Oshënare Marta mori në tempullin e Pararendësit të Shenjtë një vizion hyjnor që e bindi të pranonte martesën dhe të bëhej nëna e një shenjtori të madh. Vetë Pararendësi i njoftoi asaj lindjen e Simeonit, stilit të mëvonshëm të ndritshëm të Malit të Mrekullueshëm. Marta lindi në Antioki nga prindër të krishterë të devotshëm, të cilët e nxitën të martohej pavarësisht dëshirës së saj për virgjëri. Ajo jetoi vetëm disa vjet me të shoqin Joani dhe mbeti e ve herët, tashmë e përkushtuar ndaj fëmijës së saj. Ai e rriti Simeonin e vogël me besim të thellë, sipas urdhrave që kishte marrë nga Pararendësi i Drejtë. Ai iu lut Perëndisë që ta pranonte fëmijën në shërbimin e tij, siç e kishte pranuar dikur Samuelin nga profetesha Ana. Një natë ajo e pa veten në ëndërr duke fluturuar me krahë dhe duke ngritur lart djalin e saj si një dhuratë për Zotin. Ajo i mbajti të gjitha zbulesat në zemrën e saj dhe me përulësi falënderoi Zotin për bekimin. Marta jetonte pranë tempullit dhe nuk e humbi kurrë mbledhjen e adhurimit të Kishës. Ajo vinte e para në shërbesat për të dëgjuar himnet dhe ishte gjithmonë e fundit që dilte nga shtëpia e Perëndisë. Ai shkonte me epsh në çdo vigjilje festive, në cilindo tempull që mbahej, dhe qëndronte aty i rrëmbyer. Ajo derdhi lotë të bollshëm në lutjet gjatë gjithë natës dhe shpesh mori pjesë nga Trupi dhe Gjaku i Krishtit. Fytyra e saj shkëlqeu me një dritë të mrekullueshme pas Ngjitjes hyjnore, si dikur fytyra e Moisiut në malin Sinai. Çdo natë ajo ngrihej para mesnatës dhe lutej me zjarr, duke lagur fytyrën me lot. Mendja e saj ishte e zhytur në Zotin, të cilin e donte me gjithë forcën e shpirtit të saj. Ajo tregoi mëshirë të pakrahasueshme ndaj të varfërve, ushqeu të uriturit dhe veshi të zhveshurit me duart e veta. Ai vizitonte të sëmurët në spitale dhe u shërbente personalisht të vuajturve. Nga puna e saj ajo përgatiti rroba për të vdekurit dhe uniforma të bardha për të sapondriturit gjatë pagëzimit të shenjtë. Ajo ishte aq e butë dhe amneziak sa askush nuk e pa të zemërohej apo të zihej me një njeri tjetër. Ajo ruante me kujdes buzët nga çdo fjalë e panevojshme dhe foli vetëm për nevojat e jetës. Ai e donte heshtjen, sepse ajo e mëson mendjen të qëndrojë fort në përkujtimin e Zotit. Nga thesari i mirë i zemrës së saj ajo nxirrte gjithmonë fjalë të ëmbla, të dobishme dhe të këndshme për Zotin. Ai u bë një paqebërës mes të zemëruarve dhe i këshilloi me dashuri ata që jetonin nga pakujdesia. Ajo ishte një shembull i maturisë dhe devotshmërisë për të gjithë, burra dhe gra të kohës së saj. Kur Shën Simeoni nuk ishte më asket në shtyllë, Marta e vizitoi atë dhe pa turmat e të sëmurëve që vraponin për t’u shëruar. Ajo nuk u mburr me lavdinë e të birit, por iu lut Perëndisë që ta ruante nga çdo lak i të ligut. Një vit para se të binte në gjumë, ajo pa një vegim engjëjsh që mbanin llamba dhe shpallnin kalimin e saj në vendin e prehjes së përjetshme. E njëjta gjë iu zbulua edhe djalit të saj besnik, ndërsa një vëlla e pa Martën të shndërruar në një kryq të artë para Hyjlindës. Kur erdhi koha, ajo vizitoi Simeonin dhe i kërkoi bekimin e tij, siç i kishte kërkuar Isaku një herë Abrahamit. Ajo i tha se pas tre muajsh do të shkonte te Zoti, i cili e kishte dhënë që nga barku i saj. Disa ditë para se të largohej, ajo erdhi përsëri për lamtumirën e fundit dhe i zbuloi të gjitha sekretet e përpjekjeve të saj asketike. Atë natë ai pa Hyjlindësen në një pallat qiellor me bukuri të pakrahasueshme, që po i përgatiste i biri. Despina i zbuloi asaj edhe vendet qiellore ku janë të lumtur ata që jetuan me mençuri dhe dhanë lëmoshë të pasur. Pas kungimit të Mistereve të Papërlyera, fytyra e saj shkëlqeu nga hiri i Frymës së Shenjtë. Marta e dorëzoi paqësisht shpirtin e saj të shenjtë në duart e Perëndisë më 5 korrik, në shtëpinë e saj në Dafne, Antioki. Ajo kërkoi të varrosej me përulësi me të huajt dhe të varfërit, por djali i saj Simeoni e mbajti reliktin e shenjtë pranë shtyllës së Malit të Mrekullueshëm. Ata që qëndruan rreth saj panë fytyrën e saj të buzëqeshur dhe dëgjuan zërin e saj të fliste për gëzim dhe dritë të patregueshme. Transferimi i skenës u bë me nder të madh, me një mori njerëzish, priftërinj dhe psalmistë nga e gjithë Antiokia. Ata që mbanin urnën dëshmuan se nuk ndjenin peshë, sikur të ishte duke ecur vetëm në ajër. Një i ri, Sergji, i cili tallej me kortezhin, u godit menjëherë nga një sëmundje e rëndë dhe madje humbi fjalën. Ai u shërua vetëm kur vrapoi i penduar te varri i shenjtorit, duke rrëfyer mëkatin e përbuzjes. Fytyra e saj mbeti e shndritshme dhe aromatike, pa asnjë shenjë vdekjeje, megjithëse kishin kaluar katër ditë të tëra. Në varrin e profetit, përballë shtyllës së Simeonit, filluan të shfaqen shumë mrekulli të mëdha të Zotit. Një lexues i quajtur Joani pa Martën duke u ngjitur në shkallët e shtyllës me një fytyrë rrufe dhe një karrocë kerubike mbi varrin e saj. Prindërit e Sergji iu lutën shenjtorit për djalin e tyre dhe u udhëzuan që të kërkonin shërimin e tij në varrin e nënës së shenjtorit. Kur u lutën atje me lot, i riu u ngrit i shëndoshë, sikur të mos kishte qenë kurrë i sëmurë. Vëllazëria fillimisht kishte zakon të ndizte një qiri të fjetur mbi varr, por nga pakujdesia dikur e ndërprenë këtë zakon. Atëherë kujdestari i manastirit u sëmur rëndë dhe rrezikoi të vdiste nga flakët e etheve. Shën Marta iu shfaq duke mbajtur një margaritë, pjesë e Trupit jetëdhënës të Krishtit dhe e shëroi menjëherë. Që atëherë qiriri mbeti i pashuar në varrin e tij dhe shumë të verbër e gjetën dritën e tyre dhe të pushtuar nga demonët u liruan nga ambasadat e panairit Marta. Skedari dorëzohet si `07_04_Oshënare_Martha_Mother_Symeon_Thammastos_Oros. txt`.