Pjetri Tagrambledhësi, nga një shenjtor i pangopur i zotit

Një sundimtar mizor afrikan i hodhi njëherë një bukë si gur në fytyrë një lypsi të varfër. Pikërisht kjo bukë, vite më vonë, qëndroi si e vetmja peshë që balanconte peshoren e shpirtit të tij para Zotit. Bëhet fjalë për Shën Pjetrin Tagrambledhësin, i cili jetoi në kohën e perandorit Justiniian dhe mbante detyrën e lartë të patricit. Kisha e nderon kujtimin e tij në njëzet janar të çdo viti, si një shembull pendimi tronditës. Pjetri jetoi në pasuri dhe nder, por shpirti i tij ishte shterpë nga dashuria dhe mëshira. Ai ishte një njeri i pamëshirshëm, egoist dhe koprraci, i mbyllur për të gjitha vuajtjet njerëzore që trokitnin në derën e tij. Një herë një i varfër donte ta provonte dhe me këmbëngulje i kërkoi ndihmë në rrugë. Në atë moment bukëpjekësi i solli bukë të freskëta dhe Pjetri e kapi njërën prej tyre i zemëruar. Në vend që ta ofronte si lëmoshë, ai e hodhi si gur mbi njeriun fatkeq. Kështu ai tregoi në mënyrën më mizore se sa larg ishte zemra e tij nga Krishti. Mirësia e Zotit, megjithatë, nuk e braktisi, por e priti me durim në momentin e duhur të jetës së tij. Një ditë mbajti në duar faltoren e Ungjillit dhe nga kureshtja filloi të lexonte fjalët e shenjta. Megjithatë, leximi nuk e la indiferent, por ia shqetësoi thellë ndërgjegjen dhe gjithë ekzistencën e tij. Atëherë iu hapën sytë e shpirtit dhe ai pa sinqerisht veten e tij të vërtetë në dritë. Ishte me pikëllim të madh që ai pa pamjen e vërtetë të gjendjes së tij mendore dhe e kuptoi mjerimin e tij. Menjëherë erdhi në vete, duke zbatuar me besnikëri fjalën e Etërve që thotë: hyr brenda vetes dhe do të gjesh gëzimin dhe mbretërinë. Në kujtesën dhe ndërgjegjen e tij vazhdonin të vinin figurat e tagrambledhësve të Ungjillit, të shpëtuar nga Zoti. Ndërsa ata u penduan dhe gjetën mëshirë, Pjetri vendosi të ndryshojë jetën e tij. Gjatë sëmundjes së tij, ai madje pa një ëndërr të tmerrshme që vulosi të gjithë rrjedhën e tij të mëvonshme. Atij iu duk se qëndronte përpara kriterit të tmerrshëm të Zotit, i cili disa i justifikonte dhe të tjerëve i dënonte me drejtësi absolute. Në atë orë krize ai pa pranë tij një shkallë të madhe për veprat e jetës së tij. Në të majtë të saj u mblodhën një mori demonësh dhe depozituan aty veprat e tij të liga të shumta dhe të rënda. Megjithatë, në pjesën e duhur, engjëjt nuk mund të gjenin ndonjë punë të mirë për të balancuar peshoren e shpirtit. Më në fund mund të vendosnin vetëm një gjë, atë bukë që ai i kishte hedhur me zemërim të varfërit. Kur u zgjua, mori vendimin e madh dhe jetëshpëtues që ndryshoi të gjithë rrugën e tij tokësore. Ai shpërndau të gjithë pasurinë e tij për të varfërit dhe ia bëri punë të gjente të vuajturit dhe nevojtarët. Por prova më tronditëse e transformimit të tij të mirë dhe vetëmohimit të plotë ishte diçka edhe më e guximshme. Ai ia shiti veten si skllav një burri dhe të gjitha paratë ua dha të varfërve të qytetit. Ai jetoi për një kohë të gjatë në robëri me përulësi, duke duruar gjithçka si një dishepull i vërtetë i Krishtit. Kur e rifitoi lirinë, shkoi në Jeruzalem për të adhuruar Vendet e Shenjta të Shpëtimtarit të botës. Në vendet ku ai u kryqëzua dhe u ringjall, Zoti qau për mëkatet e tij dhe falënderoi për mëshirën. Më pas u kthye në Kostandinopojë dhe atje fjeti i qetë, pasi i kishte jetuar vitet e fundit në lutje dhe pendesë të pandërprerë. Ai u varros në vendin e Voos, në shtëpinë e tij atërore, ku dikur mbretëronte pasuria dhe mizoria. Ai e la botën të varfër sipas standardeve njerëzore, por të pasur me thesare të përjetshme dhe të paçmueshme. Jeta e Shën Pjetrit Tagrambledhës është një pasqyrë e vërtetë e fuqisë së pendimit në Kishë. Tregon se asnjë njeri nuk është aq i fortë sa të mos mund të preket nga hiri i Perëndisë. Një bukë e vetme, e hedhur me zemërim, por që më në fund iu dha të varfërit, ishte fillimi i shpëtimit të tij. Kisha na e tregon figurën e tij si një shembull i ndritshëm i një kthimi të sinqertë te Krishti. Pasuria e botës është e përkohshme, por bamirësia dhe përulësia jetojnë përgjithmonë. Shën Pjetri na mëson se çdo njeri mund të ndryshojë jetën e tij, përderisa ia hap zemrën Zotit. Kjo është shpresa e madhe që kujtimi i tij i shenjtë na lë në shekuj.