Όσιος Θωμάς ο Δεφουρκινός

Έντεκα ολόκληρα χρόνια ο Όσιος Θωμάς έζησε ανάμεσα σε αμέτρητα φίδια που τύλιγαν το ασκητήριό του χωρίς να βγάλει ούτε έναν στεναγμό. Αργότερα έγραψε απάντηση στον αυτοκράτορα Λέοντα τον Σοφό χωρίς καν να ανοίξει τη σφραγισμένη επιστολή που του είχε στείλει. Η πατρίδα του βρισκόταν στους πρόποδες του όρους Κυμιναίου στη Βιθυνία και οι γονείς του ήταν απλοί άνθρωποι που ζούσαν με αυτάρκεια.

Από μικρό παιδί ο μακάριος Θωμάς συνόδευε τον πατέρα του στα γύρω μοναστήρια και αγαπούσε όσα έβλεπε εκεί με όλη του την καρδιά. Παραδόθηκε σε έναν διδάσκαλο μοναχό και έμαθε γρήγορα το Ψαλτήριο, τον Απόστολο και όλη την εκκλησιαστική ακολουθία. Όταν έφτασε στην ακμή της ηλικίας του, καταφρόνησε όλα τα πράγματα του κόσμου και ντύθηκε το αγγελικό σχήμα με σταθερή απόφαση.

Πρόκοβε στους ασκητικούς αγώνες χωρίς να γυρίζει πίσω, ενώ μέσα του έλαμπε το νοητό κάλλος των αρετών που είχε καλλιεργήσει από τη νεότητα. Έτσι έγινε σαν θεϊκό εικόνισμα, που παρακινούσε όσους τον έβλεπαν να μιμηθούν τον τρόπο της ζωής του. Εκείνον τον καιρό κάποιος ένδοξος μεγιστάνας της Κωνσταντινούπολης, ονομαζόμενος Γαλόληκτος, έχτισε ένα νέο μοναστήρι κοντά στον ποταμό Σάγαρι.

Συμβουλεύτηκε τότε τον επίσκοπο της περιοχής και παρακάλεσε να του διαλέξει έναν άξιο μοναχό για ηγούμενο του νεόκτιστου αυτού μοναστηριού. Ο επίσκοπος, που γνώριζε τις αρετές του, υπέδειξε χωρίς δισταγμό τον μακάριο Θωμά ως άνδρα περιβόητο και ακριβή κανόνα της ασκητικής ζωής. Έτσι ο θείος Θωμάς ανέλαβε την ηγουμενία και κυβέρνησε το μοναστήρι με σοφία και τάξη για αρκετά χρόνια.

Όσο όμως εκείνος προσπαθούσε να κρυφτεί με την ταπείνωσή του, τόσο φημιζόταν παντού ως καταγώγιο κάθε αρετής. Πλήθος προσκυνητών έτρεχαν στο μοναστήρι και ενοχλούσαν την αγαπημένη του ησυχία, πράγμα που τον λυπούσε βαθιά μέσα του. Σκέφτηκε λοιπόν να φύγει και βρήκε από τους αδελφούς τον πιο ενάρετο, που τον εγκατέστησε στη θέση του ως ηγούμενο της αδελφότητας.

Πήρε την ευχή όλων των μοναχών και ανεχώρησε για ένα ερημικό μέρος στους πρόποδες ενός βουνού, κατάλληλο για την επιθυμητή ησυχία και προσευχή. Οι αδελφοί όμως δεν άντεξαν την απουσία του ποιμένα τους και άρχισαν να ψάχνουν τα όρη και τις πλαγιές για να τον βρουν. Τον ανακάλυψαν τελικά να μένει χωρίς στέγη και χωρίς σκέπασμα, υπομένοντας τη δριμύτητα του χειμώνα και το καύμα του θέρους.

Τον παρακαλούσαν με δάκρυα να μην ταλαιπωρεί τόσο σκληρά τον εαυτό του, αφού το σώμα είναι από χώμα πλασμένο και φθείρεται από τις δυσκρασίες του καιρού. Μόλις και μετά βίας πείστηκε ο όσιος στη συμβουλή τους και τους παράγγειλε να του φτιάξουν ένα μικρό κελλί στον τόπο εκείνο. Όταν τελείωσε το κελλί, μπήκε ο άγιος μέσα και έκλινε τα γόνατά του στο έδαφος με βαθιά κατάνυξη.

Παρακαλούσε τον Κύριο να αξιωθεί να έρθουν κοντά του εκείνοι οι αδελφοί που θα ευαρεστούσαν τη μεγαλειότητά Του στην έρημο. Τότε έφτασαν στο μοναστήρι δύο ευλαβέστατοι κοσμικοί, σαν να είχαν σταλεί από τον ίδιο τον Θεό. Τους ντύθηκε το ιερό σχήμα και τους έδωσε τα ονόματα των κορυφαίων μαθητών του Κυρίου, βαφτίζοντας τον έναν Πέτρο και τον άλλον Ιωάννη.

Μαζί με τους δύο αυτούς εκλεκτούς μαθητές έκανε ο όσιος θερμότερες προσευχές προς τον Θεό μέσα στην έρημο. Ο πατέρας όμως της κακίας δεν μπορούσε να ανέχεται για πολύ τις πονηρίες του νικημένες από τον άγιο ασκητή. Έστειλε πρώτα εναντίον του τόσο μεγάλο πλήθος κουνουπιών, ώστε ο γέροντας δεν μπορούσε ούτε στιγμή να αναπνεύσει ελεύθερα.

