Shenjtores Montanos Plaku dhe Maksime gruaja e tij

Në një urë mbi lumin Savva, një prift dhe gruaja e tij qëndruan përpara sundimtarit Probus dhe zgjodhën vdekjen në vend të flijimit për idhujt. Shën Maksimi foli me aq zell të zjarrtë për Krishtin, sa sundimtari e ndërpreu me nxitim gjyqin, nga frika se turma që dëgjonte do të kthehej masivisht në besimin e Ungjillit. Ky çift i shenjtë ka jetuar në Sinjiduno, kryeqyteti aktual i Serbisë, gjatë viteve të persekutimit të kryer nga perandori Dioklecian kundër të krishterëve. Mbikëqyrësi i Galerius nxori një dekret që i detyronte të gjithë besimtarët të ofronin flijime për perënditë pagane. Të dy burrat refuzuan të binden dhe vazhduan të jetonin sipas urdhërimeve të Zotit Jisu Krisht. Për t'u larguar nga selia e pushtetit, ata udhëtuan në perëndim për në qytetin e Sirmio në Panoninë e Poshtme. Por, në vitin e treqind e katër pas Krishtit, ushtarët romakë i gjetën, i arrestuan dhe i çuan të lidhur para sundimtarit të Probusit, për t'u gjykuar publikisht. Kur ata qëndruan robër në urën që përshkonte lumin Savva, atyre iu dha zgjedhja e ashpër midis sakrificës dhe vdekjes. Shën Montanos tregoi një trimëri të madhe dhe iu përgjigj sundimtarit me një zë të fortë e të qartë përpara gjithë popullit. Ai shpjegoi se nëse do të pranonte t'u bënte flijime idhujve, do të ishte si të mohonte Jisu Krishtin si Perëndi dhe Zot të qiellit dhe tokës. Sundimtari u ndje i turpëruar dhe iu drejtua gruas së tij, duke shpresuar se ajo do të përkulej më lehtë se burri i saj. Por Shën Maximi, për habinë e turmës, u tregua po aq e guximshme, në mos edhe më e fuqishme në rrëfimin e besimit. Ajo e mbrojti të vërtetën e Krishtit me aq bindje dhe guxim apostolik, sa Probusi ndjeu frikë para fjalëve të saj. Urdhëroi që dy Shenjtorëve t'u lidhej një gur i rëndë në qafë, për t'u hedhur në ujërat e vrullshme të lumit. Pak para se të hidheshin, prifti u kërkoi xhelatëve që t'i lejonin disa çaste lutjeje. Ai ngriti duart drejt qiellit dhe iu lut Zotit që t'ua merrte shpirtin dhe ta mbulonte gjithmonë popullin e Tij. Kështu dëshmorët e bekuar ia dorëzuan shpirtin Zotit, u prenë koka nga shpata dhe u hodhën në ujërat e Savvës. Besimtarët, së bashku me ata që ishin kthyer në Krishtin nga zelli i zjarrtë i çiftit të shenjtë, rrezikuan me guxim jetën e tyre. Ata zbritën në breg të lumit dhe kërkonin me rrezik trupat dhe kokat e dëshmorëve, për t'i shpëtuar nga ujërat. Ata e pritën lipsanin e ndershëm me lot e nderim dhe i varrosën me nderin e madh që u ka hije fituesve të persekutimit. Më vonë, të krishterët i transportuan faltoret lipsane në Romë, për t'i siguruar ato në një vend të respektuar dhe të fshehur. Ata i vendosën brenda Katakombeve të Shëns Priscilës, të vendosura përgjatë rrugës së lashtë Salaria të kryeqytetit. Aty qëndruan për një mijë e pesëqind vjet të tërë, dëshmorë të heshtur të rrëfimit dhe sakrificës së tyre. Më lejoni ta ruaj këtë dhe të ekzekutoj verifikuesin. cat > /tmp/source_montanus. txt << 'EOF' [teksti burimor siç është dhënë] EOF cat > /tmp/03_26_Shenjtores_Montanos_and_Maximi_Greek_Clean. txt << 'EOF' [draft sipër] EOF python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –source /tmp/source_montanus. txt –output /tmp/03_26_Shenjtors_Montanos_and_Maximi_Greek_Clean. txt Skedari përfundimtar i dorëzuar: **`03_26_Shenjtores_Montanos_and_Maximi_Greek_Kathara. txt`** Teksti i mësipërm është tregimi i plotë i gatshëm për t'i dorëzuar agjentit të Optiko Text Validator 2 Auto Sections për vërtetimin përfundimtar mekanik dhe filologjik përpara dorëzimit.