Stacioni i Tretë i Përshëndetjeve të Hyjlindës

Tridhjetë ditë para Pashkëve të Shenjta, Kisha jonë ngre zërin në strofën e tretë të Himnit Akathistos. Aty besimtarët këndojnë për lulen e mosprishjes dhe për derën e fshehtë që të çon përsëri në Parajsë. Himni Akathistos është një nga himnet më të dashura të traditës orthodhokse dhe këndohet pjesë-pjesë çdo të premte të Kreshmës së Madhe. Stacioni i tretë përfshin shtëpitë që fillojnë me shkronjat ni, xi, omicron, pi, ro dhe sigma. Në këto shtëpi himnografia kthehet me një intensitet të veçantë në misterin e mishërimit të Fjalës së Perëndisë. Hyjlindësen e paraqet Hyjlindësen si një krijim të ri, pasi Krijuesi shfaqi krijimin e ri përmes barkut të saj pa farë. Virgjëresha mbiu Zotin dhe e mbajti barkun e saj të pakorruptuar, siç ishte përpara ngjizjes. Kjo mrekulli tejkalon të gjithë logjikën njerëzore dhe të gjitha ligjet natyrore të realitetit të krijuar. Besimtarët janë të ftuar të sodisin këtë ngjarje të patregueshme dhe ta lavdërojnë Nënën e Zotit me mirënjohje të thellë. Kështu ndalesa e tretë bëhet një ftesë për të hyrë në atmosferën dërrmuese të përgatitjes për Ringjalljen. Në përshëndetjet e këtij qëndrimi Hyjlindëse i drejtohet si lulja e pakorruptueshmërisë dhe si kurora e maturisë së shenjtorëve. Himnografia e quan atë një lloj ringjalljeje që shkëlqen dhe një imazh i jetës engjëllore në botë. Ai paraqitet si një pemë me fruta të ndritshme që ushqen besimtarët dhe si një dru me gjethe që mbulon shumë. Ai lindi udhërrëfyesin për ata që enden dhe shpenguesin për ata që mbahen robër nga mëkati. Besimtarët i luten asaj si mëshirë për gjykatësin e drejtë dhe si falje të shumë gabimeve njerëzore. Bëhet një uniformë për të zhveshurin e maturisë dhe një dashuri që mposht çdo dëshirë tjetër të zemrës. Himnologu më pas na fton të bëhemi të huaj për botën, duke parë interesin e huaj të Virgjëreshës. Mendja duhet të çohet në qiell, pasi Zoti i lartë u shfaq në tokë si një njeri i përulur. Ai erdhi mes nesh duke dashur të tërheqë në lartësi ata që i thërrasin me besim Aleluja. Kështu mishërimi paraqitet si një akt dashurie që lidh qiellin dhe tokën. Shtëpia tjetër i referohet Logos së papërshkrueshme, e cila ishte tërësisht poshtë dhe në të njëjtën kohë nuk mungonte aspak nga lart. Mishërimi nuk ishte një lëvizje lokale, por një përbuzje hyjnore ndaj racës njerëzore. Kështu u interesua Virgjëresha, e cila pranoi Zotin brenda saj dhe dëgjoi himnet e besimtarëve. Hyjlindëse i drejtohet si toka e Zotit të pandarë dhe si dera e misterit të shtatë të shpëtimit. Për jobesimtarët bëhet e dyshimtë dëgjimore, ndërsa për besimtarët bëhet mburrje pa asnjë dyshim. Është mjeti gjithë-shenjtë i Atij që ulet mbi Kerubinët dhe banesa e shkëlqyer e Atij që lavdërohet nga Serafimët. Ajo bashkoi të kundërtat brenda saj dhe lidhi së bashku virgjërinë dhe amësinë. Nëpërmjet saj u zgjidh shkelja e origjinaleve dhe u hap sërish dera e Xhenetit për njerëzit. Ai është çelësi i mbretërisë së Krishtit dhe shpresa e të mirave të përjetshme. E gjithë natyra e Engjëjve u shtan para veprës së madhe të njerëzimit, duke e parë Zotin e paarritshëm si një njeri të afrueshëm, që përzihej me njerëzit me dashuri. Në shtëpinë e shkronjës ro oratorët me shumë fjalë paraqiten si peshq pa fjalë para misterit të Virgjëreshës. Ata nuk mund të shpjegojnë se si Virgjëresha mbetet e virgjër dhe në të njëjtën kohë arriti të lindë. Por besimtarët e admirojnë misterin dhe thërrasin me besim urimet Hyjlindëse. Ajo bëhet një enë e urtësisë së Zotit dhe një fond i providencës hyjnore për mbarë botën. Ajo i nxjerr në pah filozofët si budallenj dhe kontrollon teknologët e kotësisë si kuajt. Përballë saj lindën debatuesit e egër dhe u thanë ata që ndërtonin mite me artin e tyre. Ai shkatërron komplotet komplekse të të urtëve athinas dhe mbush rrjetat e peshkatarëve të thjeshtë të Ungjillit. Ai nxjerr shpirtra nga thellësia e injorancës dhe ndriçon shumë me njohurinë e vërtetë të Zotit. Është anija e atyre që duan të shpëtohen dhe porti i sigurt i marinarëve të kësaj jete. Shtëpia e fundit na kujton se dekani i të gjithëve erdhi ex officio për të shpëtuar njeriun. Ai u shfaq si një njeri midis nesh, i thirrur si të pëlqen, si bari dhe si Perëndi i vërtetë.