Në murin e katolikonit të Manastirit të Iberonit ka një mbishkrim që thotë se kolonat do të mbeten të panjollosura gjatë shekujve. Nën të firmos murgu Gjergj Gjeorgjiani, Themeluesi, igumeni i tretë i këtij manastiri historik të Athosit. Sipas disa traditave, Gjergji ishte nipi i Shën Joaniit, themeluesit dhe abatit të parë të Manastirit Iberon. Ai mori përsipër administrimin e vëllazërisë kur Shën Euthymios u largua nga manastiri dhe filloi pelegrinazhin e tij në Jeruzalem. Përgjegjësia që ra mbi supet e tij ishte e madhe, pasi manastiri në atë kohë kishte nevojë për një drejtim solid shpirtëror dhe ndërtimor. Me iniciativën dhe mbikqyrjen e tij, u përfundua katolikoni madhështor, kushtuar Fjetjes së Zojës së Bekuar, zemrës së përkushtuar të Manastirit Iberon. Që atëherë e tutje populli e quajti Themelues, sepse ai ndërtoi gur më gur tempullin që qëndron edhe sot. Murgjit gjeorgjian e lidhën përgjithmonë emrin e tij me këtë ndërtesë të shenjtë. Jeta e tij ka qenë një ofertë e heshtur dashurie për Hyjlindësen dhe baballarët e Athosit. Reputacioni i virtytit dhe maturisë së tij i kaloi shpejt kufijtë e malit Athos dhe arriti në Kostandinopojë. Në oborrin perandorak të Bizantit, Abati Gjergji u prit me nder të madh dhe respekt të thellë nga mbretër dhe zotër. Për një periudhë të gjatë të jetës së tij ai gëzoi besimin dhe vlerësimin e atyre që mbanin pushtetin në duart e tyre. Por zilia përsëri gjeti një mënyrë për të strehuar në zemrat e njerëzve që nuk mund ta duronin projeksionin e saj. Kundër tij u thurën shpifje të organizuara dhe akuza të rreme, më të rëndat nga të gjitha ato të tradhtisë ndaj perandorisë. Kështu abati, i cili kishte ndërtuar një tempull dhe shpirtra, u internua në ishullin e largët të Monovatia. Atje, në vetminë e mërgimit, vazhdoi lutjen dhe durimin si murg i vërtetë i Krishtit. Në këtë ishull ai ia dorëzoi shpirtin Zotit, në vitin njëmijë e njëzet e nëntë nga lindja e Shpëtimtarit. Gjumi i tij i fundit vulosi një rrugëtim plot mundime, persekutime dhe besnikëri të pandërprerë ndaj Hyjlindëses dhe manastirit të tij. Mërgimi i abatit Gjergji doli të ishte katastrofik për të gjithë Manastirin Iberon dhe vëllazërinë e tij. Menjëherë pas largimit të tij, vetë persekutorët e tij u kthyen kundër thesareve të manastirit me një humor grabitqar. Ata sekuestruan dhe përdhosën reliket e shenjta dhe sendet me vlerë që baballarët e shenjtë kishin fituar me gjak e djersë ndër vite. E gjithë ajo pasuri dashurie dhe sakrifice u bë plaçkë e njerëzve pa frikën e Zotit dhe pa turp. Manastiri mbeti për një kohë të gjatë i zhveshur nga reliket e tij dhe i plagosur thellë në shpirt. Megjithatë, Zoti nuk i braktisi kurrë murgjit që iu besuan mbrojtjes së Hyjlindës. Më vonë, në vitet e perandorit të devotshëm Michael, drejtësia u rivendos dhe prona e ligjshme iu kthye manastirit. Murgjit gjeorgjianë nuk e harruan kurrë abatin e tyre të dashur, i cili u varros në Monovatia e largët. Me nderim ata udhëtuan në ishullin e mërgimit dhe i sollën mbetjet e tij të padurueshme në malin Athos. Aty, në manastirin që kishte ndërtuar, i varrosën në një varr mermeri si bekim të përjetshëm.