Bariu i Madh i Egjiptit

Kur nëna e tij arriti nga larg për ta përqafuar, ai nuk pranoi të hapte derën e qelisë. Por ai i premtoi asaj diçka të paimagjinueshme, se do ta shihte në jetën e përjetshme, nëse ajo tani do ta duronte privimin. Bariu lindi në Egjipt rreth treqind e dyzet pas lindjes së Krishtit. Së bashku me dy vëllezërit e tij më të vegjël, Anub dhe Paisi, ai shkoi në një manastir në shkretëtirën egjiptiane. Aty që të tre morën formën engjëllore dhe filluan stërvitjen e tyre të vështirë. Kaluan vite pa i parë të tyret dhe nëna i kërkonte me dhimbje. Ai qëndroi pranë tempullit dhe priti që t'i takonte në kohën e lutjes. Sapo e panë, vrapuan prapa dhe u mbyllën në qeli. Gruaja po i binte derës dhe po qante me hidhërim për një kohë të gjatë. Abba Anubius, duke parë dhimbjen e nënës, iu lut Bariut që t'i përgjigjej më në fund. Pastaj shenjtori iu afrua derës dhe pyeti nënën e tij me zë të fortë. Ai i shpjegoi asaj se takimi i vërtetë nuk përshtatet brenda kufijve të ngushtë të jetës sonë kalimtare. Kështu ai i tha asaj se nëse ajo pranonte të mos i shihte këtu, ajo patjetër do t'i shihte në mbretërinë qiellore. Plaka uli kokën, u ngushëllua thellë dhe u largua me shpresë, duke preferuar takimin e përjetshëm. Që nga ajo ditë Pastori iu përkushtua edhe më intensivisht agjërimit, lutjes së pandërprerë dhe luftës së vështirë shpirtërore. Ai e zbuti trupin e tij si rob, ia nënshtroi shpirtit dhe u ngjit në mënyrë të qëndrueshme në majat e apatisë. Ai shpejt u bë një fener për të gjithë etërit e shkretëtirës dhe u lavdërua për përulësinë e tij të thellë. Kur zoti vendas donte ta vizitonte, plaku u trazua brenda dhe nuk pranoi. Ai kishte frikë se nëse do të nderohej nga të fuqishmit, do të humbiste qetësinë dhe hirin e përulësisë. Zoti ishte i hidhëruar dhe besonte se mëkatet e tij e privuan atë nga një njeri i Perëndisë. Por ai mendoi një hile dhe arrestoi djalin e motrës së shenjtorit si fajtor të supozuar. Kështu ai shpresonte se Bariu do të nxitonte të ndërmjetësonte për nipin e tij. Motra e shenjtorit vrapoi në shkretëtirë dhe po përplaste derën duke qarë me hidhërim për fëmijën e saj. Kur nuk mori përgjigje, ai u sulmua me fjalë të ashpra dhe e quajti atë një baba të pamëshirshëm dhe zemërgur. Shenjtori e dërgoi dishepullin për t'i thënë se Bariu nuk ka fëmijë dhe nuk i vjen keq për asnjë të afërm. Kur zoti mësoi të gjitha faktet, ai këmbënguli që të paktën një letër nga plaku për ta liruar të riun. Shumë më pas iu lutën Bariut të shkruante një shënim të vogël dhe ta shpëtonte fëmijën nga burgu. Plaku shkroi me fjalë të shkurtra dhe të mençura, duke kërkuar shqyrtimin e drejtë dhe ligjor të çështjes nga autoritetet. Nëse i riu ishte fajtor për vdekje, le të dënohet, që të shmangë ferret e përjetshme. Por nëse nuk ishte, le të dënohet sipas ligjit dhe le të shkojë i lirë. Sundimtari admiroi maturinë dhe virtytin e njeriut, e njohu atë si një shërbëtor të vërtetë të Zotit. Menjëherë e la të lirë nipin dhe e kuptoi se kush ishin në të vërtetë besnikët e asaj shkretëtirë. Ai gjithmonë u mësoi nxënësëve të tij përulësinë përmes tregimeve të thjeshta dhe bindëse, të nxjerra nga përvoja shumëvjeçare në shkretëtirë. Ai tregonte historinë e një murgu egjiptian, i cili jetoi për një kohë pranë Konstandinopojës, në një vetmi të përulur. Perandori i devotshëm Teodosi i Riu e vizitoi i veshur si një ushtar i thjeshtë, për të mos u parë. Plaku e priti pa e njohur, i ofroi bukë të thatë me kripë dhe pak ujë të pastër. Kur mbreti zbuloi identitetin e tij, ai rrëfeu se nuk kishte shijuar kurrë një ushqim kaq të ëmbël në pallate. Shenjtori shpjegoi se ushqimi i vetmuar bekohet nga lutja dhe prandaj bëhet i shijshëm dhe i ngopshëm. Pak më vonë, për të mos u krenuar me nderin mbretëror, plaku u largua fshehurazi dhe u kthye në Egjipt. Me këtë tregim, Bariu i mësoi