Rreth figurës së saj u krijua pak nga pak një motërzim i vogël grash që kërkonin drejtimin e saj shpirtëror. Baza e jetës së përbashkët ishte varfëria vullnetare, puna krahu dhe mikpritja e pelegrinëve që vinin. Të gjitha motrat kultivuan dëshirën e pandërprerë të Jezusit dhe ecën në gjurmët e traditës së mirëfilltë orthodhokse murgërore. Që në vitet e para, njerëz të të gjitha shtresave shoqërore vinin në Shën Aleksandra për të kërkuar këshilla dhe bekim. Zotërinj dhe fshatarë, të shkolluar e të thjeshtë, gjetën pranë saj ngushëllimin, mbështetjen shpirtërore dhe dashurinë amësore. Oshënarja paratha qartë se në atë vend do të ndërtohej një manastir i madh dhe i famshëm. Ajo madje profetizoi trazirat e mëdha që do të ndodhnin në Divejevo gjatë shekujve të mëvonshëm të historisë së saj. Dy javë para se të flinte në Zotin, ajo mori skimën e madhe engjëllore dhe u përgatit për takimin e saj me Zotin. Ajo u nda nga jeta e qetë më 13 qershor 1789, duke lënë pas një trashëgimi të gjallë shpirtërore. Vëllazëria që ajo themeloi më vonë u shndërrua në një nga manastiret më të mëdha të grave në të gjithë Rusinë.