Η Οσιομάρτυς Ανυσία της Θεσσαλονίκης

Έσχισε με τα ίδια της τα χέρια τα μεταξωτά της ρούχα και μοίρασε ολόκληρη την πατρική περιουσία στους φτωχούς, για να τρέξει ελεύθερη πίσω από τον Χριστό. Έφτυσε στο πρόσωπο τον στρατιώτη του Μαξιμιανού, λίγο πριν εκείνος βυθίσει το σπαθί στα πλευρά της κοντά στη Θεσσαλονίκη. Καταγόταν από επιφανείς και πάμπλουτους γονείς της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι είχαν δεχθεί τη χριστιανική πίστη και τη μεγάλωσαν με αγάπη για την αρετή και τη σοφία.

Έμεινε ορφανή από πατέρα και μητέρα, και ενώ βρισκόταν ακόμη στο κατώφλι της εφηβείας, απομακρύνθηκε από τις απολαύσεις του κόσμου. Η ψυχή της φλεγόταν από μεγάλο πόθο για τον Χριστό, και έτσι όρμησε προς τη συνάντηση με τον ουράνιο Νυμφίο. Άφησε στην άκρη και πέταξε μακριά κάθε δεσμό που την κρατούσε στη γη.

Ελευθέρωσε τους πολυάριθμους δούλους της και τους έδωσε σημαντικά χρηματικά ποσά, ώστε να μπορέσουν να ζήσουν αξιοπρεπώς. Μοίρασε ακόμη τα χωράφια, τα κτήματα, τα κοπάδια και κάθε υπάρχον της αγαθό, σαν τον συνετό έμπορο της παραβολής που πουλάει τα πάντα για να αποκτήσει τον πολύτιμο μαργαρίτη της Βασιλείας των Ουρανών. Έβγαλε από πάνω της τα στολίδια και τα πολυτελή ενδύματα, και φόρεσε ρούχα απλά και φτωχικά, σαν ταπεινή υπηρέτρια.

Με αυτή την εμφάνιση γύριζε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και επισκεπτόταν τους αρρώστους στα σπίτια τους. Βοηθούσε τις χήρες και τα ορφανά, μοίραζε τροφή και ρούχα στους φτωχούς που συναντούσε στις πλατείες και στους δρόμους. Όμως η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να σταθεί κοντά σε εκείνους που υπέφεραν εξαιτίας των διωγμών κατά των χριστιανών.

Χωρίς να υπολογίζει τον κίνδυνο, έμπαινε στις φυλακές και αναζητούσε όσους βασανίζονταν από την πείνα, τη δίψα και τις βαριές πληγές. Φιλούσε τα τραύματά τους σαν να ήταν οι ίδιες οι πληγές του Πάθους του Κυρίου μας. Τους περιποιόταν με τρυφερότητα, άλειφε τις πληγές τους με βάλσαμα και τους έδινε λόγια παρηγοριάς και ελπίδας.

Δεν λογάριαζε τη δική της ασφάλεια, αλλά μόνο τον πόνο των αδελφών της που υπέφεραν για το όνομα του Χριστού. Έτσι η νεαρή κόρη έγινε μητέρα και αδελφή για όλους τους αδικημένους της πόλης. Έχοντας αποτινάξει κάθε γήινο δεσμό και κρατώντας μόνο το θνητό σώμα της, αναζητούσε πλέον την τελειότητα μέσα από τον θάνατο για χάρη του Χριστού.

Επειδή όμως ήθελε μια τέτοια απόφαση να είναι θέλημα Θεού, δεν εξέθετε πια άσκοπα τον εαυτό της σε κινδύνους. Αποσύρθηκε σε ένα στενό κελί και αφιερώθηκε στην προσευχή, στη νηστεία και στα δάκρυα της μετανοίας. Με τον τρόπο αυτό υψωνόταν πάνω από τη θνητή κατάστασή της, καθώς είχε την άσκηση των ιερών αρετών ως θεμέλιο της πνευματικής της ζωής.

Ο διάβολος όμως, βλέποντας έναν τέτοιο αγώνα, οργίστηκε και προσπάθησε να τρομάξει τη νεαρή αγία με πολλά τεχνάσματα και φαντασίες. Ήθελε να την πείσει να εγκαταλείψει το κελί της και να γυρίσει στη ζωή της ανέσεως. Συνάντησε όμως μια αποφασιστικότητα ισχυρότερη και από εκείνη των πιο γενναίων πολεμιστών.

Τότε εξαπέλυσε εναντίον της τα βέλη της ακηδίας, της σωματικής χαύνωσης και της αρρώστιας, νομίζοντας πως έτσι θα τη λύγιζε. Η νεαρή κόρη όμως οπλίστηκε με το σημείο του Σταυρού και τον έδιωξε με το μαστίγιο της προσευχής. Όταν ο διωγμός του αυτοκράτορα Μαξιμιανού βρισκόταν στην πιο άγρια κορύφωσή του, η Αγία Ανυσία ήταν γεμάτη αρετές και βαθιά συγκεντρωμένη στην πνευματική της ζωή.

Με θάρρος απηύθυνε στον Χριστό την προσευχή να γίνει μέτοχος του ζωοποιού θανάτου Του και να συναντηθεί μαζί Του. Η προσευχή αυτή εισακούστηκε σύντομα από τον Κύριο. Μια μέρα, ενώ πήγαινε στην εκκλησία για να προσευχηθεί, τη συνάντησε ένας στρατιώτης του αυτοκράτορα στον δρόμο.

Εκείνος της απηύθυνε τον λόγο με μεγάλη σκληρότητα και απαίτησε να του πει πού πηγαίνει και ποια είναι. Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, η Ανυσία δήλωσε πως είναι χριστιανή και ταπεινή υπηρέτρια του Ιησού Χριστού. Ο σκληρός ειδωλολάτρης την άρπαξε με βία και την έσυρε προς τον ναό των ειδώλων, ώστε να την αναγκάσει να θυσιάσει στους ψεύτικους θεούς.

Εκείνη όμως δεν υποχώρησε. Όταν εκείνος προσπάθησε να της βγάλει το πέπλο από το κεφάλι, η Ανυσία τον έφτυσε με δύναμη στο πρόσωπο. Έδωσε έτσι την πιο τολμηρή ομολογία πίστης της σύντομης ζωής της.

Ο στρατιώτης, εξαγριωμένος και ντροπιασμένος μέσα στο πλήθος, τράβηξε αμέσως το σπαθί από τη θήκη του. Το βύθισε στα πλευρά της αγίας με όλη του τη δύναμη, και εκείνη παρέδωσε αμέσως το πνεύμα της στον Θεό. Η ψυχή της πέταξε στις αιώνιες χαρές, μέσα στον νυμφικό θάλαμο των Ουρανών που τόσο είχε ποθήσει.

Μερικοί ευλαβείς χριστιανοί κατάφεραν να πάρουν το άγιο σώμα της μέσα στη γενική σύγχυση εκείνης της ημέρας. Το έθαψαν με τιμή έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης, σε μικρή απόσταση από την πύλη της πόλης. Αργότερα, όταν τέλειωσε ο διωγμός των ειδωλολατρών, χτίστηκε στον τόπο αυτό ένας μικρός ναός προς τιμήν της.

Όσοι περαστικοί είδαν το άδικο τέλος της θρήνησαν τη νεαρή της ηλικία και αγανάκτησαν σφοδρά για τον σκληρό νόμο του Μαξιμιανού. Εκείνος είχε επιτρέψει σε κάθε ειδωλολάτρη να σκοτώνει χριστιανούς χωρίς δίκη και χωρίς καμία τιμωρία. Έτσι η Ανυσία πήρε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου και κατατάχθηκε ανάμεσα στις φρόνιμες παρθένες της Βασιλείας.