Me një prekje të dorës ai shëroi perandorin Justinian nga një sëmundje e pashërueshme që kishte mundur të gjithë mjekët e famshëm të perandorisë. Në vend të arit dhe argjendit, ai i kërkoi monarkut mirënjohës të ndërtonte një spital të madh për të varfërit dhe të huajt e Kryeqytetit. Samsoni lindi në Romën e lashtë, në një familje të pasur dhe të virtytshme me prejardhje mbretërore. Ai studioi letërsi, filozofi dhe mjekësi, por jo për të fituar para apo famë botërore me artin e tij. Dija mjekësore u bë në duart e tij një mjet dashurie dhe shërbimi për njerëzit e vuajtur. Së bashku me shkencën ai studioi edhe Shkrimet Hyjnore dhe u nguli në besimin, shpresën dhe dashurinë e Krishtit. Kur prindërit e tij ranë në gjumë, ai e gjeti veten trashëgimtar të një pasurie të madhe, të cilën ua shpërndau të varfërve. Ai liroi pothuajse të gjithë shërbëtorët e tij dhe mbajti për vete vetëm një rrobë dhe një rrip. Kështu ai filloi jetën e tij të re, me një shpirt të lirë nga prangat e pasurisë dhe lavdisë. Dëshira e tij e madhe ishte të imitonte Krishtin dhe të bëhej një shërbëtor i vërtetë i vëllezërve të tij të shtypur. Kështu ai la Romën e lashtë, të afërmit dhe të njohurit e tij dhe u largua si i huaj për hir të Zotit. Për një kohë ai jetoi në një vend të shkretë, duke ndjekur shembullin e profetit Elia dhe asketëve të shkretëtirës. Por Zoti e çoi në Romën e Re, në Kostandinopojë, ku e priste një vepër e madhe dhe e bekuar. Atje gjeti një shtëpi të vogël dhe filloi të priste të sëmurët, të varfërit dhe të huajt që kalonin në qytet. Ai i trajtoi me kujdes mjekësor, por gjithashtu u ofroi ushqim, strehim dhe një prani të ngrohtë njerëzore. Dashuria dhe përkushtimi i tij ndaj të vuajturve dukeshin të natyrshme, si rrezet e diellit. Bekimi i Zotit shoqëroi çdo veprim të tij dhe u dha shërime të mrekullueshme të sëmurëve rëndë. Ai vetë e fshehu dhuratën e mrekullueshme nën vellon e artit mjekësor, për të shmangur lavdinë e kësaj bote. Por përulësia e tij nuk mund të mbulonte dritën e virtytit të tij, që shkëlqente si një qytet mbi mal. Kështu emri i tij u dëgjua në të gjithë Kryeqytet dhe shpejt arriti në pallatet dhe fronin patriarkal. Patriarku i Kostandinopojës Mina e thirri pranë vetes dhe e hirotonisi prift të Shën Sofisë, duke e njohur shenjtërinë dhe arsimimin e tij. Në atë kohë perandori Justinian ra në një sëmundje të tmerrshme, të cilën mjekët e kohës nuk mund ta kuronin. Në ëndërr ai pa një prift flokëbardhë, i cili do t’i jepte shëndet me fuqinë e Zotit. Kur Samsoni iu shfaq para tij, perandori e kuptoi menjëherë se ky ishte njeriu i vegimit. Shenjtori preku të sëmurin, bëri sikur i ofronte ilaçe dhe monarku gjeti shëndet të plotë. Kur Justiniani i ofroi ar dhe argjend, ai refuzoi me modesti çdo shpërblim material. Por ai i kërkoi perandorit të ndërtonte një spital të madh, midis tempujve të Shën Sofisë dhe Shën Irinit. Perandori mirënjohës e pranoi menjëherë kërkesën dhe i dha prona shtesë për mirëmbajtjen e institucionit. Shumë shpejt ky hotel mori emrin “Spitali i Samson Mikpritësit” dhe u bë strehë për shumë të sëmurë. Shenjtori e drejtoi vetë derisa fjeti, duke u shërbyer të varfërve si një baba i dashur. Pas shumë vitesh shërbimi, Shën Samsoni arriti në pleqëri, u sëmur lehtë dhe u përgatit për largimin e tij. Fytyra e tij mbeti e ndritur, pa asnjë gjurmë frike apo agjitacioni përpara misterit të vdekjes. Shpirti i tij fluturoi në manastiret qiellore dhe trupi i tij u varros me nderime në tempullin e lavdishëm të dëshmorit të shenjtë Mokios. Nga ai fis dolën besimtarët me mish, ndërsa me shpirt u bë trashëgimtar i virtytit martir. Në varrin e tij Zoti dhuroi shumë mrekulli dhe vendi u bë burim shërimi për çdo pacient. Kur një zjarr i tmerrshëm shpërtheu në Kostandinopojë dhe flakët arritën në spital, ai u shfaq në çati dhe parandaloi fatkeqësinë. Një bubullimë e papritur u dëgjua në qiell dhe shiu i dendur e shuan zjarrin, falë ndërmjetimeve të tij. Madje ai u paraqit para administratorëve të pakujdesshëm të institucionit dhe i korrigjoi ashpër, që të mos harronin të varfërit dhe të huajt. Nga varri i tij rridhte edhe mirrë aromatike, e cila shëronte çdo sëmundje të besimtarëve. Kështu Zoti e përlëvdoi shërbëtorin e Samsonit, të cilit i takon gjithë nderimi dhe mirënjohja.