Oshënar Therapon Mrekullibërës së Monzës

Dy murgj në manastirin e Shën Palit të Obnorës panë në gjumë një plak të panjohur që i urdhëronte të ndërtonin një manastir në brigjet e lumit Monza. Pak më vonë, i njëjti shenjtor shpëtoi fëmijët e një peshkatari dhe një farkëtari nga një sëmundje e rëndë, duke iu shfaqur baballarëve të tyre në një ëndërr. Ky lutës misterioz ishte Oshënar Therapon, një asket i përulur i tokës ruse. Vitet e para të jetës së tij nuk ruhen të dhëna as për vendlindjen e as për prindërit. Përpjekjet e tij asketike filluan në Moskë, ku ai ndoshta jetonte si shenjtor i krishterë, duke ndjekur shembullin e të bekuarit Vasili të Moskovit. Më vonë ai u drejtua për në Kostroma dhe hyri në Manastirin e Lartësimit Universal të Kryqit të Shenjtë. Atje ai mori formën monastike dhe qëndroi trembëdhjetë vjet të tëra në lutje dhe ushtrime. Edhe sa ishte gjallë, emri i tij ishte bërë i njohur për mrekullitë që Perëndia bëri nëpërmjet tij. Por shenjtori iu shmang lavdisë së njerëzve në çdo mënyrë dhe kërkoi heshtje dhe errësirë ​​gjithnjë e më të madhe. Pas shfaqjes që u dha dy murgjve Paphnutio dhe Hadrian, Oshënar Therapon u tërhoq nga manastiri i Kryqit të Shenjtë dhe jetoi për ca kohë si një vetmitar në një vend të izoluar. Kur plaku Hadrian, kujtimi i të cilit përkujtohet më 5 maj, më në fund ndërtoi manastirin në brigjet e Monzës, afër Soligalitz-it, Terapisti lavdëroi manastirin e ri me dy mrekulli të jashtëzakonshme. Ai u shfaq në gjumin e një peshkatari nga Soligaliqi dhe një kovaçi nga Bui, fëmijët e të cilit ishin të sëmurë rëndë. Ai u parashikoi qartë se nëse i sjellin fëmijët e sëmurë në manastirin e sapondërtuar të Ungjillit, atje do të gjejnë shërimin e tyre. Në të vërtetë, prindërit i çuan fëmijët në manastirin e lumit Monza dhe të dy të rinjtë u shëruan menjëherë. Fama e shenjtorit filloi të përhapet në të gjithë rajonin e Kostroma. Adhuruesit u dyndën në manastir duke kërkuar ngushëllim, pasi besonin fort në fuqinë e ndërmjetësimit të tij. Kështu plaku besnik u bë një lidhje e gjallë midis vëllazërisë së vogël të Monzës dhe njerëzve të vuajtur. Pas ca kohësh, vetë Oshënar Therapon erdhi me përulësi në manastirin e Evangelismos dhe i kërkoi igumenit, plakut Hadrian, ta pranonte atë si atin e tij shpirtëror. Gjatë rrëfimit, Hadriani mbeti i shtangur nga pastërtia shpirtërore dhe forca e besimit të subjektit të tij të ri. Dy vitet që Theraponi qëndroi në manastirin e Monzës ishin një periudhë poshtërimi të thellë, zemërbutësie dhe përpjekjesh të vështira asketike. Manastiri i Ungjillit ka qenë gjithmonë i dashur për zemrën e shenjtorit në një mënyrë të mrekullueshme dhe të shenjtë. Ai kontribuoi me vendosmëri në organizimin e vëllazërisë dhe në transferimin e manastirit në një vend të ri, më të përshtatshëm për jetën e përbashkët. Ai i mbrojti baballarët nga armiqtë që donin ta shkatërronin, ndërsa siguroi mrekullisht mjetet e mirëmbajtjes së tij. Kur vëllezërve u privohej ushqimi ose të mirat materiale, shenjtori gjente në mënyrë misterioze ndihmën që i duhej komunitetit monastik. Jeta e tij ishte një himn i vazhdueshëm i bindjes së përulur dhe përkushtimit total ndaj Perëndisë. Vëllezërit panë tek ai një shembull të gjallë të jetës së shenjtë dhe përsosmërisë shpirtërore në jetën e përditshme të manastirit. Shenjtori, duke parashikuar me një dhuratë parashikuese ditën e vdekjes së tij, u largua me qetësi nga vëllezërit dhe fjeti i qetë më dymbëdhjetë dhjetor të vitit njëmijë e pesëqind e nëntëdhjetë e shtatë. Pak më parë ai kërkoi t'i jepnin ujë të shenjtë nga festa e Epifanisë dhe arriti ta gëlltiste si bekim të fundit. Kronika e manastirit përshkruan në detaje një sërë shërimesh mrekullibërëse që ndodhën në varrin e babait të shenjtë. Dikur shenjtori shpëtoi anijet që rrezikoheshin të rrënoheshin në ujërat e vrullshme të lumit Kostroma, pikërisht përballë Manastirit të Shpalljes. Pastaj disa marinarë panë me sytë e tyre një plak të nderuar të ulur në skaj dhe duke e drejtuar varkën në mënyrë të sigurt nëpër valët e rrezikshme. Ai iu shfaq në ëndërr edhe igumenit të manastirit dhe paratha zinë e madhe të vitit të gjashtëmbëdhjetë e njëqind e një, duke urdhëruar të ruanin më shumë bukë. Njëzet vjet pas vdekjes së tij, eshtrat e tij të nderuar u gjetën plotësisht të pa korruptuara, madje edhe veshjet e tij të vetmuara mbetën të paprekura. Kisha e përkujton atë në njëzet e shtatë maj, në pesë shkurt dhe në dymbëdhjetë dhjetor të çdo viti. Tani le të ekzekutojmë verifikuesin: