Skllavi që mundi të dashurën e saj

Një shërbëtore e thjeshtë në Selanik mashtroi çdo ditë zonjën e saj të pasur hebreje, që ajo të mund t'i lutej fshehurazi Krishtit në një tempull të krishterë. Kur u zbulua e vërteta, Padilla e fshikulloi egërsisht, por plagët e saj u zhdukën për mrekulli në qelinë e errët. Shën Matrona jetoi në Selanik në shekujt e parë të Kishës, në vitet e persekutimeve mizore. Ai shërbeu në shtëpinë e një gruaje të pasur dhe fisnike judease, Padilla, e cila ishte gruaja e centurionit të qytetit. Që në rini ajo ishte ndriçuar nga besimi i krishterë dhe adhuronte Jisu Krishtin si Perëndinë e vërtetë. Çdo ditë ajo shoqëronte zonjën e saj në portën e sinagogës së qytetit, ku shkonte të lutej sipas zakonit hebre. Menjëherë pas kësaj, Matrona u fsheh me kujdes dhe vrapoi në tempullin e krishterë. Atje ajo iu lut me zjarr Shpëtimtarit të saj dhe u kthye në kohë, pak para se Padilla të largohej nga sinagoga. Në këtë mënyrë ajo e mbajti të fshehur besimin e saj për vite të tëra dhe shmangu zemërimin e zonjës së saj. Gjithçka ndryshoi në ditën e një feste të madhe hebreje, kur ata hanin barishte të hidhura dhe bukë pa maja në sinagogë. Matrona ishte vonë në atë kohë duke u kthyer nga tempulli i krishterë dhe mbërriti vonë në kohën e shërbesës. Një shërbëtor i Padillës e vuri re vonesën dhe e denoncoi menjëherë vajzën si një të krishterë sekrete. Ai i tregoi zonjës së tij se çdo herë vraponte në kishë në vend që ta priste jashtë sinagogës. Padilla shpërtheu në të qara të egra dhe akuzoi Matronën se ishte armiqësore dhe e pabesë ndaj familjes së saj. Ai urdhëroi menjëherë shërbëtorët që ta arrestonin, ta lidhnin në një fron dhe ta fshikullonin me shufra. I riu i krishterë qëndroi i palëkundur në besimin e saj dhe iu përgjigj me guxim dhe qetësi. Ajo rrëfeu qartë se është e krishterë dhe se i bindej gjithmonë urdhrave të saj, përveç çështjeve të besimit. Ai i tha asaj se zonja e saj kishte pushtet mbi trupin e saj, por kurrë mbi shpirtin e saj të pavdekshëm. Padilla më pas urdhëroi që Matrona të lidhej me zinxhirë dhe të mbyllej në një qeli të errët. Ajo vulosi derën vetë, në mënyrë që askush të mos mund t'i ofronte ushqim ose ndonjë lehtësim. Pas tri ditësh të tëra, herët në mëngjes, zonja shkoi të shihte nëse dëshmori ishte ende gjallë. Ajo u habit kur pa Matronën e çliruar nga lidhjet e saj, me fytyrën e saj të shndritshme dhe të ndritshme. Ai qëndroi drejt dhe i këndoi himne Zotit, pa asnjë gjurmë plage apo shenjë të torturave të mëparshme. Kjo pamje, në vend që t'ia zbuste zemrën Padillës, ndezi edhe më shumë urrejtje brenda saj. Ai urdhëroi që ta lidhnin përsëri dhe ta fshikullonin edhe më fort, me kërpudha të trasha kafshësh. Matrona e pyeti me habi pse po e mundonte me kaq mizori të madhe dhe ajo përsëri rrëfeu besimin e saj në Krishtin. E rraskapitur dhe e paaftë për të qëndruar më në këmbë, ajo u hodh për herë të dytë në atë qeli të errët. Kaluan edhe tre ditë të tjera para se Padilla të hapte sërish atë derë të rëndë burgu. Ai përsëri pa të njëjtën pamje mahnitëse që kishte parë herën e mëparshme. Martirja qëndroi e lirë nga prangat e saj, me fytyrë të shndritshme, megjithëse kishte duruar urinë dhe etjen për shumë ditë. Zonja, plot inat, urdhëroi që Matronën ta lidhnin në lis dhe ta torturonin pa mëshirë. Tri herë plagët e saj u shëruan për mrekulli në burgun e saj. Më në fund, e rraskapitur nga fshikullimi dhe me trupin plot plagë, ajo këndoi lutjen e fundit me zë të dobët. Ajo iu lut Zotit Jisu, Shpëtimtarit të përjetshëm, që ta merrte shpirtin e saj dhe ta renditte me martirët e Tij. Me këto fjalë ajo e dorëzoi shpirtin në duart e Zotit, duke vulosur me gjak rrëfimin e saj dhe sakrificën e fshehtë të jetës së saj. Padilla, për të shmangur akuzën e vrasjes, shpiku një mënyrë dredha-dredha për të zhdukur rrobat e shenjta. Ai urdhëroi që trupi të mbështillej me lëkurë dhe të hidhej nga maja e një shkëmbi, në mënyrë që të gjithë të besonin se ishte një aksident. Megjithatë, së shpejti, gjykimi i drejtë i Perëndisë e gjeti atë, pikërisht në vendin e veprës së saj të tmerrshme. Duke shkelur në vendin ku kishte rënë relikti i shenjtorit, ajo rrëshqiti pa dashje dhe ra me nxitim mbi kalldrëm. I gjithë trupi i saj u dërrmua dhe kështu ajo dorëzoi në mënyrë të mjerë shpirtin e saj të mjerë. Të krishterët e pritën me lot dhe nderim të thellë trupin shumëatletik të dëshmorit. E varrosën me nderime pranë rrugës së madhe, rrugës Egnatia të Selanikut. Më vonë, në fillim të shekullit të katërt, peshkopi i Selanikut, Aleksandri, e zhvendosi reliktin e shenjtë në qytet. Ai ndërtoi atje një tempull të mrekullueshëm kushtuar shenjtores dhe depozitoi mbetjet e saj të hijshme brenda. Jashtë mureve kishte edhe një manastir të vjetër kushtuar kujtimit të Matronës së shenjtë.