημμένες καταστροφές του ναού και της πόλεως του Κιέβου.

Έχει διασωθεί μάλιστα μια αρχαία περιγραφή της, που αποτυπώνει με ζωντάνια την εμφάνιση και τον συμβολισμό της θαυματουργής μορφής. Η περιγραφή μιλά για ένα γιγάντιο ολόσωμο πορτραίτο της Θεοτόκου, που στέκεται πάνω σε χρυσή πέτρα ως ακλόνητο θεμέλιο για όλους όσοι καταφεύγουν στη σκέπη της. Φοράει χιτώνα γαλάζιο και κόκκινη ζώνη, από την οποία κρέμεται κεντημένο ύφασμα.

Με αυτό το ύφασμα, σύμφωνα με την παράδοση, σκουπίζει τα αμέτρητα δάκρυα των ανθρώπων που τρέχουν κοντά της. Η μορφή της δηλώνει σταθερότητα, μητρική στοργή και ακαταμάχητη προστασία ταυτόχρονα. Ο πιστός που στέκεται μπροστά στο ψηφιδωτό αισθάνεται πως δεν βλέπει απλώς μια εικόνα, αλλά μια ζωντανή παρουσία που δέεται για την πόλη.

Το χρυσό βάθος υπογραμμίζει την ουράνια διάσταση, ενώ τα ανυψωμένα χέρια συνδέουν τη γη με τον θρόνο του Θεού. Έτσι το βλέμμα του προσκυνητή ανυψώνεται, η καρδιά του ησυχάζει και η εμπιστοσύνη του στη μεσιτεία της Θεοτόκου στερεώνεται μέσα στους αιώνες της εκκλησιαστικής ιστορίας. Η ονομασία της εικόνας ως Ακαταμάχητο Τείχος συνδέεται με πολλές πιθανές πηγές, βιβλικές, υμνογραφικές και τοπικές της παραδόσεως του Κιέβου.

Ο προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ ψάλλει στους ψαλμούς πως ο Θεός βρίσκεται στο μέσον της πόλεώς του, η οποία δεν θα σαλευθεί ποτέ. Ο Θεός θα τη βοηθήσει με το πρόσωπό του, όπως διαβάζουμε στον τεσσαρακοστό πέμπτο ψαλμό κατά την εκκλησιαστική αρίθμηση. Ο προφήτης Αμώς αναφέρει επίσης πως ο Κύριος του έδειξε όραμα και ιδού, στεκόταν πάνω σε τείχος αδαμάντινο και ακατάβλητο.

Η εικόνα της Θεοτόκου ως τείχους περνά και μέσα στον Ακάθιστο Ύμνο, εκεί όπου η Εκκλησία την υμνεί ως ακαταμάχητο τείχος των βασιλείων. Στον δωδέκατο οίκο του ύμνου ακούγεται καθαρά το χαιρετιστήριο εκείνο που τη χαιρετίζει ως ακαταμάχητο τείχος. Σύμφωνα τέλος με την παράδοση του Κιέβου, οι τοίχοι του καθεδρικού ναού δεν θα γκρεμιστούν ποτέ, όσο τα χέρια της Παναγίας παραμένουν υψωμένα πάνω από την Αγία Τράπεζα.