Οι Μάρτυρες Τιμόθεος και Πολύευκτος στις φλόγες της πίστης

Μέσα στις φλόγες των ειδωλολατρών, δύο άνδρες έψαλλαν ύμνους προς τον Κύριο, χωρίς ίχνος φόβου στα πρόσωπά τους. Ο ένας στάθηκε στην μακρινή Αφρική και ο άλλος στην Καισάρεια, και οι δύο όμως μοιράστηκαν τον ίδιο πύρινο δρόμο προς τον ουρανό. Ο Άγιος Πολύευκτος καταγόταν από την Καισάρεια, όπου με ζήλο μεγάλο κήρυττε τον λόγο του Χριστού στους συμπατριώτες του.

Ο λόγος του είχε τέτοια δύναμη, ώστε πολλοί ειδωλολάτρες άφηναν τα είδωλα και ασπάζονταν με χαρά την χριστιανική πίστη. Οι αρχές της εποχής δεν άργησαν να αντιδράσουν στην επιτυχία του κηρύγματος αυτού. Συνέλαβαν τον Πολύευκτο και τον έριξαν δεμένο μέσα σε σκοτεινή φυλακή, για να λυγίσει η αντοχή του.

Ακολούθησαν αδιάκοπες προτροπές και απειλές, ώστε να αρνηθεί τον Χριστό και να επιστρέψει στα είδωλα. Εκείνος όμως έμενε σταθερός σαν βράχος, ομολογώντας με παρρησία την πίστη του. Τότε οι δήμιοι ξέσχισαν όλο του το σώμα με σιδερένια νύχια, μετατρέποντας την σάρκα του σε πληγή.

Στη συνέχεια του έσπασαν με βία την σιαγόνα, για να σιωπήσει το στόμα που κήρυττε. Τέλος τον έριξαν ζωντανό μέσα σε πυρωμένη κάμινο, όπου παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Την ίδια εποχή, στα μέρη της Μαυριτανίας, δρούσε με ίσο ζήλο ο διάκονος Τιμόθεος.

Κήρυττε ακούραστα τον λόγο της αλήθειας, οδηγώντας πλήθος ειδωλολατρών στο φως της χριστιανικής ζωής. Βάπτιζε ψυχές και κατηχούσε όσους ζητούσαν να γνωρίσουν την σωτηρία του Χριστού. Η δράση του ενόχλησε γρήγορα τους τοπικούς άρχοντες, που θέλησαν να σταματήσουν τον αγώνα του.

Συνέλαβαν τον διάκονο και τον έσυραν στο δικαστήριο, ζητώντας από αυτόν θυσία στα είδωλα. Όταν αρνήθηκε με σταθερότητα, οι δήμιοι τον υπέβαλαν σε πολλά και βαριά βασανιστήρια, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Τον έκλεισαν στην φυλακή και τον άφησαν εκεί να τον λιώνει η πείνα και η δίψα.

Έπειτα τον έβγαλαν ξανά μπροστά στους κριτές, για να δοκιμάσουν την αντοχή του. Όταν είδαν ότι δεν λύγιζε με τίποτε, ετοίμασαν για εκείνον μεγάλη πυρά. Ο Τιμόθεος ανέβηκε με προσευχή και ψαλμωδία επάνω στις φλόγες, σαν να ανέβαινε σε θρόνο τιμητικό.

Παρόντες ήταν και άνθρωποι δικοί του, που έκλαιγαν πικρά για το τέλος του. Εκείνος όμως τους παρηγορούσε με γαλήνη και χαρά, ομολογώντας την ελπίδα του στον Σωτήρα. Έτσι παρέδωσε το πνεύμα του και οι πιστοί κήδεψαν με τιμή το λείψανό του στην Μαυριτανία.