Në poligonin Butovo, poshtë Moskës, një murg i malit Athos u rrëzua nga një plumb sovjetik në verën e nëntëmbëdhjetë tridhjetë e tetë. Para se të mbërrinte atje, ai kishte jetuar dyzet e një vjet në Manastirin e Agios Pandelimonios dhe aksionet e tij, duke i shërbyer në heshtje Krishtit. Dëshmori i shenjtë Jonah, me emrin laik Ivan Andreevich Sankov, lindi në një familje të devotshme tregtare në 1879. Ai vinte nga fshati Solchino i provincës Ryazan, ndërsa familja jetonte në Moskë pranë tregtisë së babait. Kur Ivani mbushi njëmbëdhjetë vjeç, nëna e tij u sëmur rëndë dhe u kthye në fshatin e tij të lindjes. Ajo mori me vete edhe fëmijën, i cili arriti të mbaronte dy klasat e para të shkollës atje. Por shpejt nëna ndërroi jetë dhe djali i vogël u kthye te babai i tij dhe në Moskë. Atje ai përfundoi letrat e tij dhe filloi të ndihmonte në biznesin e familjes së bukës. Por zemra e Ivanit të ri nuk u fut në tavolinat e tregtisë dhe planet e një jete të kësaj bote. Në familje kishte një traditë të bukur, kushtimi i një fëmije në shërbim të Zotit për të gjithë të afërmit. Kështu, në moshën tetëmbëdhjetëvjeçare mori vendimin që po piqte brenda tij dhe u nis për në malin Athos. Në vitin 1897 hyri si kadet në Manastirin e lavdëruar të Agios Pandelimoni, ku, siç tha vetë, përfundoi edukimin shpirtëror. Aty mori kasotën me emrin Jonas dhe më vonë veshi mantelin e vetmuar. Më 5 qershor 1915 shugurohet meshtar dhe tetë vjet më vonë u bë meshtar. Bindja e tij ishte ndaj kancelarisë së manastirit dhe më pas ndaj metokut të Kostandinopojës. Atje ai u dërgua më 1 mars, nëntëmbëdhjetë qind e katërmbëdhjetë, për t’u shërbyer pelegrinëve rusë dhe punëtorëve të qytetit. Gjatë kësaj kohe, ai i mbajti të gjalla kontaktet me abatin At Mishael, nëpërmjet letrave të vazhdueshme shpirtërore. Kur shpërtheu lufta midis Turqisë dhe Rusisë, të gjithë rusët u internuan nga Kostandinopoja dhe At Jonas u detyrua të largohej me tren së bashku me punonjësit e konsullatës ruse. Ai u kthye në Rusi dhe u vendos në magazinat e Manastirit të Shën Pandelimoni, që ndodhet në Odessa. Atje ai funksionoi në heshtje dhe me përkushtim, derisa autoritetet e pafe të pushtetit sovjetik e mbyllën tempullin në 1923. Pasi humbi kishën e parë, ajo u transferua në Kishën e Ungjillizimit të Odesës dhe vazhdoi të funksionojë deri në vitin 1927. Kur u mbyll edhe kjo kishë, hieromonku gjeti strehë në tempullin e Shenjtorëve të Gjithë, në varret e qytetit. Por edhe kjo kishëz e vogël varrezash u vulos nga autoritetet në 1930. Në të njëjtin vit ai mori një letër nga Alpateva, afër fshatit të tij të lindjes, ku u ftua të zëvendësonte priftin që sapo kishte rënë në gjumë. At Jonas pranoi menjëherë dhe shkoi t’u shërbejë njerëzve të tokës së tij të fëmijërisë. Në fund të vitit 1937, mes një vale persekutimesh masive, operativët e sigurimit sovjetik filluan të mblidhnin dëshmi të rreme kundër tij. Ata morën në pyetje kryetarin e fshatit, kryetarin e kolhozit dhe dëshmorët e ndryshëm të rregullt, për të ngritur një akuzë për veprim kundërrevolucionar. Ai u akuzua për organizimin e besimtarëve për të parandaluar mbylljen e tempullit, të cilin autoritetet donin ta kthenin në shkollë. Më njëzet e katër shkurt, nëntëmbëdhjetë e tridhjetë e tetë, plaku u arrestua dhe u dërgua në burgun e Kolomna. Kur iu dha të firmoste urdhër-arrestin, ai refuzoi me zë të prerë. Gjatë marrjes në pyetje iu gjet një shënim, i cili fliste për ardhjen e pritshme të antikrishtit, fillimisht në masë dhe më pas në një person individual. At Jonas shpjegoi thjesht se këto ishin kopjuar nga Bibla dhe i kishin shkaktuar atij interes të thellë. Kur iu kërkua të pranonte propagandën kundër-revolucionare dhe shpifjet kundër qeverisë, ai u përgjigj qartë se nuk ishte përfshirë kurrë në akte të tilla. Ai qëndroi në burg për tre muaj të tërë, nën marrje në pyetje dhe presion psikologjik të vazhdueshëm, pa u përkulur. Më 7 qershor 1938 trojka e famshme e sigurimit sovjetik e dënoi me ekzekutim, brenda pak minutash nga formaliteti procedural. Pas vendimit, ai u transferua në Moskë, në burgun e rëndë Taganka, ku priste me qetësi orën e tij të fundit. Më 13 qershor fotografi i burgut bëri foton e tij, e cila mbeti si dëshmia e fundit e fytyrës së tij. Hieromonku Ionas u ekzekutua më 4 korrik 1938 dhe u hodh në një varr të përbashkët në poligonin e Butovës. Aty, nën dheun e Moskës, prehen mijëra neodëshmorë të Kishës Ruse, të cilët vaditën me gjakun e tyre epokën moderne. Nga shtëpia e pasur tregtare e Moskës deri te qelitë e malit Athos dhe stoqet e Odesës, jeta e tij ka qenë një kurs i drejtpërdrejtë përkushtimi. Ai nuk mësoi me fjalë të mëdha, por me heshtje, bindje dhe rrëfim të vendosur para inkuizitorëve. Emrit të tij iu shtua edhe neomartirët, të cilët Kisha i nderon si adamantët e besimit në shekujt e persekutimit. Kujtimi i Shën Joaniit të Athonit përkujtohet çdo vit më katër korrik, ditën e martirizimit të tij. Ruajtja dhe vërtetimi: python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –burimi BURIMI. txt –dalja 07_04_Shën_Ionas_o_Athonite_Greek_Clean. txt Dosja përfundimtare e dorëzuar: **07_04_Shën_Ionas_o_Athonites_Greek_Clean. txt**