Ai mori me vete tetëdhjetë jetimë kur nisi udhëtimin e fundit për në malin Athos, duke e ndjerë brenda vetes se fundi ishte afër. Në Kostandinopojë ai personalisht i kërkoi perandorit të kujdesej për jetimët dhe të nesërmen ia dorëzoi shpirtin në mënyrë paqësore Zotit. Familja e tij vinte nga rajoni Samtshe i Gjeorgjisë jugore dhe Gjergji i vogël lindi në Trialeti nga prindërit e devotshëm Iakovos dhe Mariam. Kur ishte shtatë vjeç, atë e mori pranë vetes igumenia e urtë dhe e theoforë Saviana në manastirin Tadzrishi të Samtshe-së. Aty qëndroi tre vjet dhe në moshën dhjetëvjeçare i ati e dërgoi në manastirin Khahouli, pranë dy vëllezërve të tij, Shën Gjergj Shkrimtarit dhe Shën Sava. Pak më vonë Princi Peris Dzodzikisdze i Trialetit thirri dajën e fëmijës, i cili mori me vete edhe nipin e vogël. Megjithatë, shpejt perandori Vasili II e thirri princin në Kostandinopojë dhe i preu kokën me akuzën e komplotit kundër fronit. Gruaja besnike e princit qëndroi në Kostandinopojë plot dymbëdhjetë vjet dhe u kujdes që Gjergji i ri të ishte nxënës i filozofëve dhe oratorëve më të mirë të asaj kohe. Me kalimin e kohës, perandori Vasili pati mëshirë për familjen e princit dhe i lejoi ata të ktheheshin të sigurt në Gjeorgji. Në moshën njëzet e pesë vjeçare, Gjergji u kthye në manastirin Khahouli dhe me kënaqësi përkuli qafën para zgjedhës së ëmbël të jetës monakale. Më vonë, megjithatë, ai u largua fshehurazi nga manastiri dhe, i veshur me leckat e një lypës, filloi një udhëtim të vështirë për në Jeruzalem. Pas shumë privimesh dhe pengesash të panumërta ai arriti në Malet e Zeza të Antiokisë, ku adhuroi me nderim dhe vizitoi disa jerondë shpirtërorë. Ai kërkoi me mall për një baba dhe një udhërrëfyes dhe gjeti në një shpellë të izoluar jerondin e madh gjeorgjian, Shën Gjergjin e Manastirit, të ashtuquajturin zotbartës. Ai qëndroi pranë tij për tri vite të plota, duke mësuar sekretet e lutjes dhe bindjes nëpërmjet udhëzimit të tij të përditshëm shpirtëror. Kështu u themelua shpirti i tij në përulësi dhe në dashurinë e Krishtit. Kur dishepulli arriti plotësinë e moshës, urtësisë dhe maturisë, jerondi Gjergj i Mbyllur e qethi në skimën e madhe engjëllore. Pastaj e dërgoi pelegrin në Tokën e Shenjtë, që të forcohej edhe më shumë në rrugën e tij shpirtërore. Më pas, me këshillën e mësuesit të tij, ai shkoi nga Jeruzalemi në Manastirin e Shenjtë të Iberonit në malin Athos. Atje iu desh të vazhdonte veprën e madhe të Shën Euthymit, pra përkthimin e teksteve teologjike nga greqishtja në gjuhën gjeorgjiane. Ai e konsideronte veten të padenjë dhe të paaftë për një detyrë kaq të shenjtë dhe kërkuese shpirtërore. Por jerondi këmbënguli me rreptësi dhe kështu u nis me bindje të përulur për në pemishten e Hyjlindës. Etërit e manastirit e pritën me gëzim të madh, por në vend që të fillonte menjëherë përkthimet, ai iu dorëzua përtacisë. Për shtatë vjet rresht ai kryente vetëm shërbesat e përulura të një novici të thjeshtë, pa prekur tekstet patristike. Kur plaku i tij u informua për këtë situatë, ai dërgoi dishepullin e tij Tevdorin në Malin Athos për të kontrolluar. Emisari ia kujtoi me ashpërsi Gjergjit arsyen pse babai i tij shpirtëror e kishte dërguar