Dyzet e pesë të krishterë u paraqitën para sundimtarit Lisias dhe kërkuan të dëshmonin për Krishtin pa asnjë detyrim. Kur u prenë duart dhe këmbët, njëri prej tyre, Sisinius, hapi një shkëmb me lutjen e tij dhe një burim uji i mrekullueshëm shpërtheu. Në vitet e perandorit Licinius, i cili bashkëmbretëroi me Kostandinin e Madh në lindje, shpërtheu një persekutim mizor kundër besimtarëve në të gjithë territorin. Dekreti arriti edhe në Nikopolis në Armeni, ku paganët po përgatisnin tortura të tmerrshme për ata që refuzonin t’u bënin flijime idhujve. Pastaj dyzet e pesë burra, shumë prej tyre të dalluar për lindjen dhe arsimimin e tyre, vendosën të mos prisnin arrestimin. Në krye ishin Leontius, Maurice, Daniel, Antonius dhe Aleksandri, njerëz të dalluar për jetën e tyre të virtytshme dhe paturpësinë e tyre. Të gjithë së bashku u paraqitën te sundimtari i krahinës armene dhe rrëfyen me një zë se ishin të krishterë. Lisia u mrekullua nga simpatia dhe trimëria e kaq shumë njerëzve që marshuan me dëshirë drejt martirizimit. Ai i pyeti se nga vinin dhe kush i mësoi të mos adhuronin perënditë e perandorisë. Aleksandri u përgjigj se kjo tokë ishte atdheu i tyre, por babai i tyre i vërtetë ishte Krishti i qiejve. Leonti foli me guxim të mrekullueshëm dhe i zbuloi sundimtarit të vërtetën për Krishtin e Kryqëzuar. Zoti, tha ai, vdiq me dëshirë për ne, por u ringjall dhe u ngjit në qiell si Biri i vërtetë i Perëndisë. Lisia u përpoq të mbronte perënditë e tij, Zeusin, Apollonin dhe Asklepin, duke i paraqitur ata si të drejtë dhe të pamëkat. Megjithatë, Martiri ekspozoi pasionet dhe paudhësitë e mitologjisë me gjakftohtësi dhe bindje. Ai tregoi se perënditë e tyre ishin njerëz plot vese, kurorëshkelje dhe vrasje, të paaftë për të shpëtuar veten e tyre, e lëre më besimtarët. Në vend të kësaj, Krishti u kryqëzua me vullnetin e tij të lirë dhe u bë Shpëtimtari i të gjithë racës njerëzore. I tërbuar, sundimtari urdhëroi t’u vrisnin me gurë gojët rrëfimtarëve, duke menduar se do t’i mbyllte me forcë. Shenjtoret i pranuan me gezim gjuajtjet dhe gjykatesin e quanin sherbetor te verber te shejtanit. Pastaj i ngarkuan me zinxhirë dhe i hodhën në burg. Atje ata kënduan psalmet e Davidiit sikur të ishin në një pallat mbretëror. Një grua e devotshme, Vlasiani, i vizitoi fshehurazi dhe u ofroi ujë të freskët për t’i bërë ballë vapës së tmerrshme. Brenda burgut, Leonti i inkurajoi vëllezërit me fjalë plot besim dhe u kujtoi vuajtjet e Jobit të drejtë dhe të martirëve të mëparshëm. Ai u foli atyre për Pararendësin Joani, për martirin e parë Stefan, apostujt Pjetër dhe Thoma dhe për gra trima si Thekla dhe Eufemia. Shenjtoret faleshin gjate gjithe nates, ndersa Lisia planifikonte tortura te reja, madje te motivuar nga nje vegim demonik. Në mëngjes i vari lakuriq dhe i urdhëroi që të kruanin trupin me kthetra hekuri deri në mesditë. Kur i futën sërish në burg, Vlasiani erdhi sërish dhe i ftoi me ujë nga dritarja. Leonti, duke parë rraskapitjen e vëllezërve të tij, iu lut Zotit që ta shpejtonte përfundimin e martirizimit. Me ndihmën e një sekretari miqësor, Filinit, ai i kërkoi këshilltarit Herod që të ndërmjetësonte që sundimtari të merrte vendimin përfundimtar të nesërmen. Herodi, i cili kishte parë gjakun e të pafajshmëve, u neverit nga pamja dhe propozoi ekzekutimin e tyre të menjëhershëm. Kështu sundimtari u betua se të nesërmen do t’i vriste. Kur morën vesh vendimin, shenjtorët u gëzuan sikur të ishin duke u përgatitur për dasmë. Në mesnatë ata kënduan psalmin e madh të njëqind e tetëmbëdhjetë si shërbim funeral dhe iu lutën Zotit t’i forconte deri në fund. Atëherë një engjëll i Zotit u shfaq në një dritë të bollshme dhe u njoftoi atyre se emrat e tyre tashmë ishin shkruar në qiej. Dy rojet e burgut, Meneas dhe Virilados, me origjinë nga Egjipti, panë dritën hyjnore dhe dëgjuan zërin e engjëllit. Të tronditur, ata hynë në burg dhe u kërkuan martirëve të bëhen të krishterë dhe të kenë të njëjtin fat. Shenjtorët i pranuan si vëllezër dhe i krahasuan me punëtorët e orës së njëmbëdhjetë nga shëmbëlltyra e vreshtit. Të nesërmen në mëngjes, Lisia e çoi të gjithë grupin jashtë qytetit, pranë lumit Lykos. I habitur që të dy gardianët ishin bashkuar me të burgosurit, ai vendosi të mos i merrte fare në pyetje. Ai menjëherë dha një dënim të përbashkët me vdekje që t’u priten duart dhe këmbët me sëpatë, t’i hidhnin në zjarr dhe kockat e tyre të shpërndaheshin në lumë. Xhelatët e vunë martirën dhe filluan t’i gjymtojnë gjymtyrët. Dielli digjej fort dhe shenjtoret vuanin tmerresisht nga etja dhe plaget e tyre. Disa pushuan në tokë, të tjerë morën frymë me vështirësi dhe të tjerë duruan me trimëri të admirueshme. Dëshmori Janiketus, duke parë gjymtyrët e tij të prera, buzëqeshi dhe tha se drapëri korrës i korri trupat e tyre si kallinj. Sisinius u mbështet në një shkëmb aty pranë dhe iu lut Zotit të përsëriste mrekullinë e Moisiut në shkretëtirë. Menjëherë shkëmbi u ça dhe shpërtheu një bollëk uji i freskët, i cili shuan etjen e dëshmorëve dhe mbeti përgjithmonë si një burim termal. Pastaj xhelatët i hodhën trupat në zjarrin e madh, të gjallë e të vdekur bashkë. Teksa numëruan, gjetën se mungonte një dëshmor. Atëherë Sisinius i thirri nga ana e shkëmbit që ta merrnin dhe ta hidhnin edhe atë në zjarr. Eshtrat e mbetura u shpërndanë në lumin Lykos, por ai i mblodhi në një vend të cekët afër bregut. Më vonë besimtarët e devotshëm i mblodhën dhe i mbajtën në një vend nderi deri në mbretërimin e Kostandinit të Madh, kur për nder të tyre u ndërtua një tempull dhe u shëruan shumë të sëmurë.