Rrethprerja e Zotit dhe emri Jisu

Tetë ditë pas lindjes së Tij, Shpëtimtari i botës derdhi pikat e para të gjakut të Tij të çmuar, një prelud i atij që më vonë do të derdhej në Kryq. Po atë ditë ai mori nga qielli emrin Jisu, që do të thotë Shpëtimtar, siç i kishte shpallur kryeengjëlli Gavriil Jozefit. Ky veprim i përulur u bë në përputhje me urdhrin që Perëndia i kishte dhënë Abrahamit, kur ai bëri një besëlidhje me të për rrethprerjen për të gjithë pasardhësit e tij. Krijuesi i ligjit iu nënshtrua ligjit, për të liruar ata që ishin nën zgjedhën e tij. Ai pranoi të mbante në mishin e Tij shenjën e besëlidhjes së vjetër, megjithëse Ai vetë ishte i pamëkat dhe ligjvënës. Në këtë mënyrë ai tregoi qartë se ai me të vërtetë mori një natyrë njerëzore dhe jo një trup të dukshëm, siç pretendonin disa heretikë. Ai mbylli gojën e atyre që mohuan mishërimin e Tij të vërtetë dhe u dha të gjithë besimtarëve një shembull të bindjes së përsosur ndaj urdhrave hyjnore. Që nga ai moment ai filloi të shijonte dhimbjen e gjinisë njerëzore, për të na çuar drejt shpëtimit. Rrethprerja e Dhiatës së Vjetër ishte një lloj dhe paralajmërim i pagëzimit të krishterë, i cili pastron shpirtin nga mëkati fillestar. Kur Adami i dytë u rrethpre në mishin e Tij, rrethprerja mishore e pleqërisë përfundoi dhe rrethprerja e re shpirtërore e zemrës u përurua. Nuk hiqet më nga trupi një pjesë e vogël e lëkurës së vdekur, por i gjithë plaku i pasioneve hidhet jashtë nëpërmjet bashkimit në vdekjen dhe ringjalljen e Krishtit. Apostulli Pal u shkruan kolosianëve se besimtarët u rrethprenë me një rrethprerje të bërë pa duar, pasi hoqën trupin e mëkateve të mishit në sakramentin e pagëzimit. Është pikërisht për këtë arsye që apostulli i madh u rezistoi fuqishëm atyre që u bënin presion të krishterëve johebrenj që të rrethpreheshin sipas stilit të vjetër. Në letrën e tij drejtuar Galatasve ai deklaron qartë se në Jisu Krishtin as rrethprerja dhe as parrethprerja nuk kanë fuqi, por vetëm besimi që veprohet me dashuri. Kështu ai na thërret të gjithëve në një transformim të vërtetë të jetës së brendshme, në një rinovim të vërtetë të shpirtit në hirin e Shpirtit. Dita e tetë pas lindjes kishte kuptim të thellë simbolik brenda Testamentit të Vjetër dhe traditës së Kishës. Shtatë ditët e krijimit përfaqësojnë përfundimin e kohës së botës së sotme, me bekimet e saj, por edhe kufijtë e jetës që prishet. Dita e tetë, megjithatë, shkon përtej këtij cikli dhe ilustron mbretërinë e përjetshme, atë që nuk njeh mbrëmje, asnjë ndryshim dhe pa fund. Është dita e Ngjalljes së Zotit, dita e parë dhe e vetme e jetës që nuk mbaron kurrë dhe u hap besimtarëve portën e mosprishjes. Pra, kur Krishti u rrethpre në ditën e tetë pas lindjes së Tij, Ai na shpalli në mënyrë të fshehtë fitoren e Tij përfundimtare mbi vdekjen. Ai akt i vogël i bindjes ndaj ligjit fshehu brenda tij gjithë misterin e çlirimit të racës njerëzore. Me ato pak pika gjaku të derdhura atëherë, Shëlbuesi i porsalindur filloi të shkruante me germa të kuqe historinë e shpëtimit tonë. Poshtërimi i tij ishte edhe më i madh se vetë Lindja e Tij, sepse Ai pranoi shenjën e një mëkatari pa e ditur mëkatin. Sipas zakonit të Izraelit, pikërisht në atë ditë foshnjës hyjnore iu dha edhe emri i Tij, të cilin kryeengjëlli Gavriil ia kishte shpallur Virgjëreshës Mari para ngjizjes. Emri Jisu do të thotë Shpëtimtar dhe zbulon në një mënyrë të shkurtër por të plotë misionin e Fjalës së mishëruar të Perëndisë. Nuk është një emër thjesht konvencional, por një prani e gjallë e vetë Personit të Shpëtimtarit brenda disa rrokjeve të fuqishme. Siç dëshmon apostulli Pal në letrën drejtuar Filipianëve, Ati e ngriti Birin dhe i dha një emër më të lartë se çdo emër tjetër. Në emër të Jisuit, çdo gju i qiellit, tokës dhe tokës përkulet dhe çdo gjuhë rrëfen mbretërimin e Tij. Apostulli Pjetër nga ana e tij pohon se nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell me anë të të cilit mund të shpëtohemi. Ky emër i bekuar u përgatit në këshillin triun të gjithë epokave, u ruajt si një margaritar i çmuar dhe tani iu dha njerëzve si çelësi i portës së Xhenetit. Siç dëshmojnë Dhiata e Re dhe jeta e shenjtorëve të panumërt të Kishës, emri i Jisuit kur thirret me besim bën mrekulli të mëdha dhe të papritura. Në Veprat e Apostujve ne shohim apostullin Pjetër duke shëruar njeriun e çalë në Portën e Bukur duke thënë thjesht në emër të Jisu Krishtit të Nazaretit, ngrihu dhe ec. Demonët ikin, fuqitë e vdekjes shpërbëhen dhe çdo pasion korruptues thahet para zjarrit të kësaj thirrjeje hyjnore. Vetë Zoti u premtoi dishepujve të Tij se çfarëdo që të kërkojnë në emrin e tij, Ati i Tij do t'u japë atyre, në mënyrë që Biri të përlëvdohet në besimtarët. Të krishterët ortodoksë, martirë dhe predikues të këtij emri që buron jetën e përjetshme, duhet të bëjnë gjithçka në emër të Shpëtimtarit të tyre. Apostulli Pal i nxit kolosianët të bëjnë çdo fjalë dhe çdo vepër në emër të Zotit Jisu, duke falënderuar Perëndinë dhe Atin nëpërmjet tij. Kështu, jeta e besimtarit bëhet një ofertë e vazhdueshme përkushtimi, një referencë e vazhdueshme ndaj emrit të gjithë të shenjtë që mposht gjithë errësirën e botës. Përsëritja e pandërprerë e lutjes Zot Jisu Krisht, ki mëshirë për mëkatarin është thesari i traditës shpirtërore orthodhokse ndër shekuj. Kur besimtari i shqipton me besim dhe zjarr këto pak fjalë në çdo frymë dhe në çdo rrethanë të ditës së tij, vetë Fytyra e Zotit qëndron brenda mendimeve të tij. Ngadalë ndriçon mendjen, frymëzon veprimet e saj dhe pastron gradualisht të gjitha pasionet që kanë fole në thellësi të zemrës. Shpirti që mëson këtë art të lutjes bëhet një tempull i Shpirtit të Shenjtë dhe një vendbanim i pranisë së dashur të Shpëtimtarit. Siç thotë Shën Joani Autori i Klimakut, në emër të Jisuit goditni gjithmonë armiqtë e shpëtimit tuaj, sepse nuk do të gjeni një armë më të fortë as në qiell, as në tokë. Në këtë emër besimtarët gjen ndriçimin e mendjes, shëndetin e trupit, gëzimin në pikëllim, ngushëllimin në sprova dhe shpresën e sigurt të jetës së përjetshme. Të gjitha martirizimet e shenjtorëve u ëmbëlsuan nga kjo ëmbëlsi e pashprehur e emrit të Dhëndrit të Kishës, të vetmit filantrop të vërtetë. Përkujtimi i Rrethprerjes së Zotit në ditën e tetë pas Krishtlindjes është në të njëjtën kohë festë e madhe e emrit të Jisuit në jetën liturgjike të Kishës. Është dita në të cilën ne nderojmë pikat e para të gjakut të Shëlbuesit dhe reflektojmë mbi misterin e poshtërimit të Tij të pafund për hir të vetë shpëtimit tonë. Kanuni i festës u shkrua nga Shën Stefan Sabatiti dhe këndohet me entuziazëm në të gjitha kishat orthodhokse të botës. Në të njëjtën ditë përkujtojmë edhe hierarkun e madh Vasili të Kapadokisë, misterin ndriçues të mistereve të Krishtit. Kisha na kujton se emri i krishterë është vetë shenja e hyrjes së racës njerëzore në një besëlidhje të re me Perëndinë, një besëlidhje e shkruar në gjakun e dashurisë. Pra, le të përqafojmë me dëshirë dhe nderim emrin më të ëmbël të Shpëtimtarit tonë dhe le të adhurojmë gjakun e Tij të ndershëm që u derdh për ne. Le t'i kërkojmë të porsalindurit pa mëkate dhe Zotit të përsosur të lavdisë që të ngulitë emrin e Tij të shenjtë thellë në zemrat tona. Kështu do të meritojmë të lavdërojmë përjetësisht madhështinë e dashurisë së Tij së bashku me engjëjt dhe të gjithë shenjtorët. Tani ekzekutoj vërtetimin: python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –burimi BURIMI. txt –dalja OUTPUT. txt **Dorëzimi:** Skedari përfundimtar ruhet si: **`01_01_Rrethprerja_e_Zotit_Greqisht_Paster. txt`** Skedari përmban vetëm titullin dhe tekstin e pastër narrativ, pa komente, numra ose meta të dhëna teknike, të dorëzuara në formatin UTF-8 dhe gati për fazën tjetër të vërtetimit nga Optiko Text Validator 2 Auto Sections.