atje. Pastaj Shën Gjergji iu bind vullnetit të mësuesit të tij dhe shpejt u fronëzua si igumen i Manastirit të madh të Iberëve. Që nga ai moment iu përkushtua me zell dhe zell punës së tij të larmishme intelektuale e letrare. Ai mblodhi informacion rreth shenjtorëve Efthimin dhe Joanin dhe përpiloi jetën e tyre të plotë me saktësi. Ai i transferoi mbetjet e tyre të nderuara në kriptat varrore të punuara me mjeshtëri, të stolisura me gurë të çmuar dhe xhevahire të çmuara. Në të njëjtën kohë, ai e përmirësoi në shumë mënyra jetën e manastirit, duke pasuruar rendin liturgjik dhe komunal të tij. Gjatë një vizite te perandori Konstandin Monomaku, mbreti gjeorgjian Vagrat i Katërt Kuropalati i ofroi një nder të rëndësishëm. Ai i kërkoi të kthehej në Gjeorgji, të hirotonisej episkop i Tskondidit dhe të bëhej një këshilltar personal shpirtëror i shtëpisë mbretërore. Por Xhorxhi refuzoi me mirësjellje, pasi tashmë e kishte hequr plotësisht veten nga kotësia dhe lavdia e kësaj bote. Megjithatë, administrimi i manastirit të madh doli të ishte veçanërisht kërkues dhe babai u detyrua të zgjidhte mes dy gjërave. Ose do të vazhdonte punën e përkthimit dhe shkrimit, ose do të merrte përsipër ekskluzivisht kujdesin për jetën e përbashkët. Ai dha dorëheqjen nga posti i abatit dhe u kthye te jerondi i tij, i Mbylluri për të kërkuar këshilla shpirtërore. Mirëpo, mësuesi e bekoi të kthehej në Manastirin e Iberëve dhe kështu u nis përsëri për në malin Athos. Mbreti i frikësuar nga Zoti Vagrat i Katërt Kuropalati, megjithatë, vazhdoi t’i lutej shenjtorit të kthehej në Gjeorgji. Më në fund ai iu nënshtrua vullnetit të mbretit dhe Katolikos-Patriarkut të Kishës Gjeorgjiane. Në përputhje me kërkesën e tyre, babai i nderuar vendosi rregulla të përgjithshme për kualifikimin dhe sjelljen e klerit. Çështjet kishtare i menaxhoi me maturi dhe dallueshmëri dhe pas pesë vjetësh u kthye sërish në Manastirin e Ivironit. Para se të nisej, mbreti Vagrat i dhuroi një pjesë të madhe të pasurisë së tij dhe i dha lamtumirën. Shenjtori i pranoi dhurimet pa lidhje, duke menduar vetëm për vëllezërit dhe jetimët. Prandaj, duke u nisur për në malin Athos, Gjergji i bekuar mori me vete tetëdhjetë fëmijë jetimë, për t’u kujdesur për ta me dashuri atërore. Rrugës ai ndaloi në Kostandinopojë dhe ndjeu brenda vetes se dita e gjumit të tij të fundit po afrohej me shpejtësi. Ai u kujdes me kujdes që jetimët të pranoheshin në oborrin perandorak, në mënyrë që të gjenin strehë dhe ushqim të sigurt atje. Ai i kërkoi personalisht perandorit që të siguronte rritjen dhe edukimin e fëmijëve jetimë që kishte me vete. Të nesërmen, në festën e apostujve të shenjtë Pjetër dhe Pavël, shenjtori e dorëzoi paqësisht shpirtin e tij të shenjtë. Vëllezërit e tij të shenjtë e varrosën me nderim dhe solemnitet të madh në zonën e Manastirit të Shenjtë të Iberit. Jeta e tij ka qenë një rrugëtim i vazhdueshëm bindjeje, përulësie, studimi dhe pune shpirtërore për lavdinë e Zotit. Duke përkthyer tekstet patristike në gjuhën gjeorgjiane, ai ndriçoi breza të tërë besimtarësh në të gjithë Gjeorgjinë. Kujtimi i tij kremtohet nga Kisha Orthodhokse në njëzet e Shtatë Qershor të çdo viti dhe mbetet i përjetshëm.