Ο αυλητής που βαπτίστηκε με βροχή από τον ουρανό

Ένας ειδωλολάτρης μουσικός φόρεσε τα ρούχα ενός φοβισμένου χριστιανού για τέσσερα χρυσά νομίσματα, και μέσα σε λίγες στιγμές βρέθηκε να ομολογεί τον Χριστό μπροστά στον ηγεμόνα. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο διώκτης τους τυφλώθηκε, αλλά ξαναβρήκε το φως του χάρη στο χώμα από τον τάφο των μαρτύρων. Η ιστορία αυτή ζωντανεύει στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν ο μεγάλος διωγμός κατά της Εκκλησίας έφτανε στο αποκορύφωμά του.

Στην Αίγυπτο, ο ηγεμόνας της Θήβας Αρριανός συνέλαβε τριάντα επτά χριστιανούς και τους οδήγησε δεμένους στην Αλεξάνδρεια. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο αναγνώστης Απολλώνιος, άνθρωπος ευλαβής αλλά αδύναμος μπροστά στον φόβο των βασανιστηρίων. Ο ηγεμόνας έδωσε στους κρατουμένους την επιλογή να θυσιάσουν στα είδωλα ή να υποστούν φρικτά μαρτύρια.

Οι περισσότεροι προτίμησαν τον θάνατο από την άρνηση του Χριστού. Όμως ο Απολλώνιος κλονίστηκε όταν αντίκρισε τα όργανα της βασάνου, αν και δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να αρνηθεί την πίστη του. Σκέφτηκε τότε ένα τέχνασμα που θα τον γλίτωνε από τη δοκιμασία χωρίς, όπως νόμιζε, να προδώσει τον Κύριο.

Πλησίασε λοιπόν έναν από τους φύλακες, τον αυλητή Φιλήμονα, και του πρότεινε μια συμφωνία. Του έδωσε τέσσερα χρυσά νομίσματα και τα δικά του ρούχα, ζητώντας του να προσφέρει θυσία στα είδωλα στη θέση του. Ο Φιλήμονας, ειδωλολάτρης ακόμη, δέχτηκε χωρίς δισταγμό την παράξενη πρόταση.

Φόρεσε τα ενδύματα του Απολλωνίου και κάλυψε το πρόσωπό του, για να μη γίνει αντιληπτή η αλλαγή. Καθώς όμως πλησίαζε τον βωμό για να εκτελέσει το αίσχος, κάτι ανέλπιστο συνέβη μέσα στην ψυχή του. Η καρδιά του φωτίστηκε ξαφνικά από τη θεία χάρη, και τα μάτια του νου του άνοιξαν στην αλήθεια.

Έκανε το σημείο του σταυρού και αρνήθηκε να προχωρήσει στη θυσία. Ο ηγεμόνας απόρησε με αυτή την απρόσμενη αντίδραση και ζήτησε εξηγήσεις. Τότε ο Φιλήμονας ύψωσε τη φωνή του μέσα στο αμφιθέατρο και ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό.

Δήλωσε ανοιχτά πως αρνείται τη λατρεία του αυτοκράτορα και πιστεύει στον αληθινό Θεό. Ο Αρριανός σκέφτηκε αμέσως να φέρει τον αυλητή ώστε η μουσική του να ηρεμήσει τον δήθεν Απολλώνιο και να τον στρέψει στα είδωλα. Οι υπηρέτες όμως δεν μπόρεσαν να βρουν τον Φιλήμονα, γιατί εκείνος στεκόταν ήδη μπροστά στον δικαστή με τα ξένα ρούχα.

Έφεραν τότε τον αδελφό του, τον Θεωνά, ο οποίος αναγνώρισε αμέσως τον μεταμφιεσμένο αδελφό του και αποκάλυψε γελώντας την αλήθεια. Ο ηγεμόνας διέταξε να ξεσκεπαστεί το πρόσωπο του αυλητή και του ζήτησε να βγάλει τα ενδύματα και να θυσιάσει μαζί με τον Απολλώνιο. Ο Φιλήμονας όμως άρχισε να χλευάζει τα ψεύτικα είδωλα και τους μάταιους θεούς των ειδωλολατρών.

Διακήρυξε ότι έγινε αληθινός χριστιανός, αν και δεν είχε δεχτεί ακόμη το άγιο Βάπτισμα. Προσευχήθηκε τότε με όλη του τη θέρμη στον Κύριο, ζητώντας να σφραγιστεί επίσημα η νέα του πίστη. Αμέσως άνοιξαν οι ουρανοί και έπεσε δυνατή βροχή μόνο πάνω σε εκείνον.

Έγινε έτσι το βάπτισμά του με τρόπο θαυμαστό και ολοφάνερο σε όλους τους παρόντες. Με την ίδια προσευχή κατακάηκαν από μυστηριώδη φωτιά και τα τέσσερα χρυσά νομίσματα που είχε λάβει προηγουμένως. Έτσι δεν έμεινε ούτε η παραμικρή σκιά αμφιβολίας για τη γνησιότητα της μεταστροφής του.

