Shën Ahmet Udhëtari, Neomartir nga Kostandinopoja

Kur shkruesi turk i llogaritarit kryesor në Kostandinopojë foli me skllaven e tij të re ruse, ai ndjeu një aromë të papërshkrueshme që dilte nga goja e saj. Ajo e shtënë misterioze myshku u bë fillimi i një udhëtimi që e çoi te Krishti dhe më në fund në prerjen e kokës për hir të besimit. Ahmedi, i njohur edhe si Ahmedi, erdhi nga Kostandinopoja dhe shërbeu si shkrues te llogaritari kryesor, i cili quhej deuteri. Ai ishte turk me origjinë dhe mysliman nga feja, me një pozicion të rëndësishëm në shoqërinë osmane të kryeqytetit. Në shtëpinë e tij ai kishte dy skllevër rusë, të cilët mbetën të krishterë ortodoksë pavarësisht skllavërisë së tyre. Të renë e mbante si shoqëruese, pasi vetë nuk ishte i martuar, ndërsa plaka shërbente në punët e shtëpisë. Ai i dha leje plakës që të shkonte normalisht në kishë në festat e mëdha të krishtera. Kur kthehej nga Hyjnore Liturgji, ajo sillte gjithmonë ujin e ri anti-dhuratë dhe shpeshherë të shenjtë. Skllavja e re hëngri kundërhelmin dhe piu ujin e shenjtë brenda shtëpisë, pa pasur aspak frikë nga i zoti. Ahmeti nuk mund të shpjegonte aromën e çuditshme që dilte çdo herë nga goja e skllavit të tij të ri. Kështu që ai këmbënguli të dinte se çfarë hante ajo, pasi asnjë ushqim në shtëpi nuk garantonte një myshk kaq karakteristik. Skllavi në fillim as nuk e kuptoi nga vinte aroma dhe u përgjigj se ajo nuk hante asgjë të veçantë. Por shqetësimi i Ahmetit u rrit, sepse aroma mbeti e vazhdueshme dhe e pandërprerë në bisedat e tyre. Një ditë e reja kuptoi se gjithçka nisi me anti-dhuratën që i solli plaka. Kështu ai i shpjegoi qartë se po hante bukë të shenjtëruar, të cilën Patriarku ose priftërinjtë ua shpërndajnë besimtarëve pas Liturgjit Hyjnore. Ai shtoi gjithashtu se shumë herë ka pirë edhe ujë të shenjtë, ujë të bekuar me dëshirën e Kishës. Ahmedi dëgjoi me mosbesim dhe pyeti se si mund të ndodhte një mrekulli e tillë në këtë bukë të përulur. Ajo u përgjigj se feja e krishterë është e gjallë dhe se Krishti ende po bën mrekulli në Kishën e tij edhe sot e kësaj dite. Më pas, skllaveja e re foli me zjarr për Krishtin, Birin e Perëndisë, i cili zbriti nga qielli dhe u bë burrë për të shpëtuar njerëzit nga mëkati. Ai i tregoi atij për mrekullitë e panumërta që kreu në tokë dhe veçanërisht kryqëzimin e padrejtë nga Judenjtë dhe Ringjalljen e tij në ditën e tretë. Ai gjithashtu i tha se uji i shenjtërimit nuk ndryshon, as nuk bëhet pis me kalimin e viteve dhe se të krishterët e mbajnë në ikonostasin e tyre. Ahmeti u habit dhe u largua, por pa i hequr nga mendja atë që kishte dëgjuar. Kaluan disa ditë dhe netë me mendimet e tij të kthyera në ato fjalë të skllavit të ri ortodoks. Më në fund ai vendosi ta shqyrtojë këtë ngjarje paradoksale me sytë e tij. Ai veshi rrobat e krishtera për të mos u njohur dhe u drejtua për në kishën e Patriarkanës. Ai donte të shikonte nga afër se si bëhet Liturgji Hyjnore e të krishterëve dhe çfarë fsheh ky adhurim misterioz. Kështu ai hyri në hapësirën e shenjtë, me zemrën plot pyetje dhe agjitacion të fshehtë për atë që do të përballej. Teksa qëndronte brenda tempullit dhe shikonte Hyjnoren e Liturgjisë, pa pamje jashtë mendjes së tij. Ai pa priftin duke ecur drejt Portës së Bukur të ngritur nga dyshemeja e tempullit dhe të larë tërësisht në dritë. Ai gjithashtu pa Patriarkun duke lëshuar rreze drite nga gishtat e tij sa herë që bekonte të krishterët besnikë. Rrezet binin mbi kokat e të gjithë ortodoksëve që qëndronin rreth tij me nderim dhe rrëmbim. Por ajo që e tronditi ishte se koka e tij mbeti e errët dhe jashtë këtij shkëlqimi hyjnor. Edhe pse skena u përsërit dy dhe tre herë, rezultati ishte gjithmonë i njëjtë për të. Pastaj i erdhën në kujtesë të gjitha fjalët e robit të tij për besimin e gjallë të të krishterëve. Ai mendoi me mallëngjim se ajo kishte të drejtë dhe ndjeu një gëzim brenda tij që nuk e kishte njohur kurrë. Duke u larguar nga tempulli, ai mendoi se nuk ishte më Ahmedi i vjetër, por një njeri tjetër, i rilindur në dritë. Pa hezituar më, Ahmeti shkoi fshehurazi te prifti i zonës së tij dhe kërkoi të pagëzohej në emër të Trinisë së Shenjtë. Prifti pa pendimin e tij dhe vendimin e palëkundur, e katekizoi me kujdes dhe kreu sakramentin e shenjtë. Fatkeqësisht, emri i krishterë që iu dha në pagëzim nuk ka mbijetuar deri në ditët tona, sepse pakkush e dinte atë. Më pas ai jetoi një jetë të virtytshme, i komunikoi Misteret e Papërlyera me emocion dhe mori antidot dhe shenjtërim si një besimtar i vërtetë. Por ai mbeti një kriptokristian deri në fund, pasi rrëfimi do të nënkuptonte vdekjen e menjëhershme në kryeqytetin osman. Një ditë ai ishte në një mbledhje zyrtare të magnatëve myslimanë të Kostandinopojës, pasi ai vetë ishte një anëtar i pasur dhe elitar i shoqërisë. Kur e pyetën se cila është gjëja më e madhe në botë, ai u përgjigj me zë të lartë se gjëja më e madhe nga të gjitha është besimi i të krishterëve. Ky rrëfim goditi akord me ish-bashkëfetarët e tij, ndërsa ai vetë filloi të kontrollonte me forcë gabimin e tyre. Zoti vendas urdhëroi arrestimin e tij dhe, pas torturave, atij iu pre koka në vendin e Keaphane Baxe, më 3 maj të vitit 1682 pas Krishtit.