Όταν έπεφτε να κοιμηθεί, γίνονταν για εκείνον σαν αγκάθια, και όταν σηκωνόταν για προσευχή, έμπαιναν στο στόμα και στον λάρυγγά του. Ακόμη και το λιτό φαγητό του γέμιζε κουνούπια κάθε φορά που προσπαθούσε να παρηγορήσει την ασθένεια της φύσης του. Τρία ολόκληρα χρόνια υπέμεινε ο μακάριος αυτή την πληγή χωρίς να αναστενάξει μικρόψυχα ποτέ.

Ευχαριστούσε τον Κύριο και ζητούσε ταπεινά τη λύση από τον ουρανό για το βάσανό του. Όταν έφυγαν τέλος τα κουνούπια κατ’ οικονομία Θεού, ήρθαν τεράστιες μύγες που τσιμπούσαν σαν σαΐτες το κατάξηρο δέρμα του. Μετά από άλλα τρία χρόνια έφυγαν και αυτές και ήρθαν μυρμήγκια, που έμπαιναν άφοβα στα μάτια και στη μύτη του ασκητή.

Παρ’ όλες αυτές τις λυπηρές δοκιμασίες ο δαίμονας έβλεπε τον άγιο να στέκεται σαν δρυς στερεός και αμετάκλιτος στη θέση του. Τα εννέα χρόνια εκείνων των πληγών λογαριάστηκαν κοντά στον όσιο σαν μία μόνο ημέρα της αιωνιότητας. Τότε με θυμό μεγαλύτερο αποφάσισε ο εχθρός να πολεμήσει τον αθλητή της ασκήσεως ακόμη πιο σκληρά.

Δεν χρησιμοποίησε ένα μόνο φίδι, όπως κάποτε κατά της προμήτορος Εύας στον παράδεισο της Εδέμ. Συγκέντρωσε αναρίθμητο πλήθος φιδιών και μέσω αυτών πολέμησε τον δούλο του Θεού δίχως ανάπαυλα. Δεν υπήρχε τόπος ούτε μέσα ούτε έξω από το κελλί του χωρίς να φαίνεται φίδι σε κάθε γωνιά.

Όπου στεκόταν ο όσιος, βρισκόταν φίδι τυλιγμένο στα πόδια του, και σε όποιο αγγείο άπλωνε το χέρι, εύρισκε φίδι. Όταν πλάγιαζε στην κλίνη του για λίγη ανάπαυση, πλάγιαζαν μαζί του και τα ερπετά της δοκιμασίας. Έντεκα ολόκληρα χρόνια συνεχίστηκε αυτό το μαρτύριο, αλλά εκείνος έμενε άβλαβης με τη δύναμη της θείας προνοίας.

Μία φορά, την ώρα που ο όσιος τελούσε τη θεία λειτουργία και πλησίαζε στο τέλος της, βγήκε ένας φοβερός δράκος. Ζώστηκε ολόκληρη την κόγχη του ναού σαν δαχτυλίδι και έκλεισε την είσοδο σαν τεράστιο κουβάρι στο κατώφλι. Ο αδελφός που συλλειτουργούσε είχε βγει έξω για να φέρει το συνηθισμένο ζεστό νερό της προσκομιδής.

Όταν ο άγιος γύρισε προς την πόρτα και είδε το θηρίο, βρήκε τον αδελφό να στέκεται απ’ έξω τρομαγμένος και άναυδος. Γεμάτος Πνεύμα Άγιο και πίστη φώναξε στον φοβισμένο μαθητή του να μπει μέσα χωρίς δισταγμό. Ο αδελφός πέρασε πάνω από τον δράκο σαν να είχε φτερά και ολοκλήρωσαν μαζί την προσκομιδή των αγίων μυστηρίων.

Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας ο όσιος βγήκε έξω με την ιερατική στολή και πλησίασε το θηρίο. Αν έφτασε, του είπε, με τη θεία πρόνοια το τέλος σου σήμερα, ακολούθα με στον τόπο που θα σου δείξω. Ο δράκος δάγκωσε με τα δόντια του την άκρη του φαιλονίου και τραβήχτηκε πίσω από τον άγιο σιωπηλά.

Προχώρησε ο όσιος όσο ένα τόξευμα σαΐτας μακριά από τον ναό και έφτασε σε μια βαθιά φάραγγα. Στάθηκε εκεί σε προσευχή και παρακάλεσε τον Κύριο που έδωσε εξουσία στους πιστούς να πατούν επάνω σε όφεις και σκορπιούς. Μόλις πρόφερε αυτά τα λόγια, σηκώθηκε ο δράκος ψηλά και κρημνίστηκε μέσα στο χάσμα της φάραγγας με δύναμη.

Έπεσαν επάνω του και τα δύο μικρά βουνά που έστεκαν δεξιά και αριστερά και γέμισαν το χάσμα. Ο τόπος έγινε ομαλός σαν πεδιάδα και ο γέροντας ευχαρίστησε τον Θεό για το θαύμα. Τα φίδια που φώλιαζαν κάτω από το κελλί του, βλέποντας το πρόσωπό του δοξασμένο από θείο φως, έφυγαν όλα μαζί.

Πήγαν στον τόπο του χαμού του δράκου και θανατώθηκαν εκεί σε πλήθος αμέτρητο μέσα στη φάραγγα. Από τότε έλαβε ο όσιος από τον Θεό τη χάρη των ιαμάτων και του να προλέγει τα μέλλοντα. Ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός του έστειλε σφραγισμένο γράμμα με κάποιο λογισμό του, και ο άγιος του απάντησε χωρίς καν να ανοίξει την επιστολή.

Ζήσας πολλά χρόνια σε ησυχία και βαθιά γεράματα, παρέδωσε τέλος την ψυχή του στα χέρια του Θεού ειρηνικά.