Ο Απολλώνιος, που έγινε αφορμή να πιστέψει ο Φιλήμονας, οδηγήθηκε ξανά μπροστά στον ηγεμόνα. Αυτή τη φορά στάθηκε με ανδρεία και ομολόγησε χωρίς δισταγμό τον Χριστό, έτοιμος να υπομείνει κάθε βάσανο. Ο Αρριανός εξοργίστηκε από τη μεταβολή του και διέταξε σκληρά μαρτύρια εναντίον του.

Του έκοψαν τους αστραγάλους και τον έσυραν δεμένο μέσα από όλη την πόλη ως παράδειγμα. Τον Φιλήμονα τον κρέμασαν σε μια ελιά και άρχισαν να τον σημαδεύουν με τόξα και βέλη. Καμία όμως σαΐτα δεν άγγιξε το σώμα του μάρτυρα, καθώς η θεία δύναμη τον προστάτευε ολοφάνερα.

Μια από τις βολές μάλιστα γύρισε πίσω και τύφλωσε το ένα μάτι του ίδιου του ηγεμόνα. Ο Φιλήμονας λυπήθηκε τον διώκτη του και του προφήτευσε ότι μετά τον θάνατο των μαρτύρων θα θεραπευόταν. Του φανέρωσε ότι θα βρει το φως του αν αλείψει το μάτι του με χώμα από τον τάφο τους.

Στη συνέχεια οι δύο άγιοι αποκεφαλίστηκαν και έλαβαν τον ένδοξο στέφανο του μαρτυρίου. Σε λίγο ο Αρριανός θεραπεύτηκε ακριβώς όπως είχε ακούσει, και πίστεψε ολόψυχα στον Χριστό μαζί με τέσσερις σωματοφύλακες της φρουράς του. Όταν ο Διοκλητιανός πληροφορήθηκε τη βάπτιση του ηγεμόνα, οργίστηκε σφοδρά εναντίον τους.

Διέταξε να συλληφθούν και οι πέντε και επινόησε φρικτό θάνατο για τον πρώην διώκτη. Πρόσταξε να δεθεί ο Αρριανός χειροπόδαρα και να ριχτεί σε βαθύ πηγάδι με μια βαριά πέτρα κρεμασμένη στον λαιμό του. Το πηγάδι γέμισε με χώματα και ο αυτοκράτορας έστησε από πάνω τον θρόνο του ως σημάδι περιφρόνησης.

Δήλωσε μάλιστα μεγαλόφωνα ότι θα δουν τώρα αν ο Θεός των χριστιανών μπορεί να τον σώσει. Όταν όμως επέστρεψε στο παλάτι και μπήκε στην κρεβατοκάμαρά του, αντίκρισε φοβερό θέαμα. Είδε την πέτρα και τις αλυσίδες του Αρριανού κρεμασμένες πάνω από το κρεβάτι του και τον άγιο να αναπαύεται γαλήνια στα στρώματα.

Έντρομος ο τύραννος αποσύρθηκε σε μια γωνία, αλλά γρήγορα συνήλθε από τον αρχικό φόβο του. Κάλεσε αμέσως τους φρουρούς και διέταξε να ριχτούν στη θάλασσα ο Αρριανός και οι τέσσερις σύντροφοί του. Τους έβαλαν δεμένους μέσα σε σάκους γεμάτους άμμο για να βυθιστούν στον βυθό.

Όμως ο Κύριος δεν άφησε τα τίμια λείψανά τους να χαθούν για πάντα στα νερά. Έστειλε λοιπόν ο Θεός ένα μεγάλο δελφίνι, που μάζεψε με θαυμαστό τρόπο τους σάκους από τον βυθό της θάλασσας. Το ζώο μετέφερε τα ιερά σώματα στην ακτή κοντά στην Αλεξάνδρεια και τα παρέδωσε με ευλάβεια στη στεριά.

Εκεί τα παρέλαβαν οι πιστοί υπηρέτες του μακαρίου Αρριανού, οι οποίοι είχαν ειδοποιηθεί με όνειρο από τον ίδιο τον κύριό τους. Μετέφεραν τα λείψανα με μεγάλο θρίαμβο και τιμή στην πόλη Αντινόη της Αιγύπτου. Έτσι έλαβε τέλος ένα από τα συγκλονιστικότερα μαρτύρια της πρώτης Εκκλησίας στα χρόνια του μεγάλου διωγμού.

Η ιστορία αυτή φανερώνει πόσο ανεξιχνίαστες είναι οι βουλές του Θεού στη σωτηρία των ψυχών. Ένας ειδωλολάτρης μουσικός έγινε μάρτυρας μέσα σε λίγες στιγμές, χωρίς καν να έχει διδαχθεί την πίστη. Ένας δειλός αναγνώστης βρήκε την ανδρεία του και πέθανε ένδοξα για τον Χριστό.

Ένας σκληρός διώκτης μετανόησε και ακολούθησε τους ίδιους τους μάρτυρες που είχε καταδικάσει. Τέσσερις στρατιώτες της αυτοκρατορικής φρουράς πίστεψαν επίσης και θυσιάστηκαν για την αλήθεια. Η μνήμη όλων αυτών των αγίων τιμάται από την Εκκλησία στις δεκατέσσερις Δεκεμβρίου με βαθιά ευλάβεια.