Oshënar Porphyrios Kausokalyviti, plaku mendjemprehtë i dashurisë

Vetëm dymbëdhjetë vjeç, Evangelos i vogël u largua fshehurazi nga shtëpia e tij dhe u nis për në malin Athos. Disa vjet më vonë, në shkretëtirën e Kausokalyvia, Zoti i dha atij dhuratën e rrallë të mprehtësisë, duke shënuar një rrugë të tërë shenjtërie. Ai lindi më 7 shkurt 1966, në fshatin Shën Joani të Karistisë, në Evia. Prindërit e tij, Leonidas Bairaktaris dhe Eleni, nga familja Lamprou, ishin njerëz të devotshëm dhe të devotshëm, me një jetë të thellë kishtare. Babai i tij shërbente si kantor në fshat dhe ishte takuar personalisht me Shën Nektarin, një fakt që shënoi të gjithë familjen. Familja ishte e madhe dhe varfëria e madhe, pasi prindërit kishin vështirësi të ushqenin fëmijët e tyre. Kështu babai u detyrua të emigrojë në Amerikë, ku punoi shumë në ndërtimin e Kanalit të Panamasë. Evangjelosi i vogël, fëmija i katërt në familje, kujdesej për delet në mal dhe mbaroi vetëm klasën e parë të shkollës fillore. Në moshën shtatë vjeçare u detyrua të largohej në Kalkidë për të punuar. Ai punoi dy-tre vjet në një dyqan dhe më pas shkoi në Pire, ku punoi edhe dy vjet në dyqanin ushqimor të një të afërmi. Në moshën dymbëdhjetë vjeç, ai u nis fshehurazi në malin Athos, me dëshirën për të imituar Shën Joaniin e Kalivitit, jetën e të cilit e kishte lexuar me emocion të thellë. Hiri i Zotit e çoi në kasollen e Shën Gjergjit të Kaufsokalyvia, pranë dy pleqve të rreptë, shpirtërorit Pandelimoni dhe priftit Joannikios, të cilët ishin vëllezër në mish. I riu Evangjelos iu përkushtua pleqve me dashuri të madhe dhe një shpirt bindjeje absolute, pavarësisht rreptësisë së tyre. Në moshën katërmbëdhjetë vjeç u bë murg dhe mori emrin Nikita. Dy vjet më vonë ai mori formën e madhe dhe engjëllore, ndërsa pak më vonë Zoti i dha dhuratën e mprehtësisë. Megjithatë, në moshën nëntëmbëdhjetë vjeç u sëmur rëndë dhe u detyrua të largohej përgjithmonë nga mali Athos. Më pas u kthye në Evia dhe u tërhoq në manastirin e Shën Charalambous të Lefkos. Në vitin 1926, në moshën njëzet vjeçare, shugurohet meshtar në Shën Charalambos Kymis nga Porfiri i Tretë, kryepeshkop i Sinait, i cili i dha edhe emrin Porfiri. Në moshën njëzet e dy vjeçare mori detyrën e shpirtërores dhe rrëfimtarit. Pak më vonë ai u bë arkimandrit dhe për një kohë shërbeu si famullitar në Tsakaios, një fshat në Evia. Ai qëndroi në manastirin e Shën Charalambous për dymbëdhjetë vjet, duke i shërbyer pa u lodhur popullit si baba shpirtëror dhe rrëfimtar. Më pas jetoi për tre vjet në Ano Vathia, në manastirin e braktisur të Agios Nikolaos. Në vitin 1940, në prag të hyrjes së Greqisë në Luftën e Dytë Botërore, plaku u dërgua në Athinë. Atje ai mori detyrën e priftit dhe shpirtëror në Poliklinikën e Athinës, ku u shërbente pacientëve me vetëmohim. Siç tha vetë me emocion, jetoi aty tridhjetë e tre vjet si të ishte një ditë e vetme. Ai iu përkushtua me gjithë shpirt punës shpirtërore, duke ia lehtësuar dhimbjen dhe sëmundjen çdo personi që i afrohej. Në vitin 1955 u vendos në Kallisia, ku mori me qira nga manastiri i shenjtë i Pentelisit manastirin e vogël të Shën Nikollës. Zonën bujqësore përreth e kultivoi me shumë zell dhe njëkohësisht vazhdoi pasurisht punën e tij shpirtërore ndaj popullit. Turmat e besimtarëve gjetën ngushëllim dhe shërim shpirti pranë plakut të ndritur dhe të përulur. Në verën e vitit 1979 u vendos në Milesi, me ëndrrën për të ndërtuar një manastir kushtuar Shndërrimit të Shpëtimtarit. Në fillim ai jetoi në një karvan, në kushte veçanërisht të pafavorshme, dhe më pas në një qeli të thjeshtë prej blloqe betoni. Atje ai i duroi me qetësi sprovat e shumta të shëndetit të tij të rënduar, pa u ankuar kurrë. Nëntëmbëdhjetë e tetëdhjetë e katër u transferuan në një ndërtesë të manastirit në ndërtim, për të mbikëqyrur punën. Edhe pse tani ishte shumë i sëmurë dhe i verbër, ai punoi pa u lodhur dhe pa u lodhur drejt përfundimit të ëndrrës së tij të shenjtë. Më njëzet e gjashtë shkurt 1999 u themelua kisha katolike e Manastirit të Shpërfytyrimit të Shpëtimtarit. Kështu plaku kishte të drejtë të shihte me sytë e zemrës ëndrrën e tij të realizuar. Në vitet e fundit të jetës së tij tokësore ai filloi të përgatitej në heshtje për gjumin e tij. Ai dëshironte me zjarr të tërhiqej në Kavsokalyvia e tij të dashur, në malin Athos. Aty, fshehurazi dhe në heshtje, ashtu siç kishte jetuar gjithë jetën, donte t'ia dorëzonte shpirtin Dhëndrit qiellor. Shumë herë të afërmit e dëgjuan të thoshte se tani që është plakur dëshiron të shkojë atje lart dhe të vdesë. Në të vërtetë, në qershor të vitit 1991, duke ndjerë fundin e tij dhe duke mos dashur të varrosej me nderime, u nis për në kasollen e Shën Gjergjit në Kausokalyvia. Në të njëjtin vend ai kishte qenë murg rreth shtatëdhjetë vjet më parë, kur ishte ende një i nënshtruar i vogël. Në orën katër e tridhjetë e një të mëngjesit të datës së dytë të dhjetorit të vitit nëntëmbëdhjetë nëntëdhjetë e një ai ia dorëzoi shpirtin Zotit me përulësi. Fjalët e fundit të dëgjuara nga goja e tij ishin nga lutja kryepriftërore e Krishtit, të cilin ai e donte aq shumë. Ai përsëriti me emocion fjalët inina soin en, duke kërkuar unitetin e të gjithëve në Krishtin. Kanonizimi i tij u krye nga Sinodi i Shenjtë i Patriarkanës Ekumenike, në mbledhjen e datës njëzet e shtatë nëntor, dymijë e trembëdhjetë. Karakteristikat kryesore të plakut ishin përulësia e skajshme, dashuria e përsosur për Krishtin dhe njerëzit e tjerë, durimi i paprekshëm në vuajtje dhe ndjenja e thellë se ai i përket në mënyrë të pandashme Kishës së Krishtit. Ai jetoi gjithë jetën e tij si një martir i përulur i dashurisë, gëzimit dhe pavdekësisë në Krishtin.