dishepujt e tij që të shmangnin lavdërimet e kota dhe nderimet njerëzore. Ai gjithashtu tha se kush ia mbulon mëkatin vëllait të tij, edhe Zoti e mbulon atë. Shtoni se askush nuk duhet t'i besojë lehtë fjalët e këqija, madje as ato që ai mendon se ka parë me sytë e tij. I shihte me sy të kthjellët pasionet e shpirtit dhe i shëronte me fjalë të thjeshta e të gjalla. Kujtdo që kërkonte një mënyrë për t'u penduar, ai i përgjigjej se mjaftojnë tri ditë, nëse zemra pendohet plotësisht. Një tjetri ai i shpjegoi se llogaritjet e liga janë si zjarri, i cili shuhet nga uji i lutjes së zjarrtë. Ai tha gjithashtu se përulësia, durimi dhe aftësia dalluese janë tre themelet e jetës së vetmuar. Një shembull bujarie u soll nga Noeu, durimi nga Jobi dhe aftësia dalluese nga profeti Daniel. Ai mësoi se murgu duhet të urren dy gjëra, pjesën tjetër të mishit dhe kotësinë. Kur dëgjoi për një vëlla që agjëroi gjashtë ditë të tëra, por ishte vazhdimisht i inatosur, u mërzit shumë. Ai komentoi se mësoi të agjëronte për një javë, por nuk e mbajti dot zemërimin as edhe një ditë. Pyetjes se a është më mirë heshtja apo e folura, ai u përgjigj me urtësi dhe ekuilibër. Ai që flet për hir të Zotit bën mirë dhe ai që hesht për hir të Zotit bën po aq mirë. Shtoni se kushdo që flet shumë, por nuk kritikon askënd, në fakt hesht përpara Zotit. Shenjtori tha gjithashtu se e keqja nuk mposhtet kurrë nga e keqja tjetër, por vetëm nga mirësia. Kur arriti një herë me dishepujt e tij në një manastir, një plak i vendit ishte xheloz për pritjen që iu bë. Ai dëgjoi fjalë të hidhura kundër tij, por nuk u zemërua dhe nuk u largua nga ai vëlla jobesimtar. Mori pak ushqim dhe verë me vete dhe me përcjelljen e tij shkoi në qelinë e plakut. Kur dishepulli i plakut refuzoi hyrjen, Bariu qëndroi me durim nën diellin e nxehtë të shkretëtirës. Nuk shqiptoi asnjë ankesë, as një fjalë të hidhur për vëllain që po i largonte. Më pas, plaku u përkul nga poshtërimi i tij, hapi derën dhe i priti me dashuri. Ai rrëfeu se ajo që kishte dëgjuar për Bariun ishte e vërtetë, por veprat e tij ishin njëqind herë më të mëdha. Që nga ajo kohë marrëdhënia e tyre u bë paqësore dhe vëllazërore, pa asnjë gjurmë xhelozie apo inati. Kështu shenjtori mësoi jo vetëm me fjalë, por mbi të gjitha me vetë jetën e tij. Një herë një murg erdhi nga larg për të dëgjuar ngushëllimin e Bariut të shenjtë. Ai filloi të flasë për kuptimet e larta të Shkrimit të Shenjtë dhe misteret qiellore, duke kërkuar interpretime të vështira. Plaku ktheu fytyrën dhe heshti, duke mos dhënë as më të voglin përgjigje. Kur murgu i trishtuar e pyeti pse heshtte, dishepulli i plakut shpjegoi arsyen. Ai tha se shenjtori nuk flet për gjërat qiellore, por për pasionet e shpirtit dhe dobësitë e mishit. Më pas vizitori u përul dhe pyeti se si mposhten pasionet që luftojnë zemrën e njeriut. Shenjtori u kthye me një fytyrë të gëzuar dhe i foli për një kohë të gjatë me ëmbëlsi dhe urtësi të frymëzuar hyjnore. Një herë tjetër Abba Isaku e gjeti atë si në ekstazë dhe e pyeti se ku po i shkonte mendja. Plaku iu përgjigj se mendja e tij ishte aty ku qëndronte Hyjlindëse duke qarë pranë kryqit. Bariu i shenjtë e zuri gjumi paqësisht rreth katërqind e pesëdhjetë pas lindjes së Krishtit, në moshën njëqind e dhjetë vjeç. Kisha e quajti atë të Madh për përulësinë e thellë dhe përpjekjet e tij asketike deri në fund. Tani më lejoni ta ruaj dhe vërtetoj këtë: Emri përfundimtar i skedarit: `08_27_Oshënar_Poimin_o_Megas_Hellenic_Kathara. txt` Unë dorëzoj tekstin përfundimtar siç tregohet më sipër, gati për t'u ruajtur si `. txt` me emrin e skedarit të specifikuar. Tregimi përmban 7 seksione, secila brenda gamës së fjalëve 190–210, me grepin e nxjerrë nga dy fakte konkrete burimore: udhëtimi i nënës për të parë djemtë e saj dhe premtimi i shenjtorit për takimin në jetën e përjetshme.